படைப்பிலக்கியவாதிகளின் காஃப்கா மொழிபெயர்ப்புகள்

ஃபிரான்ஸ் காஃப்கா மறைந்த 1924-ஆம் ஆண்டை 2024 இல் அவரது இறப்பின் நூற்றாண்டாக நினைவு கூர்வதை விட, அவரது மறுபிறப்பின் நூற்றாண்டு விழாவாகவே பார்க்க வேண்டும் என்று மாயா ஹ்ருஷ்கா கூறுகிறார்; ஏனெனில் அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு, உலகெங்கிலும் உள்ள பத்து எழுத்தாளர்கள் அவரது படைப்புகளை மொழிபெயர்ப்பதை ஒரு முக்கியமான இலட்சியமாகக் கருதினர். இவர்கள் காஃப்காவை வெறும் தொழில்முறை மொழிபெயர்ப்பாளர்களாகப் போல   அணுகாமல், அவருடைய புனைகதைகளைத் தங்களது சொந்த அடையாளங்கள், அழகியல் நாட்டங்கள் ஆகியவற்றைப் பிரதிபலித்த பிரதிகளாக அணுகினர்; இதன் மூலம் நீக்கமற நிலைத்துவிட்ட வரலாற்று இணைப்புகள் (காஃப்கா–போர்ஹெஸ், காஃப்கா–பிரைமோ லேவி ,  காஃப்கா–யெசென்ஸ்கா போன்றவை) உருவாகின.

 சோவியத் தணிக்கைத் துறையான ‘கிளாவ்லிட்’டால் (Glavlit) நீண்ட காலம் தடை செய்யப்பட்டிருந்த காஃப்காவின் படைப்புகள், அதிகாரப்பூர்வ வழிகளில் அல்லாமல், 'சம்யிஸ்டாட்' (samizdat) எனப்படும் நிலவறை அச்சுப் பிரதிகள் வழியாகவே ரகசியமாக ரஷிய மொழிக்குள் நுழைந்தன. பெயரைக் குறிப்பிடாமல் அநாமதேயமாகக் காஃப்காவை மொழிபெயர்த்த இந்தச் செயல், ஒருவித இருத்தலியல் பாவனையாக மாறியது: தங்களை மறைத்துக் கொண்ட சோவியத் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், காஃப்காவின் கதாநாயகனான யோசப் கே. (Josef K)-வின் அடையாளமற்ற முகத்தையே பிரதிபலித்தனர். 


காஃப்காவின் நிதானமான, உணர்ச்சிப் பிரவாகமற்ற, எதிலும் கட்டுப்படாத நடை, சோசலிச யதார்த்தவாதத்திலோ புரட்சிகரக் கோட்பாடுகளிலோ பொருந்தாத காரணத்தினால் சோவியத் அதிகாரிகள் அவரை நிராகரித்தனர். அரசு ஒட்டுமொத்த மக்கள் திரளின் தீவிர அர்ப்பணிப்பைக் கோரியபோது, காஃப்காவோ ஒருவரது சொந்த அறை, சுயமான உள் அமைதி ஆகிய இரண்டையும் குறிக்கும் 'பொகோய்' (pokoj) என்ற மொழிபெயர்க்க இயலாத ஸ்லாவிக் கருத்தாக்கத்தையே முன்னிறுத்தினார். 


கலாச்சாரத்தை இராணுவமயமாக்கலிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்று மாஸ்கோவில் 1962-இல் சார்த்தர் ஆற்றிய உரையைத் தொடர்ந்து, காஃப்காவின் "தண்டனையின் சிறைப்புறத்தில்" (In the Penal Colony),  "உருமாற்றம்" (The Metamorphosis) ஆகிய படைப்புகள் விரிவான அரசியல் முன்னுரைகளுடன் 1964-இல் இனோஸ்த்ரானாயா லித்தரதுரா (Inostranaya Literatura) இதழில் வெளிவந்தன; எனினும், 'கோட்டை' (The Castle) நாவல் பெரெஸ்ட்ரோய்கா (perestroika) காலம் வரை வெளியிடப்படவில்லை. 


