நீட்ஷேயின் சுயசரிதை

சுயசரிதைகள்  என்னை வசீகரிக்கின்றன.  தன்னைத்தானே அகழ்ந்தும், கூறு போட்டும், தன் சுயத்தைத் தேடும் சுயசரிதைகளைச் சொல்கிறேனேத் தவிர தன்னைப் புனிதப்படுத்திக்கொள்ளும் சுயசரிதைகளை நான் பொருட்படுத்துவதில்லை. நமது சமகால வரலாற்று காலகட்டத்திலும் சுயசரிதைகள் தலித் தன் வரலாறுகள், பழங்குடியினரின் தன் வரலாறுகள், திருநங்கைகளின் தன் வரலாறுகள் என தன்னுணர்வின் கனிவில் வரலாற்றின் பேசப்படாத பக்கங்களை வாசிக்கும் சந்தர்ப்பங்களை நமக்கு உண்டாக்கித் தருவதாக இருக்கின்றன.   

நீட்ஷேயின் சுயசரிதை “இதோ மனிதன்: ஒருவன் என்னவாக இருக்கிறானோ அவ்வாறாக எப்படி உருவாகிறான்? “ (Ecce Homo: How One Becomes What One Is) அபாரமானது; அதன் இறையியல் தலைகீழாக்கத்திற்காகவும், அதன் உள்ளார்ந்த நகைச்சுவைக்காகவும் மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கத்தக்கது. 

1888 ஆம் ஆண்டு இலையுதிர்காலத்தில், தன்னுடைய  நாற்பத்தி நான்காவது பிறந்த நாள் அன்று, இத்தாலியில் உள்ள டூரின் நகரில் நீட்ஷே தன்னுடைய சுயசரிதையை எழுத ஆரம்பித்தார். அக்டோபர் 15 ஆம் தேதி ஆரம்பித்த அவருடைய சுயசரிதை நவம்பர் மாதத்திலேயே முடிந்து விட்டது. 1889 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 3 ஆம் தேதி டூரின் நகரில் குதிரை ஒன்று சவுக்கடி படுவதைப் பார்த்து, அதன் வலியைக் காணச் சகிக்காமல் ஓடிப் போய் அதன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்ட நீட்ஷே அந்தத் தருணத்திலிருந்து சித்தப்பிரமையினுள் விழுந்தார். டிசம்பர் 1888 இல் நீட்ஷே தன்னுடைய சுயசரிதையில் மேற்கொண்ட திருத்தங்கள் பின்னால் வரப்போகும் சித்தப்பிரமையின் ரேகைகளைக் கொண்டிருந்தன. பெலா தாரின் புகழ்பெற்ற திரைப்படம் “டூரின் குதிரை” ( Turin’s Horse) என்ற தலைப்பு நீட்ஷே பைத்தியமான தருணத்தைக் குறிப்பது. அவர் பைத்தியமான ஆரம்பக் கட்டத்தில் -ஜனவரி 1889-இன் முதல் சில வாரங்களில்- சில நண்பர்களுக்கு விசித்திரமான, குழப்பமான கடிதங்களை மட்டுமே எழுதினார். இவை வரலாற்று ஆய்வில் 'Madness Letters'

என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஆனால், அவர் தனது சுயசரிதையையோ அல்லது வேறு எந்தத் தத்துவப் புத்தகங்களையோ பைத்தியமான பிறகு தொடர்ந்து எழுதவே இல்லை. அவரது எழுத்துலக வாழ்வு ஜனவரி 3, 1889 உடன் முற்றிலும் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. நீட்ஷேயை அவருடைய தாயும் சகோதரி எலிசபத்துமே  இறுதிவரைப் பார்த்துக்கொண்டார்கள். அவருடைய சுயசரிதையோ அவருடைய மரணத்திற்கு பிறகு, எட்டு ஆண்டுகள் கழித்தே பிரசுரம் கண்டது.  ஆகஸ்ட் 25, 1900 அன்று ஜெர்மனியிலுள்ள  வெய்மர் நகரில் நீட்ஷே தனது ஐம்பத்து ஐந்தாவது வயதில் மரணமடைந்தபோது அவர் பதினோரு வருடங்களை முற்றிலும் மனம் சிதைந்த நிலையில்,  உடல் உணர்வற்றுப் போய் கட்டை போல இருந்த நிலையில் கழித்திருந்தார். 

