ஆன் கார்சனின் “ சிவப்பின் சுயசரிதை” (Autobiography of Red) கவிதை நாவலை ரொம்ப நாட்களாக வைத்த கண் வாங்காமல் நொட்டை விட்டுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். முழுக்க முழுக்க கவிதைகளால் எழுதப்பட்ட நாவல் என்பது எனக்கு மிகவும் வசீகரமாக இருந்தது. ஆனால் ஏதோ ஒரு தயக்கத்தின் காரணமாக நூலை வாங்காமல் காலம் தாழ்த்திக்கொண்டே இருந்தேன். என்னுடைய ஒரு நண்பர் “சிவப்பின் சுயசரிதை” ஒன்றுமே புரியவில்லை என்று சொன்னதும் இன்னொரு நண்பர் மிகப் பிரமாதமான நூல் என்று இரண்டு வேறுபட்ட அபிப்ராயங்களைக் கேள்விப்பட்டதாலும் இருக்கலாம். நாவல் ஒரு வழியாகக் கைக்கு வந்து சேர்ந்ததும் உடனடியாக வாசிக்கும் சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை. போன மாதத்திலிருந்து காஃபி அருந்துவது போல மிடறு மிடறாக நாவலை வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.
நாவல் புரிவதற்குச் சிரமமாக இருப்பதற்குக் காரணம் அது நாம் அதிகமும் அறிந்திராத கிரேக்கத் தொன்மம் ஒன்றைச் சமகாலக் கனவு போன்ற பின்னணிக்கு மாற்றி அமைப்பதுதான். ஸ்டெசிகோரஸ் (Stesichorus) எழுதிய பழங்காலக் கிரேக்கப் பாடல் கவிதையான 'ஜெரியோனிஸ்' (Geryoneis)-இன் எஞ்சிய பகுதிகளை கார்சனின் நாவல் மறு புனைவு செய்கிறது; இதில் சிவப்பு இறக்கைகள் கொண்ட அரக்கனான ஜெரியானின் (Geryon) கால்நடைகளை ஹெராக்லெஸ் (Heracles) என்ற வீரன் கவர்ந்து செல்வது விவரிக்கப்படுகிறது.நாவலின் மையத்தில் இருப்பது ஒரு பால் காதலுறவு. ஜெரியான் சிவப்புத் தோலும் இறக்கைகளும் கொண்ட, வெட்கமும் மென்மையான உணர்வுகளும் நிறைந்த ஒரு பதின்ம வயதுப் பையன். அவன் தனது மாறுபட்ட தன்மையுடன் போராடி, புகைப்படக் கலையில் தஞ்சம் புகுகிறான்; ஐந்து வயதிலிருந்தே தன் வாழ்க்கையை ஒரு சுயசரிதையாகப் பதிவு செய்கிறான். ஜெரியான் ஹெராக்லெஸை ஆழமாகக் காதலிக்கிறான்; அவன் வசீகரமும் அலட்சியமும் கொண்ட ஒரு நாடோடி. அவன் இறுதியில் ஜெரியானைக் கைவிட்டுவிடுகிறான். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஜெரியானும் ஹெராக்லெஸும் மீண்டும் சந்திக்கின்றனர். ஜெரியான் தனது சுய அடையாளத்தை இறுதியில் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
ஜெரியானின் சிவப்பு இறக்கைகளும் அவனது அரக்கத் தோற்றமும் அவனது ஓரினச்சேர்க்கை, சமூகத் தனிமை ஆகியவற்றுக்கான உருவகங்களாக இருக்கலாம். புகைப்படக் கலை ஜெரியானுக்கு ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாகவும், உலகத்துடனான அவனது வலிமிகுந்த தொடர்புகளைக் கையாள்வதற்கான வழியாகவும் அமைகிறது. கார்சனின் நாவல் முழுவதும் எரிமலைகளும் உருமாற்றங்களும் உணர்ச்சி கொந்தளிப்புகளின் சமிக்ஞைகளாக மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன.
நாவலில் ஆன் கார்சனின் கவிதைகள் எளிமையாக இருப்பது போன்ற தோற்றம் கொண்டிருக்கின்றன. மழைக்காலத்தில் வாசிக்கும்போது சில வரிகள் சட்டென்று உங்களை ஆக்கிரமிக்கலாம். ஜெரியானின் தனிமையை விவரிக்கும்போது கார்சன் “ அவன் தனிமையில் இருக்க விரும்பினான், தன்னுடைய பேயின் குளிர்ந்த வெறுமையையும், அதன் அழகையும் உணர” என்று ஓரிடத்தில் எழுதுகிறார். இன்னொரு இடத்தில் “நீ ஒரு மிருகம் இல்லையென்றால் வேறு யார் நீ” என்பதற்கு “நானொரு கோரப் பூதம்” என்கிறான் ஜெரியான். இவ்வாறாகவே சிவப்பை நேசிக்கும் பையானாகத் தனக்குள்ளாகவே ஜெரியான் சிறைப்பட்டுக்கொள்கிறான்.
கிரேக்கத் தொன்மத்தை கார்சன் சமகால நிகழ்வுகளாக மாற்றுவது நுட்பமானது. “ஹெராக்லெஸ் நடைமேடையில் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான், ஹேட்ஸ் ரயில் நிலையத்தில், 4.15 மணிக்குப் பிற்பகலில், வெள்ளிக்கிழமையொன்றில்” என்று கார்சன் எழுதும்போது காலத்தில் தொலைந்த தொன்மம் ஒன்றை அவர் எழுதவில்லை என்பது மட்டுமில்லாமல் தொன்மத்திற்கு என்று சமகால விழிப்பு ஒன்றும் இருக்கும் என்பதும் தெளிவாகிறது.
“தனக்கென்று ஓருலகம் இல்லாத நபர் ஒருவருமில்லை”, “சொற்கள் துள்ளிக் குதிப்பவை, அவற்றை நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அவற்றைச் செய்ய விட்டீர்களென்றால் அவை தாங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யும்” போன்ற வரிகள் மழைக்காலம் தரும் நம்பிக்கையை நமக்குத் தரக்கூடியவை.
கிரேக்கத் தொன்மத்தில் ஜெரியான் ஹெராக்லெஸினால் வெட்டப்பட்டு உயிர்துறப்பதற்காகவே காத்திருக்கிறான். கார்சனோ ஜெரியானுக்கு ஹெராக்லெஸின் வெட்டுக்கு அப்பாலான ஒரு ஜீவிதத்தைக் கொடுக்கிறார். ஜெரியானின் தனிமையும், சாபமும், விசித்திரமும், திக்கு தெரியாத அலைவுறுதலும் கார்சனின் கைகளில் ஒளிர்வின் கௌரவத்தையும் தன்னுணர்வையும் இறுதியில் அடைகின்றன. தொன்மத்தின் துயரார்ந்த கதாபாத்திரத்துக்கு ஒரு கவிதாயினி மட்டுமே அளிக்கக்கூடிய ஒளிர்வு அது. மழைக்கால வாசிப்பில் அப்படியொரு ஒளிக்கீற்று நம்மைத் தீண்டுவது நமக்கொரு கதகதப்பை நல்கக்கூடும்.