பிரான்சின் கொலம்பே-லே-தோ-எக்லீஸ் நகரைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு இயங்கிய அல்சேஷியன்-அமெரிக்கப் பலமொழியாளரான யூஜின் யோலாஸ், பாரிஸிலிருந்து வெளிவந்த தனது நவீனத்துவ இலக்கிய இதழான ‘டிரான்சிஷன்’ வழியாகக் காஃப்காவை ஆங்கில மொழிக்குக் கொண்டு வந்தார். ஜேம்ஸ் ஜாய்சையும்  சர்ரியலிசக் கலைஞர்களையும் காஃப்காவையும் இரவின் மொழியைப் பேசிய மேதையாகக் கருதிய யோலாஸ், 1928-இல் “தீர்ப்பு" (“The Judgement") சிறுகதையை முதன்முதலில் ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்டார். 


யோலாஸின் இலக்கிய இதழ், ஐரோப்பாவின் உளவியல் அன்னியமாதலை அட்லாண்டிக் கடலுக்கு அப்பாலுள்ள அமெரிக்க வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது.  நாஜி ஆதிக்கத்திலிருந்து தப்பி அமெரிக்காவுக்குப் புலம்பெயர்ந்த தியோடார் அடோர்னோ, குந்தர் ஆண்டர்ஸ், விளாடிமிர் நபக்கோவ் போன்றோரின் மூலமாகக் காஃப்காவின் படைப்புலகம் அமெரிக்காவிற்குள் பரவியது.  தங்கள் நினைவுகளிலேயே காஃப்காவின் 'பொகோய்'யைச் சுமந்து சென்ற இந்த எழுத்தாளர்கள், தங்களின் சொந்தத் தாய்மொழியை இழந்ததால் ஏற்பட்ட திசை தடுமாற்றத்தை விவரிக்க அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்களில் காஃப்காவைப் பாடம் நடத்தினர். 


 அர்ஜென்டினிய எழுத்தாளரான ஹோர்ஹே லூயிஸ் போர்ஹெஸ், 1938-ஆம் ஆண்டு பியூனஸ் ஐரிஸில் உள்ள கதே கல்வி நிறுவனத்தில் காஃப்காவின் புத்தகங்களை வாங்கி, எடிட்டோரியல் லோசாடா (Editorial Losada) மூலம் காஃப்காவின் படைப்புகளை ஸ்பானிஷ் மொழியில் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கினார். 


மூலப் படைப்புக்கான புனிதத் தன்மையை நிராகரித்த போர்ஹெஸ், மொழிபெயர்ப்பு என்பதை இரு முற்றுப்பெறாத படைப்புகளின் சந்திப்பாகவே பார்த்தார். காஃப்காவின் நிறைவடையாத நாவல்கள் தொடர்ந்து மீளுருவாக்கம் செய்ய அழைப்பு விடுக்கும் வரைபடங்கள் போன்றவையென்றும், ஆக்கப்பூர்வமான மொழிபெயர்ப்பு என்பது மூலத்தை வெறும் நகலெடுப்பதாக இல்லாமல் அதனை மேலும் செழுமைப்படுத்துகிறது என்றும் அவர் வாதிட்டார். 


காஃப்காவை மொழிபெயர்த்த அனுபவமே போர்ஹெஸின் “பேபல் நூலகம்" (The Library of Babel) போன்ற புகழ்பெற்ற போர்ஹெஸின் கதைகளுக்கு உத்வேகமாக அமைந்தது. காஃப்கா அதிகாரத்தின் எல்லையற்ற சிக்கல் வழிகளை ஒரு மூச்சுத்திணறும் சிறைச்சாலையாக உணர்ந்த வேளையில், போர்ஹெஸோ முடிவற்ற இந்த நடைபாதைகளை நூலகங்கள், கண்ணாடிகள், அளப்பரிய இலக்கியச் சாத்தியக்கூறுகள் நிறைந்த ஓர் அழகியல் விளையாட்டுக்களமாக அணுகினார். 


