ஹேய் கவனி.
நானொரு ஹோமியோ சேப்பியன். ஹோமியோ சேப்பியன்களுக்கு எதையாவது உதைப்பது ரொம்பவும் பிடிக்கும். அதனால் நாங்கள் பல மில்லியன் வருடங்களாக எதையாவது உதைத்துக்கொண்டே இருக்கிறோம். முதலில் பாறைகளை உதைத்திருக்க வேண்டும். அப்புறம் ஒருவர் மற்றவரை உதைப்பது வழக்கமாகிவிட்டது. நமக்கு நடுவில் ஏதாவது உருண்டு கொண்டிருந்தால், நாம் குழுவாகக் கூடி அதை உதைத்துக்கொண்டிருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று எங்களுள் ஒரு ஆதி மனிதன் கண்டுபிடித்தான். முதலில் பன்றியின் சிறுநீரகத்தை நடுவில் போட்டு குழுக்களாகப் பிரிந்து அதை உதைப்பது விளையாட்டானது. அது எப்படி மதமானது, தேசமானது, எப்போது தத்துவமானது என்று நமக்கு வரலாறு சொல்வதில்லை. ஓடு, உதை, போடு, கூச்சலிடு, கட்டிப்பிடி, கூக்குரலிடு, அழு, சிரி, என்றொரு தொடர் செயல்பாடுகளில் நாங்க எங்களை இழந்துவிடுவோம் என்பதும் ஓடும் பந்துக்கும் உதைக்கும் காலுக்கும் இடையில்தான் எங்கள் வாழ்க்கை என்பதும் நாங்கள் அறியாதது ஆனால் பேரின்ப உச்சத்தில் லயித்துக் கிடப்பது.
பீலேயின் ஹோலோகிராம் ஹெகலின் The Phenomenology of Spirit ஐ மேற்கோள் காட்டியபோது வரலாறு நகர்வது உதைப்பதில்தான் இருக்கிறது என்று நாங்கள் கண்டுகொண்டோம். வலைக்குள் செல்லும் உதைபந்துகளை நாங்கள் ஹெகலின் ஸ்பிரிட்டுக்கும், வலைக்கு வெளியில் செல்லும் உதைபந்துகளை இல்லாத கடவுளின் காலுக்கும் காணிக்கையாக்குவது எங்கள் வழக்கம். அதனால் வத்திகனும் ரோம சாம்ராஜ்யமும் உருவாக்கிய சடங்குகளை விட, உருவாக்கிய பேரின்ப உச்சகட்ட ஈரக்கசிவுகளை விட அதிகமான சடங்குகளையும் சட்டங்களையும் கூக்குரல்களையும் நாங்கள் உருவாக்கியிருக்கிறோம். தேசம் தேசமாகக் கூக்குரலிடுவது எங்கள் மரபு. தேசம் கடந்த கூக்குரல் மரபின் விரிவு. உலகமயமாக்கல்.
முன்பு மனிதர்களும் அவர்களுடைய நீதியுணர்வும் உதைப்பதையும், வலையினுள் விழுவதையும் தீர்மானித்தன. இப்போது VAR வந்துவிட்டது Video Assisted Referee. ஆயிரக்கணக்கான கேமரா கண்கள் கண்காணிக்கின்றன, பதிவு செய்கின்றன. ஒவ்வொரு அசைவையும், ஒவ்வொரு மயிர்க்கூச்செறிதலையும். நீதி என்பதன் மாயை நமக்கு இன்னும் கிட்டுவதில்லை. நீதி எது என்று இன்னும் இதனால் குழம்பிவிட்டது. Foul என்று கூச்சலிட்டுவிட்டு, விசில் ஊதிவிட்டு எதுவும் செய்யாமல் இருப்பதுதான் எவ்வளவு இனிமையானது. உதைத்து விழுபவனை, விதி மீறியதால் வெளியேற்றப்பட்டவனை, தலையால் நெஞ்சில் முட்டி சாய்க்கப்பட்டவனைப் பார்த்து இச்சு இச்சு கொட்டுவதை விட அது இனிமையானது. அநீதி காப்பிய சோகம். நீதி சலிப்பு. நாமனைவரும் நீதிமான்கள். துள்ளிக் குதிக்கும் மான்கள்.
அர்ஜெண்டினா தோற்றாலும் அழுது இன்பமடையலாம்; ஸ்பெயின் ஜெயித்தாலும் கொண்டாடி இன்பமடையலாம். இன்பம் நம் குறிக்கோள். உதை, மேலும் உதை, அடுத்து காத்திருந்து உதை என்பது மட்டும்தான் நம் தார்மீக மந்திரம்.
நான் 2026 கால்பந்து போட்டிகளைத் தொலைக்காட்சியில் பார்க்காமல் விட்டுவிட்டதால் வரலாற்றில் பங்குபெறும் சந்தர்ப்பங்களை இழந்துவிட்டதாக எனக்குத் தெரிந்த பெண்மணி ஒருவர் கூறினார். நானும் அவரும் அப்போது சூப்பர் மார்க்கெட்டில் பொருட்கள் வாங்கிக்கொண்டிருந்தோம். அவருடைய கூடையில் டோர்டில்லா சிப்ஸ் பாக்கெட்டுகள் நிறைந்திருந்தன. இரவில் கண்முழித்து உலகக் கோப்பை கால் பந்து விளையாட்டுக்களைப் பார்ப்பதற்காக என்று சொன்னார். வரலாற்றில் பங்கேற்பது ஒரு கூடை டோர்ட்டில்லா சிப்ஸ் பாக்கெட்டுகளை நள்ளிரவுகளில் தின்று தீர்ப்பது.
ஷோப்பன்ஹெர் வாழ்க்கை வலிகளுக்கும் சலிப்புகளுக்கும் இடையிலாடும் ஊசல் என்றுரைப்பார். உதைப்பதற்கும் உதைக்காமலிருப்பதற்கும் என்று அதை மாற்றிப் பெயரிடவேண்டும். தெருவில் ஒரு நாய் கிழிந்த கந்தலைத் தின்றுவிட்டு, கிறங்கிக்கிறங்கி ஓடி, தெருவிளக்கைப் பார்த்துக் குரைக்கிறது.
ரோம சாம்ராஜ்யத்தில் கிளாடியேட்டர்கள் பொது மன்றத்தில் சண்டையிட்டு ஒருவரை ஒருவர் கொன்றுவிடுவதை, விளையாட்டு என்று கூட்டம் பார்த்து ஆர்ப்பரித்துக் களித்தது. நாம் அடுத்த உதை பந்தாட்டத்திற்குக் காத்திருக்கிறோம்.