சோரென் கீர்க்ககார்டும் ரோலாண்ட் பார்த்தும்: சிதறல்களாகச் சில

சோரென் கீர்க்ககார்டின் ‘Seducer’s diary’ ஓர் ஆச்சரியமான நூல். கீர்க்ககார்டிற்கு ஒரு தத்துவஞானியின் நிதானம் வாழ்க்கையில் என்றுமே இருந்ததில்லை; அவர் ஒரு கவிஞனின் கொந்தளிப்புடனே வாழ்ந்தார். அவர் தன்னைவிடப் பத்து வயது குறைந்த ரெஜின் ஓல்சனிடம் காதல் வயப்பட நிச்சயதார்த்தம் கூட நடந்தது. ஆனால் ஒரு வருடத்திற்குள்ளாகவே அந்த நிச்சயதார்த்தம் முறிந்துவிட்டது. Seducer’s diary இல் கீர்க்ககார்ட் தனக்கும் ரெஜினுக்கும் இடையில் முறிவு ஏற்பட முக்கிய  காரணம் ரெஜினின் மறைமுகமான தொடர்புறுத்தல்களை, தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் முறையைத் தான் புரிந்துகொள்ளாததுதான் என எழுதுகிறார். தன்னை ஒரு போக்கிரியாகவும் கயவனாகவும்  கற்பனை செய்துகொள்ளும் கீர்க்ககார்ட் ரெஜின் தன்னைவிட்டு விலகியது சரிதான் என்றும் வாதிடுகிறார். கீர்க்ககார்டின் இந்த நூலை ரோலாண்ட் பார்த்தின் A Lover’s discourse Fragmaents நூலுக்கு முன்னோடியான காதல் பற்றிய தத்துவார்த்தக் கவித்துவ நூல் என்றும் வாசிக்கலாம். இந்த நூலுக்கு முன்னுரை எழுதியிருக்கும் ஜான் அப்டைக் கடும் ஜுரத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்த நூலில் கீர்க்ககார்ட் தன் காதலில் கிடைத்த விழுப்புண்களை வெற்றிகரமான சிந்தனையாக மாற்றி தன் காயங்களை மறைத்துக்கொண்ட முகமூடி இந்த நூல் என்று எழுதுகிறார். அப்டைக் இப்படிப் பலருடைய உள்க்காயங்களை கண்டு சொல்லியிருக்கிறார். நாம் அவற்றை ஒரு சிறு புன்னகையோடு கடந்து போய்விட வேண்டும். என்னைப் பொறுத்தவரை கீர்க்ககார்ட் நூலில் ஓர் இடத்தில் எழுதுகிறார், “என்னவொரு வித்தியாசம்! அழகியலின் ஆகாயத்திற்குக் கீழே எல்லாமே அழகு, மிதந்து கொண்டிருப்பவை, எல்லாமே தற்காலிகமானவை. அறம் என்ற கருத்து நுழையும்போது அனைத்துமே கடிமானதாகிவிடுகிறது; கோணலாகிவிடுகிறது; எல்லையற்ற சலிப்பைத் தருவதாகிவிடுகிறது”- இதுவே இந்நூலின் முக்கிய சரடு. தத்துவத்தில் கவிதை போன்ற வேகமும் அடர்த்தியும் கொண்ட நூல்.