செர்னோவிட்ஸில் பிறந்து, நாஜி முகாம்களில் தனது பெற்றோரைப் பறிகொடுத்து உயிர் பிழைத்த கவிஞரான பால் செலான், 1947-ஆம் ஆண்டில் “சட்டத்தின் முன்னால்" (Before the Law) என்ற நீதிக்கதையை மொழிபெயர்த்து காஃப்காவை ருமேனிய மொழிக்குக் கொண்டு வந்தார். காஃப்காவைப் போன்றே ஆஸ்திரோ-ஜெர்மன் மொழி எல்லைக்குள் வளர்ந்த செலான், பெரும் யூத  இனப்படுகொலைக்குப் பின்னர் தப்பிப் பிழைத்த  சூழலில் கவிஞராகவும்  மொழிபெயர்ப்பாளராகவும்  பால் செலான் உயிர் பிழைத்துக் கிடந்தார். 


 ஜெர்மன் மொழியைப் புறக்கணிக்காமல், மரணத்தின் சொந்த மொழிக்குள்ளேயே  நின்று எழுதவும் மொழிபெயர்க்கவும் செலான் முடிவு செய்தார். ஜெர்மன் மொழியை யூதமயமாக்கி, அதன் இலக்கண அமைப்பை உடைத்து, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மரண ஓலத்தைப் பதிவு செய்ய முயன்றதன் மூலம், மொழிபெயர்ப்பைச்  சொந்த வீட்டிற்குத் திரும்புவதாகவும்  அதே சமயம் அதை ஒரு மோதலாகவும் பால் செலான் மாற்றினார். 


பிரிமோ லேவியின் தர்க்கரீதியான தெளிவிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட செலானின் இருண்ட, உடைந்த மொழிபெயர்ப்புகள், இனப்படுகொலைக்குப் பிறகு தப்பிப் பிழைத்தவர்களின் குற்றவுணர்வை வெளிப்படுத்த எழுத்தாளர்கள் காஃப்காவின் உருவகங்களை எவ்வாறு பயன்படுத்தினர் என்பதற்குச் சாட்சியங்களாக  இருக்கின்றன. 


 கவிஞர் மெலெக் ரவிச் (யெகாரியா சோனே பெர்க்னரின் புனைப்பெயர்), 1960-களில் மாண்ட்ரீலில் இருந்தவாறு காஃப்காவின் ‘விசாரணை’ நாவலை இத்திஷ் (Yiddish) மொழியில் மொழிபெயர்த்து, நாஜி முகாம்களிலிருந்து தப்பி எஞ்சியிருந்த வயதான வாசகர்களுக்காக வெறும் ஆயிரம் பிரதிகள் மட்டுமே அச்சிட்டு வெளியிட்டார். 


1912-ஆம் ஆண்டு பிராக்கில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்வில், காஃப்கா அங்கு வந்திருந்த கிழக்கு ஐரோப்பிய இத்திஷ் நாடகக் குழுவினரைப் பாராட்டிப் பேசினார்; இத்திஷ் மொழியை ஜெர்மன் மொழியில் மொழிபெயர்த்தால் அதன் மென்மையான, உயிரோட்டமான இழைகள் அறுந்துவிடும் என்று அவர் வாதிட்டார். ஜெர்மன் மொழியே இத்திஷின் எண்பது சதவீத அடித்தளமாக இருந்ததால், அத்தகைய நெருக்கமான மொழிபெயர்ப்பு இந்தச் சிறுபான்மை மொழியை விழுங்கி அழித்துவிடும் அபாயம் இருந்தது. 


