ஜென், சுந்தரர், ஜாய்ஸ், லா.ச.ரா

இன்று காலை நடைக்குப் போனபோது அந்தப் பெரியவரைப் பல மாதங்களுக்குப் பின் சந்தித்தேன். அவருக்கு ஜென் பௌத்தத்தில் ஆர்வம் அதிகம். அவர் அவ்வப்போது, அவர் படித்த ஏதாவது ஜென் கதைகளை என்னிடம் சொல்வார். நான் கேட்டுக்கொள்வேன். இன்று அவர், ஜென் பௌத்தத்தில் இருப்பது போலத் திடீர் விழிப்பு நிலையைச் சொல்லும் கதைகள் சைவத்திலோ வைணவத்திலோ இருக்கிறதா என்று கேட்டார்.

நான் அவருக்குச் சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் கதையைச் சொன்னேன். சேக்கிழார் திருத்தொண்டர்புராணத்தில் சுந்தரரின் கதையைச் சோழர் அவையில் சொல்கிறார். இளைஞரான சுந்தரருக்குத் திருமணம். அவர் தாலி கட்ட வேண்டிய தருணம். அப்போது ஒரு முதியவர் வந்து சுந்தரரைப் பார்த்து, "நீ எனது அடிமை, இதோ அதற்குரிய ஓலைச் சுவடி ஆவணம்" என்று காட்டுகிறார். முதியவரின் கூற்றில் மயங்கி, தாலி கட்டாமல், சுந்தரர் அவர் பின்னாலேயே சென்று விடுகிறார். அந்த முதியவரோ திருவெண்ணெய்நல்லூர் சிவாலயத்தின் அருகில் மறைந்து விடுகிறார். அத்தலத்தில் நடராஜரைப் பார்த்துப் ‘பித்தா, பிறைசூடி பெருமானே அருளாளா’ என்ற பதிகத்தைப் பாடுகிறார். தாலி கட்டப் போகிற தருணத்தில் தடுத்தாட்கொள்ளப்பட்ட சுந்தரருக்கு ஏற்பட்டது திடீர் விழிப்பு நிலை தானே என்று கேட்டேன்.

முரட்டு பக்திக்குப் பெயர் போன சுந்தரர், பதிகங்களில் எத்தனை இடங்களில் அவர் பித்து நிலையை அடைகிறார்; அந்தப் பித்து நிலையைப் பாடவும் செய்கிறார். அவரும் பித்தன்; அவர் வணங்கும் சிவனும் பித்தன். சுந்தரரின் பதிகங்களில், நாம் இந்தத் திடீர் விழிப்பு நிலைக்கு ஆட்படுவோமே என்று பாதி பிரார்த்தனையாகவும் பாதி தன் பித்து நிலையை எடுத்துச் சொல்வதாகவும் உள்ள ‘மூப்பதும் இல்லை பிறப்பதும் இல்லை இறப்பதும் இல்லை’ என்ற பதிகத்தையும் அவருக்குச் சொன்னேன். அது ஒரு கவியின் திடீர் விழிப்பும் கூட. 

திருநெல்வேலிப் பக்கம் துன்பங்கள் அதிகமாகும்போது பெரியபுராணத்தில் நூல் போட்டுப் பார்ப்பார்கள். பெரியபுராண புத்தகத்தில் நூல் போட்டு எந்தப் பக்கம் வருகிறதோ, அதிலுள்ள செய்யுளை, கதைச் சூழலைத் தெய்வ வழிகாட்டுதலாக எடுத்துக்கொள்வார்கள். என் ஆச்சி இப்படிப் பெரியபுராணத்தில் நூல் போட்டுப் பார்ப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் பழக்கமும் கூட, ஒரு சாதாரணனும் தன்னை ஒரு தடுத்தாட்கொள்ளுதலுக்கு, திடீர் விழிப்பு நிலைக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுப்பதுதான் என்று நான் நினைப்பதுண்டு.