——-

ரோலாண்ட் பார்த்தினுடைய மொழி நடையை அவருடைய கவித்துவத்தைக் கைக்கொள்ள நான் அடிக்கடி வாசிக்கும் அவருடைய நூல் "A Lover's Discourse: Fragments”. பார்த்தின் ‘ஒரு காதலனின் சொல்லாடல்: சிதறல்கள்” ஒரு புத்தகமல்ல; அது மனதினுள் குடியிருக்க வைக்கும் உணர்வு. காதலின் ஏக்கத்திலும், பைத்தியமாய் காதலில் மையமிட்ட சிந்தனையிலும் பல நெடிய மூச்செறிதல்களின் தொகுப்பு. பார்த்தின் நூல் ஒரு மரபான காதல் கதையாடலை முன்வைப்பதில்லை; அது நேர் கோடற்ற பல உணர்வுகளின் கலைடாஸ்கோப்பினை, இதயத்தின் அகராதியை, சிதறல்களாக நமக்குச் சொல்கிறது. புகழ்பெற்ற குறியியல் அறிஞரான பார்த் காதலின் மொழியை ஒரு கவிஞனின் அந்தரங்கத் தொடுகையோடு நமக்கு உள் பிரித்துக் காட்டுகிறார். அவருடைய நூலைக் காதலின் உருவுகள் (figures) ஆக்கிரமித்திருப்பதாகச் சொல்லலாம். பரவசத்தின் உருவு உலகமே காதலிக்கப்படுபவராய் சுருங்கிவிட , பொறாமையின் உருவோ பகுத்தறிவைத் தின்றுவிடுகிறது. முட்டாள்தனத்தின் உருவு காதலின் தற்செயலான தற்போக்கெண்ணங்களுக்கு சரணடைந்துவிடுகிறது. காதலுணர்வு அடர்ந்து பைத்தியம் நிலைகொள்ளாமல் ஆகும்போது சொற்களற்ற, பேச்சற்ற மௌனம் ஆட்கொள்கிறது.  

இந்த நூலின் மிக அழகான அம்சம் என்னவென்றால் பார்த் காதலைப் பற்றிய எந்த விதமான மதிப்பீடுகளையும் முன்வைப்பதில்லை. பார்த் காதலின் தர்க்கமற்ற எந்தவிதமான உணர்ச்சிகளுக்குள்ளும் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்வதில்லை. அவர் எல்லாவற்றையும் கைக்கொண்டு ஒருவரை ஆக்கிரமிக்கும் காதலின் இயற்கை குணத்தை இந்த நூலில் எடுத்துச் சொல்லிவிடுகிறார். காதல் ஒரு பைத்தியம் நிறைந்த மையமிட்ட சிந்தனையாகும்போது காதலன் நிற்கவே நிற்காத ஒரு தனி நெடுமொழியால் தண்டிக்கப்படுகிறான். ‘என்னால் உன்னைத் தவிர வேறெதையும் சிந்திக்க முடியாது எனப் புலம்புகிறான். காதலின் என்றென்றைக்குமான நிழலான தனிமை அவனை ஆட்கொள்கிறது. காதலின் தனிமைக்கு ஒரு குரலையும் அதற்கான சொற்களையும் பார்த் இந்த நூலில் வழங்குகிறார். பார்த் காதலின் பெரும் அச்சுறுத்தலாகக் காதலிக்கப்படுபவரின் இன்மையைச் சொல்கிறார். காதலிக்கப்படுபவர் காணாமல் போகும்போது சூழும் வெறுமை தாங்கமுடியாததாகவும் கொடூரமானதாகவும் இருக்கிறது. வெறுமையின் அச்சுறுத்தலில் எழும் பதற்றங்கள் அழகாக இருக்கின்றன. அந்த அழகு ஒளிர்வின் உருவாக உலகமே பிரகாசமாகிறது.  ஒளிர்வின் உருவு சுயம் மாற, அல்லது சுயம் மாறும் அனுபவங்களுக்கு வித்தாக சுயக் கண்டுபிடிப்பின் பயணமும் தொடங்குகிறது. 