 ரவிச்சின் மொழிபெயர்ப்பு இந்த நிலையைத் தலைகீழாக மாற்றியது: காஃப்காவை இத்திஷ் மொழிக்குக் கொண்டு வந்த செயல் ஒரு துயரார்ந்த சகோதரத்துவ வெளிப்பாடாகும்; பேசுபவர்களும் கலாச்சாரமும் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு மொழியில் காஃப்காவிற்குப் புகலிடம் அளிப்பதாக அது அமைந்தது. 


ஐனாவுடி (Einaudi) பதிப்பகத்தின் 'எழுத்தாளர்களால் மொழிபெயர்க்கப்படும் எழுத்தாளர்கள்' (Scrittori tradotti da scrittori) என்ற தொடருக்காக இடாலோ கால்வினோவின் வேண்டுகோளை ஏற்று, பிரிமோ லேவி 1982-இல் “விசாரணை’   நாவலை இத்தாலிய மொழியில் மீண்டும் மொழிபெயர்த்தார். அறிவியல் பூர்வமான தர்க்கத்தையும் தெளிவான சாட்சியத்தையும் நம்பி ஆஷ்விட்ஸ் முகாமிலிருந்து தப்பிய லேவி, காஃப்காவின் இருண்ட, பகுத்தறிவற்ற உலகத்தை அணுக முதலில் மிகவும் தயங்கினார். 


 லேவி காஃப்காவை மொழிபெயர்க்கப் பயன்படுத்தியது அவர் ஆஷ்விட்ஸ் முகாமில் கற்றுக் கொண்ட கடுமையான, மூர்க்கத்தனமான கட்டளைகளும் புரிந்துகொள்ள முடியாத தன்மையும் நிறைந்த ஜெர்மன் மொழியையே ஆகும். வதைமுகாமின் விதியான -இங்கு ஏன் என்ற கேள்விக்கு இடமில்லை- என்பதையும் தப்பிப் பிழைத்தவரின் குற்றவுணர்வையும் யோசப் கே. கதாபாத்திரத்தில் கண்ட லேவி, தன்னையே அந்தக் கதாபாத்திரத்துடன் ஆழமாக இணைத்துப் பார்த்தார். 


 காஃப்காவை மொழிபெயர்த்த செயல், லேவியின் உளவியல் தற்காப்புச் சுவர்களை உடைத்துச் சிதைத்தது. இந்நூல் தன்னை ஓர் அம்பைப் போலத் துளைத்த ஒரு நோய்க்காரணி  என்று வர்ணித்த லேவி, ஆறாத பழைய காயங்களை மீண்டும் எதிர்கொள்ள நேரிட்டதால் கடுமையான மன அழுத்தத்திற்கு ஆளானார்; இந்நிகழ்வே நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் தற்கொலை செய்துகொள்ளவும் வழிவகுத்தது. 


 1926-ஆம் ஆண்டு ஜெர்மனியின் மைன்ஸ் நகரில் தங்கியிருந்தபோது “கோட்டை”  நாவலை வாசித்தறிந்த  அலெக்சாண்டர் வியாலாத், கலிமார்த் (Gallimard) பதிப்பகம் மூலமாக “உருமாற்றம்” (1928), “விசாரணை” (1933) “கோட்டை”  (1938) ஆகிய படைப்புகளின் முதல் பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்புகளை வெளியிட்டார். 


 சார்த்தர்,  காம்யு ஆகியோரின் இருத்தலியல் தத்துவங்களை நிராகரித்த வியாலாத், காஃப்கா விசித்திரமான நகைச்சுவை உணர்வும் எள்ளலும் கொண்ட ஒரு மாபெரும் கலைஞர் என்று வாதிட்டார். காஃப்காவைத் தனது ஆத்மார்த்தமான நண்பனாகக் கருதிய அவர், நவீன வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளையும் அதிகார நடைமுறைகளின் அபத்தங்களையும் தனது மொழிபெயர்ப்பில் நகைச்சுவையோடு வெளிக்கொணர்ந்தார். 