இது போலவே ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் இலக்கிய உலகைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் மிக முக்கியமான திறவுகோல் ‘எபிஃபனி’ (Epiphany) எனப்படும் அகத்தரிசனம் அல்லது நொடிப்பொழுது விழிப்புணர்வு ஆகும். கிறித்தவ இறையியலில் ‘இறைவனின் திருக்காட்சி’ என்று பொருள்படும் இச்சொல்லை, ஜாய்ஸ் தனது படைப்புகளில் மனித மனதின் ஆழமான உளவியல் அழகியல் தருணங்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தினார்.

வாழ்க்கையின் மிகச் சாதாரணமான, அற்பமான ஒரு நிகழ்வு, உரையாடலின் ஒரு துணுக்கு, அல்லது தற்செயலாகக் கடந்து செல்லும் ஒரு காட்சி, திடீரென ஒரு மனிதனின் ஆழ்மனதில் பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்தி, வாழ்க்கையின் அல்லது தன்னுடைய இருப்பின் மறைக்கப்பட்ட உண்மையை உணர்த்தும் தருணமே ‘எபிஃபனி’ ஆகும். ஜாய்ஸின் கதாபாத்திரங்கள் பெரும் வீரதீரச் செயல்களின் வழியே தங்களை உணர்வதில்லை; மாறாக, அன்றாட வாழ்வின் மிக எளிய தருணங்களின் வழியேயே தங்களின் அக உண்மைகளை தரிசிக்கின்றனர்.

‘டப்ளினர்ஸ்’ சிறுகதைத் தொகுப்பிலும், ‘ஒரு கலைஞனின் இளமைக்கால உருவச்சித்திரம்’ நாவலிலும் இந்த உத்தியை ஜாய்ஸ் விரிவாகக் கையாண்டுள்ளார். குறிப்பாக, கடற்கரையில் நிற்கும் ஒரு பெண்ணைப் பார்க்கும் நாயகன் ஸ்டீஃபன் டெடாலஸ், அந்த நொடியில் மதத்தின் கட்டுப்பாடுகளில் இருந்து விடுபட்டு, கலையே தனது வாழ்வின் உயரிய நோக்கம் என்பதை உணர்வது உலக இலக்கியத்தின் மிகச் சிறந்த ‘எபிஃபனி’ தருணங்களில் ஒன்றாகும்.

‘யுலிசஸ்’ நாவலில் இந்த அகத்தரிசனம் இன்னும் நுட்பமான பரிமாணத்தை அடைகிறது. ஜூன் 16-ஆம் நாளின் சாதாரண அலைச்சல்களுக்கு நடுவே, லியோபோல்ட் ப்ளூமும் ஸ்டீஃபன் டெடாலஸும் எதிர்கொள்ளும் சிறு நிகழ்வுகள் அவர்களின் தனிமை, இழப்பு, மனித உறவுகளின் நிலையாமை ஆகியவற்றை நொடிப்பொழுதில் பளிச்சென உணர்த்திச் செல்கின்றன. 

நாவலின் இறுதியில் மாலி ப்ளூமின் நனவோடையில் வெளிப்படும் ‘ஆமாம் என்ற ஒற்றைச் சொல், வாழ்வை அதன் அனைத்து முரண்பாடுகளோடும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மாபெரும் தரிசனமாக விரிகிறது. அன்றாட வாழ்வின் சாதாரணத் தருணங்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் பேரழகையும் பேருண்மையையும் வாசகனின் கண்முன் நிறுத்தும் ஜாய்ஸின் இலக்கிய மந்திரமே ‘எபிஃபனி’. ஜாய்ஸ் ஒலி வழுக்கலும், மொழிப் பொருண்மையின் கூட்டிணைவும் ஆற்றின் சுழிப்புகளோடு ஓடும் நனவோடையைப் பயன்படுத்தும்போது மொழியின் உண்மையாகவே தீடீர் விழிப்பு சித்திக்கிறது.தமிழில் நனடோடை எழுத்தின் பிதமகரான லா.ச.ராமாமிர்தத்தின் எழுத்தில் இந்த தீடீர் விழிப்பு நிகழ்வதை பல முறை கவனித்திருக்கிறேன்.