தத்துவ அறிஞராக நீட்ஷேயின் புகழ் பரவத் தொடங்கியபோது அவரது சகோதரி எலிசபத் நீட்ஷேயை- அதாவது மனம் சிதைந்து கட்டை போல் கிடந்த நீட்ஷேயை- காண வருபவர்களுக்குக் காட்சிப்பொருளாக்கினார். நீட்ஷேயின் கைப்பிரதிகள் அனைத்தையும் எலிசபத் கைப்பற்றினார். ஜெர்மானிய தேசீயவாதம், யூத எதிர்ப்பு ஆகியவற்றைக் நீட்ஷே தன்னுடைய சுயசரிதையில் கடுமையாக எதிர்த்து எழுதியிருந்ததாலும், தனது சகோதரி எலிசபத்தையும் விமர்சித்திருந்ததாலும் எலிசபத் நீட்ஷேயின் சுயசரிதை உடனடியாகப் பிரசுரமாக அனுமதிக்கவில்லை.  ஜெர்மானிய தேசியவாததிற்கும் நாஜிக்களுக்கும் ஆதரவாளரான எலிசபத் நீட்ஷே தன்னுடைய “Will to Power” நூலுக்காக எழுதி வைத்திருந்தவற்றை தன் அரசியல் பார்வைக்கு ஏற்ப திருத்தி எழுதினார், குறிப்பாக நீட்ஷேயின் மணிமொழிகள் (aphorisms) பலவற்றை எலிசபத் திருத்தி எழுதியது பிற்காலத்தில் ஆய்வாளர்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. நீட்ஷேயின் எழுத்து எலிசபத்தின் கைவண்ணத்தில் நாஜி ஆதரவு தத்துவமாக அடையாளம் காணப்பட்டது. 1935 இல் எலிசபத் இறந்தபோது அவருடைய இறுதிச்சடங்கில் அடால்ஃப் ஹிட்லர் கலந்துகொண்டார்; அந்த அளவுக்கு எலிசபத் நாஜிக்களிடயே செல்வாக்கு மிக்கவராக இருந்தார். “அதிகாரத்திற்கான மனோதிடம்” நூலை நீட்ஷே சிதறல்களாகவே விட்டுச் சென்றிருந்தார். அந்த நூலில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட பொய்க்கையெழுத்துத் திருத்தங்களை மேற்கொண்ட எலிசபத் அந்த நூலை முழுமையான, ஒருமையுடைய நூலாக மாற்றினார். எலிசபத்தின் நிர்வாகத்தின் கீழ் இருந்த நீட்ஷேயின் கையெழுத்துப் பிரதிகளின் ஆவணக்காப்பகத்திற்கு ஹிட்லரும் ஒரு புரவலராக இருந்தார்.  “ஜராதுஷ்டிரன் இவ்வாறாகப் பேசினான்” நூலில் கடவுள் இறந்துவிட்டார் என்று அறிவித்த நீட்ஷேயின் இறந்த உடலை அவரது சகோதரி எலிசபத் அவர்களது சொந்த ஊரான ஃப்ராக்கனில் ஏகப்பட்ட மதச்சடங்குகளோடு அடக்கம் செய்தார்.