சிதறல்களாக பார்த்தின் நூல் இருப்பதைக் காதலின் அலங்கோல நிலையைச் சொல்வதாகவும் நாம் வாசிக்கலாம்.  இந்த சிதறல்களில் உணர்ச்சிகளின் உரையாடல்களுக்கு ஓர் ஆரம்பமோ முடிவோ இருப்பதில்லை. பார்த் இலக்கியத்தையும் தத்துவத்தையும் நூல் முழுக்க இழைக்கிறார்; ஸ்டெந்தாலும் ஃபிராய்டும், இன்னும் பலரும் அவர்களின் பல மேற்கோள்களும் ஊடிழைப்பாவாய் நூல் முழுக்க வளம் சேர்க்கின்றன. ஆகையால் இந்த நூல் காதல் என்ற அந்தரங்க அனுபவத்திற்கு அப்பால் விரிகிறது.

பார்த்தின் நூல் ஒரு சுய உதவிப் பனுவலல்ல; அது ஒரு கண்ணாடியைத் தூக்கி நம் முகத்தின் முன் காட்டுகிறது; நமக்கு மனிதனாக இருப்பதென்பது வலுவற்றமென்நிலையில் உழல்வது என்பதைச் சொல்கிறது. பார்த்தின் கவித்துவ மொழிநடை நம் மனதில் என்றென்றைக்கும் எதிரொலிக்கும் மன அலைகளை விட்டுச் செல்கிறது. காதலிப்பதற்கும் காதலிக்கப்படுவதற்கும் என்ன அர்த்தம் என்று சொல்கிறது. மிகவும் அந்தரங்கமான, மிகவும் ஆழமான உணர்ச்சிகளையும் கூட இதயத்தில் கிசுகிசுக்கும் சொற்களாய், சிதறல்களாய் நம்மால் வெளிப்படுத்த முடியும் என நினைவூட்டுகிறது.

————-

ரோலாண்ட் பார்த்தை (Roland Barthes) வாசிப்பது எப்பொழுதுமே மிகவும் இன்பம் தரக்கூடியதாக இருக்கிறது; அவருடையது ஒரு sensuous prose. அப்படி ஓர் உரைநடையை எழுதக்கூடிய இன்னொரு எழுத்தாளர் இல்லவே இல்லை எனலாம். நம்மூரில் விமர்சனமும் ஏன் இலக்கியமும் கூட வறண்ட உரைநடையில் எழுதப்படுவதுதான் பல வாசகர்களை அந்நியப்படுத்துகிறது என்பது என் எண்ணம். பார்த்துக்கு அடுத்த படியில் டி.எஸ் எலியட், ரொபோர்டோ கலாஸ்ஸோ (Roberto Calasso) ஆகியோரைச் சொல்லலாம். எலியட்டின் அடிநாதமாக இருக்கும் மெலியத் துக்கம் அதன் வசீகரத்தை- என்னைப் பொறுத்தவரை- இழந்து வருகிறது. கலாஸ்ஸோவின் உரைநடையின் கவித்துவம் பல பரிமாணங்கள் கொண்டது; sensuousness குறைவு. பார்த் ஒரு முறை எழுதினார்,"Language is a skin: I rub my language against the other. It is as if I had words instead of fingers, or fingers at the tip of my words. My language trembles with desire." (Lover's discourse, Fragments). எவ்வளவு உண்மை!

 from  ” Roland Barthes in “A Lover’s Discourse, Fragments”

" Every pain, every misfortune, Nietzsche remarks, has been falsified by a notion of guilt, of being at fault: "We have deprived pain of its innocence." Passionate love (the lover's discourse) keeps succumbing to this falsification. Yet there might be the possibility of an innocent suffering in this kind of love, of an innocent misery (if I were faithful to the pure Image-repertoire, and if I were to reproduce within myself only the infantile dyad, the suffering of the child separated from its mother) ; I should then not accuse what lacerates me, I might even affirm suffering. Such would be the innocence of passion: not a purity at all, but quite simply the rejection of Fault.”

——

“A mandarin fell in love with a courtesan. “ I shall be yours,” she told him , “ when you have spent a hundred nights waiting for me, sitting on a stool, in my garden, beneath my window.” But on the ninety-ninth night, the mandarin stood up, put his stool under his arm, and went away.