2000 ஆம் ஆண்டு என்றுதான் நினைக்கிறேன். சென்னையில் மிகப்பெரிய  அகில இந்திய நாட்டுப்புறக்கலைகள் திருவிழா ஒன்றை நடத்தினேன். அந்த விழாவுக்குத்  தமிழ் எழுத்தாளர்கள் அனைவரையும் முக்கிய விருந்தினராக அழைத்துக் கௌரவித்திருந்தேன். ஜெயகாந்தன், அசோகமித்திரன், லா.ச.ரா. உள்ளிட்ட பலரும் கலந்துகொண்டனர். அந்தத் திருவிழாவின்போதுதான் லா.ச.ரா.வோடு சில மணி நேரங்கள் உரையாடும்  சந்தர்ப்பம் எனக்குக் கிடைத்தது. முதிர்ந்த லா.ச.ரா.வின்  கண்கள் கம்பளிப் பூச்சிகள் போன்ற அவருடைய  கனத்த நரைத்த புருவங்களுக்குக் கீழே மின்ன அலாதியான குறும்புடனும் நகைச்சுவையுடனும் அவர் உரையாடியது எனக்குப் பிரமாதமான அனுபவமாக இருந்தது. முதிய நகுலனின் புகைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது நம்மைத் தாக்கும் அவருடைய தனிமை உணர்வும் அனாதைத்தன்மையும் நாம் லா.ச.ரா.விடம் சுத்தமாகப் பார்க்கமுடியாதவை. 

 

“அபிதா” நாவலில் அபிதா குடத்தை இடுப்பில் தூக்கிக்கொண்டு நடந்து வந்துகொண்டிருப்பாள்; அவளைப் பார்க்கும் முதியவனின் மனம் அவள் அழகில் பேதலித்து அரற்றும். “அபிதா, அபிதா, அபிதா, அபிதகுஜாம்பாள் இடுப்பின் வளைவு, குடத்தின் செருக்கு “ என்று லா.ச.ரா. எழுதுவார்.  அவர் சொல் ஒலியாலும் கருத்தாலும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னி ஓடுவதை எழுதுவதையே தன் வாழ்க்கையின் பெரும் சாகசமாக நினைத்தார்.

 “பாற்கடலில்” அவர் எழுதுகிறார் : 

"என் சுயசரிதையை அதன் சம்பவ ரீதியில் மட்டும் எழுதுமளவுக்கு அதை நான் முக்கியமாக ஒருநாளும் கருதியதில்லை. என் வரலாறு என்கிற பெயரில் வாழ்க்கையில் கமழும் மணங்களை நுகர, பிறருடன் பங்கிட்டுக்கொள்ள, விசுவதரிசனம் காணச் சுயசரிதை ஒரு சாக்கு அவ்வளவுதான். மற்றபடி என் வாழ்க் கையில் கரடி வித்தைகள், ஆச்சரியகரமான தப்பித்தல்கள் (Escapes), ஜன்னல் கம்பிகளை வளைத்து வெளியேறல்கள், நூலேணியின் மூலம் இராஜகுமாரி யின் உப்பரிகையில் புகல், ஏழுபேரை ஒரே அடியில் வீழ்த்தும் தீரச் செயல்கள், ஸாம்ஸன் ஸாஹஸங்கள், Bruce Leeஇன் ஒரு கத்தல், ஒரு குத்தல், ஒரு வீழ்த்தல் இவை போன்ற பராக்கிரமங்களுக்கு எங்கே போவேன்? கேவலம், சப்பணம் போட்டுச் சேர்ந்தாப்போல அரை மணி நேரம் உட்கார முடியவில்லை. கொஞ்ச நாட்களாக வலதுகால் சொன்னதைக் கேட்க மறுக்கிறது. இத்தனைக்கும் முடக்குவாதம் மூட்டுவாதம் என்று வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லை. Some trouble; சரி, போகட்டும்.”