நீட்ஷேயின் சுயசரிதையின் தலைப்பு “இதோ மனிதன்” (Ecce Homo) என்ற வாசகம் ஏசு கிறிஸ்துவை சிலுவையில் அறைய ஆணையிட்ட ரோமானிய தளபதி பிலாதுவால்  பேசப்பட்டதாகும். ஏசு கிறிஸ்துவானவர் விசாரணைக்காக ரோமானிய தளபதி பிலாதுவின் முன்னால் இழுத்து வரப்பட்டபோது அவர் தேவகுமாரனா, தீர்க்கதரிசியா, சாதாரணக் குற்றவாளியா என்று தெரியாத பிலாது “எது உண்மை? “ என்று கேட்டுவிட்டு பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமல் அவரைச் சிலுவையில் அறைய ஆணையிட்டான் என்று ஃபிரான்சிஸ் பேக்கன் எழுதுவார். ஏனெனில், சமூக வலைத்தளங்களில் புழங்கும் நம்மைப் போலவே பிலாதுவுக்கும் உண்மையைத் தானே கண்டறியவேண்டும் என்பதற்கான அக்கறை இருக்கவில்லை. உண்மையைக் கண்டறிவதற்கான வழி கடினமானதும் கூட.  சிலுவையில் அறைந்து ஏசு கொல்லப்படக்கூடிய நிகழ்வு நகைச்சுவைக்கான கேளிக்கை நிகழ்வா, என்ன? அந்த நகைச்சுவையின் பகுதியாகவே இதோ மனிதன் என்று பிலாது ஏசுவானவரைப் பார்த்து சொன்னான் என்று ஜானின் திருநல்லேடு குறிப்பிடுகிறது. நீட்ஷே, பிலாது வாசகங்களின் பகுதியைத் தன் சுயசரிதையின் தலைப்பாக வைத்துக்கொள்வதன் மூலம் தன்னைத் தண்டனைக் கைதியாக பிலாதுவின் முன் நின்ற ஏசு கிறிஸ்துவாக உருவகித்துக்கொள்கிறார்.

ஆனால் அந்தப் புனிதத்தலைப்பின் கீழ் நீட்ஷே எழுதுவதுதான் வயிறு குலுங்க சிரிக்க வைக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது.  ஒரு அத்தியாயம் ‘நான் ஏன் இவ்வளவு புத்திசாலியாய் இருக்கிறேன்” என்று தலைப்பிடப்பட்டிருக்கிறதென்றால், இன்னொன்று “நான் எப்படி இத்தனை பிரமாதமான புத்தகங்களை எழுதுகிறேன்?”  என்றும் மற்றொன்று “ஜராதுஷ்டிரன் இவ்வாறாக பேசினான் என்ற புத்தகம் அனைவருக்குமானது, ஒருவருக்குமானதில்லை”  என்றும் தலைப்பிடப்பட்டிருக்கிறன.  நீட்ஷேயின் சுயசரிதை வெளியாகி பல பத்தாண்டுகளாக அந்த நூலின் நகைச்சுவையும், அங்கதமும் புரிந்துகொள்ளப்படாமல் சுயசரிதைகளின் சுயதம்பட்டங்களை அதிகப்படியாக சொன்ன நூலாகவே கருதப்பட்டது. ஜூலியன் யங் போன்றோர் கூட நீட்ஷேயின் சுயசரிதையை சுயமோகத்தில் மயங்கிக்கிடக்கும் நூல் என்றே கணித்தனர். நிக்கோலஸ் மோர் எழுதிய “ Nietzsche's Last Laugh: Ecce Homo” என்ற புத்தகம்தான் நீட்ஷேயின் நூல் ஒரு மகத்தான நையாண்டி என்பதையும் நீட்ஷே நூல்  ஒவ்வொருவரின் சுயதம்பட்டத்தையும் கிழித்து தொங்கவிடும் நூல் என்பதையும்  முதன் முதலில் உலகுக்குச் சொன்னது.  உண்மையில் ஜெர்மன் சூப் எப்படிப்பட்ட ஊறுகளை உடலுக்கு விளைவிக்கிறது என்று  வேறு எந்த தத்துவஞானியின் சுயசரிதையில் நாம் வாசித்திருக்கிறோம்?

நீட்ஷே தன்னுடைய மகத்துவமான தனித்துவமான புத்திசாலித்தனத்துக்குக் காரணம் தனது பலவீனமான உடலும் அதன் நோய்களுமே என்று வாதிடுகிறார். பலவீனமான உடல் உயிர் வாழும் வேட்கையை அதிகமாகக் கொண்டிருக்கிறது. ஷோபன்ஹரின் விரக்தி நீட்ஷேயின் பலவீனமான உடலுக்கு ஆடம்பரம். நீட்ஷே தான் எவ்வளவு தூரம் பாவங்கள் செய்யலாம், மதம் போதிக்கும் கடமைகள் எத்தனையை மீறலாம் எனத் தனக்குத் தெரியாததுதான்  தன்னுடைய புத்திசாலித்தனத்துக்குக் காரணம் என்று சொல்கிறார். சாக்ரட்டீஸ் தனது புத்திசாலித்தனத்தை நிரூபிக்க தன்னிடம் எதுவுமில்லை என்று எப்படி அறிவித்தாரோ அது போலவே நீட்ஷே தன் புத்திசாலித்தனத்தை நிரூபிக்கத் தன்னிடம் எல்லாமும் இருப்பதாக அறிவிக்கிறார். அந்த எல்லாமும் என்பது உணவாக, வானிலையாக, அவர் வாழும் நிலப்பகுதியாக இருக்கிறது.  