1974-ஆம் ஆண்டில், பிலியட் (Pléiade) பதிப்பிற்காகப் பேராசிரியர் கிளாட் டேவிட் என்பவரால் வியாலாத்தின் தனித்துவமான கலைப்படைப்பு மொழிபெயர்ப்புகள் மிகக் கடுமையான தணிக்கைக்கும் பிழைதிருத்தங்களுக்கும் உட்படுத்தப்பட்டன. நீதிமன்றத் தீர்ப்பின்படி, வியாலாத்தின் அசல் மொழிபெயர்ப்புகளும் டேவிட்டின் திருத்தங்களும் ஒரே நூலில் அருகருகே இடம்பெற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது; இது  ஆரம்பகாலப் படைப்பாற்றல் மிக்க   மொழிபெயர்ப்புக்கும் பிற்காலக் கல்வித்துறை வரன்முறைகளுக்கும் இடையிலான மோதலாக உருமாறியது 


போலந்து நாட்டு எழுத்தாளரும் ஓவியருமான புரூனோ ஷூல்ஸ், தனது காதலி ஜோசஃபினா ஷெலின்ஸ்காவுடன் இணைந்து, 1936-இல் ரோஜ் (Rój) பதிப்பகத்திற்காக ‘விசாரணை’ நாவலைப் போலிஷ் மொழியில் மொழிபெயர்த்தார். தனிமை நிறைந்த துரோகோபிச் (Drohobych) நகரில் வாழ்ந்த ஷூல்ஸ், தனது ஒதுங்கிய வாழ்க்கையை காஃப்காவின் பிராக் நகரத்தைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கற்பனை உலகமாக மாற்றினார். 


 யோசப் கே. செய்த ஒரே தவறு, நியாயமற்ற ஒரு அதிகார அமைப்பை மனிதப் பகுத்தறிவைக் கொண்டு எதிர்கொள்ள நினைத்ததுதான் என்று ஷூல்ஸ் தனது பின்னுரையில் குறிப்பிட்டார். நாஜி ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் இந்த உண்மையை அவர் தன் சொந்த வாழ்க்கையிலேயே அனுபவித்தார்; எஸ்.எஸ். அதிகாரி பெலிக்ஸ் லாண்டாவுக்காக அவருடைய மகனின் அறையில் விசித்திரக் கதைகளை ஓவியமாக வரையும் அந்தரங்கப் பணியாள்- யூதராக வேலை செய்யக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட ஷூல்ஸ், இறுதியில் வீதியில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். 


துரோகோபிச் சுவர்களில் எஞ்சியிருந்த ஷூல்ஸின் ஓவியங்களையும் காஃப்காவின் சர்ச்சைக்குரிய கையெழுத்துப் பிரதிகளையும் ஒப்பிடும்போது  எந்த ஒரு நிலப்பரப்பிற்கும் உட்படாத யூத எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளைப் பலவீனமான சிறிய நாடுகள் எப்படி  உரிமை கொண்டாடுகின்றன என்று தெரிய வருகிறது. 


 காஃப்கா தனது இறுதிக் காலத்தில் ஹீப்ரு மொழியை ஆர்வத்துடன் கற்றபோதிலும், ஆரம்பக்கால இஸ்ரேலில் அவருடைய படைப்புகள் பெருமளவில் புறக்கணிக்கப்பட்டன. பதிப்பாளர் சல்மான் ஷோக்கன், இட்சாக் ஷென்ஹாரின் மொழிபெயர்ப்பில் “அமெரிக்கா” (1945) நாவலை வெளியிட்டதன் மூலம் காஃப்காவை நவீன ஹீப்ருவில் நிலைநிறுத்த முயன்றார்; ஆனால் கெர்ஷோம் ஷோலெமின் கடுமையான விமர்சனத்தால் “ விசாரணை” நாவல் மொழிபெயர்ப்பு கைவிடப்பட்டது. 


இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், கொடூரங்களை நிகழ்த்தியவர்களின் மொழியாகக் கருதப்பட்டதால் இஸ்ரேலில் ஜெர்மன் மொழி புறக்கணிக்கப்பட்டது; இதனால் காஃப்காவின் படைப்புகளைப் புத்துயிர் பெற்றுவந்த ஹீப்ரு தேசிய மொழிக்குள் கொண்டுவருவது கடினமாக இருந்தது. 


 1961-இல் ஜெருசலேமில் நடைபெற்ற அடோல்ஃப் ஐச்மேன் மீதான வழக்கு விசாரணையே இந்தத் தடையை உடைத்தது: இஸ்ரேலிய நீதிபதிகள் ஐச்மேனை நேரடியாக ஜெர்மன் மொழியிலேயே விசாரித்தபோது, நாஜிக்களுக்கு முந்தைய யூதக் கலாச்சார ஜெர்மன் மொழி மீண்டும் மீட்டெடுக்கப்பட்டது. இந்த வரலாற்றுத் திருப்பம் மொழிச் சூழலை மாற்றி, “கோட்டை”  (1967),  “மிலேனாவுக்கான கடிதங்கள்” (1976), “நாட்குறிப்புகள்” (1978) போன்ற காஃப்காவின் முக்கிய நூல்கள் ஹீப்ருவில் மொழிபெயர்க்கப்பட வழிவகுத்தது. 


காஃப்கா நேரில் சந்தித்த ஒரே மொழிபெயர்ப்பாளர் மிலேனா யெசென்ஸ்கா மட்டுமே ஆவார்; இவர் 1920-ஆம் ஆண்டில் க்மென் (Kmen) என்ற செக் இதழுக்காகக் காஃப்காவின் சிறு கதை ஒன்றை அவர் செக் மொழியில் மொழிபெயர்த்தார். அவர்களுக்கிடையே நிகழ்ந்த தீவிரமான கடிதப் போக்குவரத்து,  காதல், படைப்பு  மொழி  ஆகியவை பற்றிய ஆழமான விசாரமாகவும் அமைந்தது. 


வால்டர் பெஞ்சமினின் தத்துவத்தை நினைவுகூரும் வகையில், மிலேனா காஃப்காவின் மூலப் பிரதிக்கு  அளித்த அசைக்க முடியாத விசுவாசம் என்பது, போருக்குப் பிந்தைய பிராக் நகரின் அரசியல் பதற்றங்களுக்கு மத்தியில் செக்,  ஜெர்மன் ஆகிய  மொழிகளுக்கு இடையிலான எல்லையைத் தகர்த்து  ஒரு தூய மொழியை உருவாக்குவதற்கான தேடலாக மாறியது. அவரது செக் மொழிபெயர்ப்பை மனதார ஏற்றுக்கொண்ட காஃப்கா, அதனைத் தனது படைப்பின் கண்ணாடியாகவே பார்த்தார். 


ராவன்ஸ்ப்ரூக் வதைமுகாமில் இறப்பதற்கு முன் மிலேனா காஃப்காவின் கடிதங்களைப் பாதுகாத்து வைத்தார்; 1963-ஆம் ஆண்டு லிப்லிஸ் மாநாடு , 1968-ஆம் ஆண்டின் பிராக் வசந்தகாலப் புரட்சி வரை வரை செக் கம்யூனிச ஆட்சியில் இவர்களது கலாச்சார மரபு வெளியில் தெரியாதபடி   அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஜெர்மனியின் மார்பாக்கில் இன்றும் பாதுகாக்கப்பட்டு வரும் இந்த அசலான கடிதங்கள், அவர்களின் ஆழமான மொழிபெயர்ப்புக் காதலின் அழியாத வரலாற்று அடையாளங்களாக நிலைத்து நிற்கின்றன.