சிந்தா நதி, சிந்தனா நதி என்ற வார்த்தை விளையாட்டைத்  தலைப்பாகக்கொண்ட நூலில் தன்னடையாளம் பற்றி  லா.ச.ரா. எழுதுவார்: 

“சிந்தனா நதியில் அவன் முகத்துக்குக் காத்துக்கிடக்கிறான்.

மொழி முத்து.

முத்தான சொல்.

எழுத்தாய்க் கோர்த்த சொல் எனும் ஜபமணி.

சொல் எனும் உருவேற்றம்.

எப்பவோ ‘நான்-’ என்று ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். அதில் எழுத்து வாக்கில் ஒரு சொற்றொடர்.

‘நெருப்பு என்றால் வாய் வெந்துபோக வேண்டும்’ என்று விழுந்துவிட்டது. கேலியாகவோ, ஒரு சில சமயம் பாராட்டியோ, இன்னும் அபூர்வத்தில் சொந்த வியப்பில், இந்த வாக்கியம் இன்னமும் எனக்கு நினைவூட்டப்படுகிறது.

சொல் எனும் உருவேற்றம்.”

நெருப்பு என்றால் வாய் வெந்து போகவேண்டுமென்றால் அங்கே சொல் மந்திரமாகிவிட்டது என்றுதானே அர்த்தம்?

அதே நூலில் ‘உபதேச மந்திரம்” என்று அவர் எழுதிய பத்தி பின்வருமாறு இருக்கிறது: 

“-ஓரு முள் தைப்பு

-ஒரு பாம்புப் பிடுங்கல்

-ஒரு வார்த்தையில், ஒரு சைகையில், ஒரு திருப்பத்தையே ஏற்படுத்தக்கூடிய உபதேச மந்திரம் இப்படித்தான் அமையுமோ?

சிந்தா நதியில் தண்ணீர் எப்பவுமே பளிங்கல்ல.

உச்சி வெயிலுக்கு கக்கல் கரைசல், பாசி, கும்மி, அழுகிய தழை, இலை, வேரொடு பிடுங்கிக்கொண்ட கோரை, எல்லாம் மிதக்க, கலங்கலாயும் வரும் போலும்!”

லா.ச.ரா.வின்  “மாயமான்” சிறுகதையில் அவருடைய பாணியில் கதாநாயகன் சக்கு, சக்கு சகுந்தலா என்று அரட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். அப்போது அவர் எழுதுகிறார்: “நாமம் என்ன திவ்யமானாலும் ரூபத்துக்கு இணையாகுமோ? ரூபத்தின் நிழல்களைத்தான் நாமம் தரமுடியும். தவிர, நாம ஜபத்தில் நாம ரூபம்தான் கிட்டும். அதுவும் நிழல்கள். ரூப தரிசனம் தானே தந்த பின் நாமஜபம் என்ன பயன்?” இப்படி மொழியின் வழுக்கலின் கசத்துக்கும் கச்சடாவுக்கும் நடுவே ஒரு தரிசனம் நொடிப்பொழுதில் எண்ணற்ற இடங்களில் லா.ச.ராவுக்கு சாத்தியமாகிறது.

எழுத்தாளனும் வாசகனும் விமர்சகனும் தன்னை மொழியின் ஓட்டத்துக்கு ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும். ஒரு கவிதையிலோ கதையிலோ வரும் சிட்டுக்குருவி மழையில் நனைந்திருக்கிறதா, வெயிலில் காய்ந்திருக்கிறதா என்பது முக்கியமல்ல. அது ஒரு அழிவுறும் பறவையினமாக எழுத்தில் மட்டுமே கழுத்தை சிலுப்புகிறதா என்பதும் முக்கியமல்ல. அது தன் சிலுப்பலில்  விட்டு விடுதலையாகும் ஒரு தருணத்தை நொடிப்பொழுதில் காட்டித்தருகிறதா என்பதே கேள்வி.