இந்த நூலின் மிகவும் வேடிக்கையான, அதே சமயம் யதார்த்தமான அம்சம் என்னவென்றால், செரிமானத்தின் மீது நீட்ஷேக்கு இருந்த இடைவிடாத, அதீத அக்கறைதான். தத்துவ வரலாற்றில் உடலை ஆன்மாவின் சிறையாகவோ, தூய தத்துவ உலகிற்கு ஒரு இடையூறாகவோ அல்லது பகுத்தறிவுக்குப் புறம்பான ஒரு தசைத் தடையாகவோ பார்த்த துறவிகளே அதிகம் நிறைந்திருக்கிறார்கள். நீட்ஷே இந்தப் படிநிலையை முற்றிலும் தலைகீழாக மாற்றுகிறார்.  அவரைப் பொறுத்தவரை, ஆன்மா என்பது உடலைப் பற்றிய ஏதோவொன்றைக் குறிக்கும் ஒரு சொல் மட்டுமே ஆகும்;  மிக முக்கியமான தத்துவக் கேள்விகள் அண்டவியல் சார்ந்தவை அல்ல, மாறாக அவை இரைப்பையையும்  குடலையும் சார்ந்தவை. "எல்லா தப்பெண்ணங்களும் குடலில் இருந்தே வருகின்றன" என்று நீட்ஷே  "நான் ஏன் இவ்வளவு புத்திசாலியாக இருக்கிறேன்" என்ற அத்தியாயத்தின் முதல் பகுதியில் பிரகடனப்படுத்துகிறார். இதன் மூலம் இரண்டாயிரம் வருட கால ஐரோப்பிய மெய்ஞானத்தை அவர் ஒரு தீராத மலச்சிக்கலின் அறிகுறியாகவே சுட்டிக்காட்டுகிறார். அவர் தனது மிகக் கடுமையான உணவுமுறை விமர்சனங்களைத் தன் சொந்த நாடான ஜெர்மனியின் மீதே வைக்கிறார். “ஜெர்மானிய ஆன்மா" என்பது ஒரு உயிரியல் பேரழிவு என்று அவர் வாதிடுகிறார்; அது கனமானது, தூசு நிறைந்தது,  எதையும் முழுமையாக முடிக்கும் திறனற்றது.  அவர் தமிழ் சமூகத்தை பற்றி பேசுகிறாரோ என்ற சந்தேகம் நமக்கு எழுவது இயற்கையானது. ஜெர்மன் கலாச்சாரத்தின் வீழ்ச்சிகளான—அதன் தேசியவாதம், யூத எதிர்ப்பு, அதன் மந்தமான தத்துவக் கோட்பாடுகள் ஆகியவற்றை ஜெர்மனியின்  மோசமான உணவுமுறையோடு நீட்ஷே நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்துகிறார். 

ஜெர்மன் உணவு வகைகளில் மனசாட்சி என்பதே இல்லை என்று குறிப்பிடும் நீட்ஷே, அதற்கு அவர்கள் உணவுக்கு முன்பாக சூப் குடிப்பது, அளவுக்கு அதிகமாக வேகவைக்கப்பட்ட இறைச்சியைச் சார்ந்து இருப்பது இதனால் பாதிக்கப்பட்ட குடல்களை உருவாக்குவது போன்றவற்றை காரணங்களாகக் கூறுகிறார். நீட்ஷே  பார்வையில், ஒரு கனமான ஜெர்மானிய டம்ப்ளிங்கை  செரிக்கப் செய்யப் போராடிக்கொண்டிருக்கும்போது, ஒருவரால் நிச்சயம் ஒரு 'நடனமாடும் நட்சத்திரத்தைப்' பெற்றெடுக்க  முடியாது.  நான் தமிழ் உணவைப் பற்றியும் இப்படியே நினைப்பதுண்டு. அதிலும் குறிப்பாக எங்களூர் சொதி, எரிசேரி, புளிசேரி, அவியல், துவையல், இட்லி, தோசை என அனைத்துமே சிந்தனைக்கு எதிரானவை. 

உடல் சார்ந்த விஷயங்களில் அவர் காட்டிய இந்த அதீத கவனம், ஒரு நகைச்சுவையான, கிட்டத்தட்ட அசாத்தியமான சில வாழ்க்கை முறை அறிவுரைகளை வழங்க அவரைத் தூண்டியது. தெளிவான சிந்தனைக்கு வறண்ட காற்றும், மேகமூட்டமில்லாத வானமும் அத்தியாவசியமான முன்நிபந்தனைகள் என்று அவர் திட்டவட்டமாகக் கூறுகிறார்; இதனாலேயே ஜெர்மனியின்  ஈரப்பதமான வானிலையைச் சாபமிடும் அவர், மத்திய தரைக்கடல்  பகுதியின் தட்பவெப்பநிலையைப் பெரிதும் பரிந்துரைக்கிறார். இத்தாலிய நகரமான டுரினை அதனால்தான் அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். ஆனால் டுரின் நகரில்தான் அவருக்கு பைத்தியம் பிடித்தது. 

நீட்ஷேயின் சுயசரிதையின் கோமாளித்தனத்தை டாடாயிஸ்டுகள் தங்கள் கலைகளில் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டார்கள். வால்டேர் காபரேயின் நிறுவனரான ஹியூகோ பால்  பல ‘உன்னதக் கருத்துக்கள்’ முதல் உலகப்போருக்கு இட்டுச் சென்றதாக அறிவித்து, பிஷப் போல ஆடையணிந்து முட்டள்த்தனமான கவிதைகளை வாசித்தார். யோஹன்னஸ் பாதர் பெர்லின் தேவாலாய திருப்பலியொன்றில் குறுக்கிட்டு உங்களுக்கு ஏசு கிறிஸ்துவைப் பற்றி என்ன தெரியும் என்று கத்தினார். ஹன்னா ஹோச் தன்னுடைய புகைப்படக் கண்காட்சிகளில் நீட்ஷேயின் சுயசரிதையிலிருந்து மேற்கோள்களை காட்சிப்படுத்தினார். இவை சில உதாரணங்கள் மட்டுமே.

’எக்கே ஹோமோ’ நூலின் முரண்பாடு என்னவென்றால், நீட்ஷே தன்னை ஒரே நேரத்தில் மனிதர்களில் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டவராகவும், அதே சமயம் மிகவும் ஆரோக்கியமானவராகவும் முன்னிறுத்துவது என்று சொல்லலாம். 

“நீட்ஷேயின் ஆபத்தான விளையாட்டு” என்ற நூலில் டேனியல் கான்வே வாதிடுவது போல, நீட்ஷே தனது சீரழிவை ஒருபோதும் முழுமையாக வெல்லவில்லை; மாறாக, அவர் ஒரு சீரழிவின் மருத்துவராக மாறுகிறார். அதாவது, ஐரோப்பிய கலாச்சாரத்தின் நோயைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு கண்டறியும் கருவியாக, அவர் தனது சொந்த உடலியல்,  உளவியல் ஆகியவற்றின் சீரழிவைப்  பயன்படுத்துகிறார்.

தன்னை  இரக்கம் என்னும் "பாவத்திற்கு"  ஆளாகக்கூடியவர் என்பதை நீட்ஷே  சூசகமாகக் குறிப்பிடுகிறார், ஆனால் அதிலிருந்து தன்னை முழுமையாக விடுவித்துக்கொண்டதாகக் கூறுகிறார்.  அவர்தான் ஒரு குதிரை சவுக்கடி படுவதை காணச் சகிக்காமல் அதன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு பைத்தியமானார்.  நீண்டகால நோய் வரலாற்றைக் கொண்ட ஒரு மனிதராகத் தன்னை வெளிப்படுத்தும் அவர், அதே வேளையில் தன்னைத் தானே குணப்படுத்திக்கொள்ள உதவிய ஒரு ஆரோக்கியமான உள்ளுணர்வைக் கொண்டவராகவும் தன்னை முன்வைக்கிறார். 

நீட்ஷேயின் சுயசரிதையை எப்படித்தான் புரிந்துகொள்வது என்ற கேள்விக்கு சரியான விளக்கத்தை அளித்தவர் ழாக் தெரிதாதான் (Jaques Derrida) என்பது என் துணிபு. தெரிதா அவருடைய  “The Ear of the Other: Otobiography, Transference , Translation” நூலில் நீட்ஷேயின் சுயசரிதையைப் பற்றிய அபாரமான புதிய வாசிப்பை முன்வைக்கிறார். 

பாரம்பரியமான சுயசரிதை  என்ற கருத்தாக்கத்தைத் தகர்ப்பதற்காக, தெரிதா ‘ஓட்டோபயோகிராஃபி' (otobiography) என்ற புதிய சொல்லை உருவாக்குகிறார் (இது 'autos' அதாவது சுய,  'otos' அதாவது காது ஆகிய சொற்களை இணைத்து விளையாடும் ஒரு சிலேடைச் சொல்).

ஒரு சாதாரண சுயசரிதையில், ஆசிரியர் தன் சுய-இருப்பையும், தன் வாழ்க்கை வரலாற்றின் மீதான முழுமையான அதிகாரத்தையும் கொண்டிருப்பதாகக் கருதுகிறார். ஆனால், நீட்ஷே இந்த மாயையை வேண்டுமென்றே தகர்க்கிறார் என்று தெரிதா வாதிடுகிறார். "நான் என் வாழ்க்கையைச் சொல்கிறேன், ஆனால் இன்னும் பிறக்காத (இல்லாத) ஒரு காதுக்காகவே நான் அதைச் செய்கிறேன்," என்று கூறுவதன் மூலம், நீட்ஷே தனது அடையாளம் தனது "வாழ்க்கை" ஆகியன, தன்னைக் கேட்கப்போகும், விளக்கப்போகும், அடிப்படையில் தன்னை உருவாக்கப்போகும் ஒரு எதிர்கால வாசகரைச் சார்ந்தே முற்றிலும் இருக்கின்றன என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார். 

இந்த உரை 'கையெழுத்து' (signature) என்ற கருத்தாக்கத்தைப் பற்றிய ஒரு ஆழமான தத்துவ விவாதமாக மாறுகிறது. நீட்ஷே ‘எக்கே ஹோமோ' (நூலில் தனது பெயரைப் பதிவு செய்து கையெழுத்திடும்போது, அவர் ஒரு 'இருமுனைப் பிணைப்பில்' (double bind)  சிக்கிக்கொள்கிறார். ஒரு கையெழுத்து என்பது ஆசிரியரின் இருப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்காகவே உத்தேசிக்கப்படுகிறது; ஆனால், அது ஆசிரியரின் மரணத்தைத் தாண்டி நிலைத்திருக்க முடியும் என்பதால் மட்டுமே அதன் செயல்பாடே சாத்தியமாகிறது—அதாவது, அது பிறரால் மேற்கோள் காட்டப்படவும், மறுபடிச் சொல்லப்படவும், போலி செய்யப்படவும், தவறாகப் பயன்படுத்தப்படவும் ஏதுவாகிறது. தெரிதா நீட்ஷேயை மேற்கோள் காட்டுவது போல, இந்த உரை என்பது உயிர்த்தெழுதலுக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு சடலத்தைப் போன்றது; ஆனால், அந்த உயிர்த்தெழுதல் 'மற்றொருவரின் செவி' (ear of another) வழியாக மட்டுமே நிகழ்கிறது. இந்த செயல்முறை தவிர்க்க முடியாமல் வன்முறை, தவறான மொழிபெயர்ப்பு, தெரிதா குறிப்பிடும் 'ஒட்டுண்ணித்தனம்'  ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கியதாகும்.

எழுதும் ‘நான்’ என்பது ஏற்கனவே உடைந்து சிதைந்துபோன ஒன்று, அது அதன் சொந்த உரையிலேயே உலா வரும் ஒரு பேயைப் போன்றது என்பதைக் காட்டுவதற்காகவே தெரிதாவும், சாரா கோஃப்மேன் போன்ற அறிஞர்களும் (அவரது புகழ்பெற்ற ’Explosion I: Of Nietzsche's Ecce Homo’ நூலில்) இந்த அம்சத்தைக் கையில் எடுக்கிறார்கள்.

நீட்ஷே இங்கே "உடலை எழுதுகிறார்" என்றும், அதன் மூலம் உயிரியல் விதியானது எவ்வாறு ஒரு பனுவலின் உருவாக்கத்தோடு பிணைந்திருக்கிறது என்பதை அவர் வெளிப்படுத்துகிறார் என்றும் கோஃப்மேன் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கைல்ஸ் தெலூஸ் தனது Nietzsche and Philosophy நூலில் இதனை இன்னும் ஒரு படி மேலே கொண்டு சென்று வாதிடுகிறார்; நீட்ஷே 'அகம்'  என்பதை ஒரு விருப்பத்தின் தவறான விளக்கமாகவே கருதி நிராகரிக்கிறார் என்கிறார். அதற்குப் பதிலாக, சுயம் என்பது பல்வேறு ஆற்றல்களின் கூட்டமைப்பாகும்; மேலும் ஒரு பொருள் என்பது "சில நேரங்களில் இது, சில நேரங்களில் அது... அதைத் தன் வசம் வைத்திருக்கும் ஆற்றல்களைப் (தேவதைகளைப்) பொறுத்தது" என்கிறார். நீட்ஷே என்பவர் ஒரு ஒருங்கிணைந்த ஒற்றைப் பொருள் அல்ல; அவர் ஒரு போர்க்களம்.

‘எக்கே ஹோமோ'  நூலில் உள்ள ஒரு முக்கியமான சைகையைச் சுட்டிக்காட்டுவதன் மூலம் தெரிதா தொடங்குகிறார்: நீட்ஷே தனது உயிரியல் இருப்பை, தனது எழுத்துக்களிலிருந்து வெளிப்படையாகவே துண்டிக்கிறார். "நான் என்பது ஒரு விஷயம், எனது எழுத்துக்கள் என்பது வேறு விஷயம்" என்று நீட்ஷே அறிவிக்கிறார். தெரிதாவைப் பொறுத்தவரை, இந்தப் பிரிவினைதான் 'காதுசார்-சுயசரிதை அமைப்பை'  தொடங்கி வைக்கிறது. எழுதும் "நான்" என்பது பனுவலிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது என்பதை நீட்ஷே உணர்ந்திருக்கிறார்; அதாவது, சுயசரிதை என்பது ஏற்கனவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சுயத்தைப் பற்றிய செயலற்ற பதிவு அல்ல.

மாறாக, எக்கே ஹோமோ என்பது அடிப்படையிலேயே வருங்காலத்தை நோக்கிய ஒரு திட்டமாகும். தனது சமகாலத்தவர்கள் தனது தத்துவத்திற்குச் "செவிடர்களாக" இருப்பதாக நீட்ஷே அடிக்கடி புலம்புகிறார்; மேலும் தான் இன்னும் உருவாகாத ஒரு காதுக்காக எழுதுவதாக அவர் பிரகடனம் செய்கிறார். சுயசரிதை உரை என்பது அதன் கேட்பவரையே உருவாக்கி அழைக்கும் ஒரு நிகழ்த்துச் செயல் என்று வாதிடுவதற்கு தெரிதா இதைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார். எழுதும் தருணத்தில் சுயம் என்பது அங்கு பிரசன்னமாக இருப்பதில்லை; மாறாக, உரையின் அர்த்தத்தை முழுமையாக்கி, பேசும் சப்ஜெக்ட்டை நிலைநிறுத்துவது எதிர்கால வாசகரே ஆவார். 

இந்த நூலின் முன்னுரைக்கு தெரிதா அளப்பரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார்; அது “நீட்ஷேயின் ஒட்டுமொத்த படைப்புகளுடனும் சமகால நீளம் கொண்டது" என்று அவர் வாதிடுகிறார். நீட்ஷேயின் ஒட்டுமொத்த எழுத்துக்களும் சுயசரிதைக்கு  ஒரு முன்னுரையாக அமைந்து, அந்த சில அறிமுகப் பக்கங்களுக்குள்ளேயே சுருக்கப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் கூறப்பட்டிருப்பதாக அவர் கருதுகிறார். இந்தப் பக்கங்களில், நீட்ஷேயின் நடை, அவரது மதிப்புகளின் மறுமதிப்பீடு, தத்துவம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது என்ற அவரது வற்புறுத்தல் ஆகிய அனைத்தும் ஒரு தனித்துவமான நிகழ்ழ்த்துதலாக வடிக்கப்பட்டுள்ளன.

"நான் ஏன் இவ்வளவு பெரிய ஞானியாக இருக்கிறேன்", "நான் ஏன் ஒரு விதியாக இருக்கிறேன்" போன்ற அத்தியாயத் தலைப்புகளை வைத்து  நீட்ஷே தனது சொந்தப் பெயரையே ஒரு தத்துவப் பிரச்சினையாக மேடையேற்றப் பயன்படுத்துகிறார். தெரிதா இதை ஒரு "சுயசரிதைசார் நோய்முன் தடுப்பு"  நடவடிக்கை என்று அழைக்கிறார்—அதாவது, தனது மரணத்திற்குப் பிந்தைய வாசிப்பைக் கட்டுப்படுத்தவும், தனது பெயர் எவ்வாறு நினைவுகூரப்பட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கவும் நீட்ஷே மேற்கொண்ட ஒரு அவநம்பிக்கையான, முன்திட்டமிட்டப்பட்ட முயற்சி இது என தெரிதா அடையாள்ப்படுத்துகிறார்.

இருப்பினும், தெரிதா கையெழுத்தின் சோகமான முரண்நகையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: அது எழுதப்படும் கணத்திலேயே ("நான், நீட்ஷே"), அது வாழும் ஆசிரியரிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, எதிர்காலத்தின் முழுமையான தற்செயல் நிகழ்வுகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டு விடுகிறது. இயற்பெயர் ஆசிரியரைத் தாண்டி வாழ்கிறது; மேலும் அது பிறரது மேற்கோள்கள், மறுபடியும் கூறப்படுதல்,  வன்முறையான அரசியல் ஆக்கிரமிப்புகளுக்குக்கூட முற்றிலும் ஆளாகிறது. இதற்குப் பிற்காலத்தில் நீட்ஷேயின் நூல்களை நாஜிக்கள் தங்களுக்கு சாதகமாகத் திரித்துக் கையாண்டதே சான்றாகும்.

’எக்கே ஹோமோ’ நூல் குறித்த தெரிதாவின் மிகத் தீவிரமான, அடர்த்தியான, நிகழ்வியல்பான  பகுப்பாய்வின் முரண்நகை என்னவென்றால், நீட்ஷே எந்த கல்விசார் சம்பிரதாயங்களையும் தீவிரத்தன்மையையும் வெறுத்தாரோ, அதே தீவிரத்தன்மைக்கு நீட்ஷேயின் மிகவும் குறும்புத்தனமான இந்தப்பனுவல்  இங்கே உள்ளாக்கப்படுகிறது.  ஜெர்மன் சூப்பைத் தவிர்ப்பதே தனது முதன்மையான தத்துவப் பூர்வமான திருப்புமுனை என்று பிரகடனப்படுத்திய ஒரு மனிதன் எழுதிய பனுவலின் இருப்புசார்  நிலையை, 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி பிரெஞ்சு கோட்பாட்டாளர்கள் இவ்வளவு நுணுக்கமாக வரைபடமாக்கும் காட்சி, அதன் போக்கிலேயே ஒரு உன்னதமான நகைச்சுவையாக மாறுகிறது. இது அந்த ’காதுசார்-சுயசரிதை’  கருதுகோளை மிகக் கச்சிதமாக மெய்ப்பிக்கிறது: அதாவது, மற்றவரின் காது தான் எதைக் கேட்க விரும்புகிறதோ, அதை மட்டுமே கேட்கும்.