நான் ஒஸ்லோ பல்கலைக்கழகத்தின் நூலக நுழைவாயிலுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், ஒரு துணிக் குவியல் அங்கே நின்று கொண்டிருக்கிறது. வெப்பநிலை மைனஸ் பதினேழு டிகிரி. பனி இங்கே சும்மா பெய்யவில்லை; அது நம் மீது ஆயுதம் போல பிரயோகிக்கப்படுகிறது. சூரியனும் கடலும் கொஞ்சி வளர்த்த எனது வெப்பமண்டல உடல், நான் ஒரு குச்சி ஐஸாக மறுபிறவி எடுத்துவிட்டேனா என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. கிறிஸ்துமஸ், ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்து அட்டைகளில் நாம் பார்க்கும் பனியின் அழகில் மயங்குவது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்த்தனம். ஓஸ்லோ விமான நிலையத்தில் விமானத்திலிருந்து கூடத்திற்குச் செல்லும் பத்து மீட்டர் பாலத்தை எனது மூன்றடுக்கு உடையோடு கடப்பதற்குள் பனிக்குளிர் தாக்கி நிலைகுலைந்து போனேன். நார்வேஜியன் மொழியில் பனியின் விதவிதமான வடிவங்களை வேறுபடுத்திக் காட்டும் சொற்கள் இருக்கின்றன. சாலையில் ஐஸ் கட்டி வழுக்கிவிட்டுவிடும், தும்பைப் பூக்குவியல் போல ஆங்காங்கே சேர்ந்திருப்பதில் காலை வைத்தால் கால் புதைந்துவிடும், உள்ளே நிலத்துக்குக் கீழே மைனஸ் டிகிரிகளில் நீர் ஓடிக்கொண்டிருக்கக் கூடும் என்ற அளவுக்கு எனக்குத் தெரியும். கால் புதைந்து ஓஸ்லோவின் வெறிச்சோடிய தெருக்களில் மாட்டிக்கொண்டால், கால் குளிரில் உறைய, இருத்தலியல் தனிமை என்றால் என்ன என்று தெரியும். நார்வேஜிய பழமொழி ஒன்று மோசமான வானிலை என்று ஏதுமில்லை, மோசமான உடையணிதல் என்பது மட்டுமே இருக்கிறது என்று அறிவுரை சொல்கிறது. நான் துருவ பனிக்கரடி போல ஏழடுக்கு உடையணிந்து நிற்பது அந்த அறிவுரையின்படிதான். பழமொழிகள் விதைப்பைகள் சுருங்கி சுண்டிவிடாமல் காப்பாற்றவே உண்டாக்கப்பட்டவை.
நார்வேஜிய இலக்கியம் என்பது துல்லியமாக இதுதான். குளிர்ச்சியானது. அடர்த்தியற்றது. எதற்கும் ஆயத்தமாக இல்லாதவர்களுக்குச் சற்றே விரோதமானது. இப்சன் (Ibsen) முதல் யான் ஃபோஸ்ஸே (Jon Fosse) வரை, அந்த நாட்டு இலக்கியம் என்பது கதகதப்பான அடுப்பங்கரை அல்ல; அது ஒரு பனிப்புயலுக்கு நடுவே பேசப்படும், குளிரைத் தாங்கக்கூடியவாறு நன்கு காப்பிடப்பட்ட சொல்லாடல். அதை உங்களால் மெரீனா கடற்கரையில் அமர்ந்து படிக்க முடியாது. டிசம்பர் மாதத்தில், ஏழு அடுக்கு ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு, உங்கள் கண் இமைகள் பனிக்கட்டியாக மாறவில்லை என்று உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக்கொண்டு, ஒரு பல்கலைக்கழகத்திற்கு வெளியே நின்று, அந்த இலக்கியம் உங்களை ஆட்கொள்ள அனுமதிக்க வேண்டும்.
உலர்த்தப்பட்ட மீன்களுக்கு பிறகு நார்வேயின் முதல் பெரிய ஏற்றுமதியான இப்சன், பனிக்குளிரை தார்மீக நிலையாகவே புரிந்து வைத்திருந்தார். அவருடைய நாடகங்கள் வெப்பமூட்டப்பட்ட, ஆனால் உணர்வு ரீதியாக உறைநிலைக்குக் கீழுள்ள வரவேற்பறைகளிலேயே நடக்கின்றன. A Doll’s House நாடகத்தில் வரும் நோரா ஹெல்மர் வெதுவெதுப்பான திருமண வாழ்க்கையில் வாழும் பெண் அல்ல; அவள் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு குளிர்சாதனப் பெட்டிக்குள் மெதுவாக உறைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண். நாடகத்தின் இறுதியில் அவள் கதவை ஓங்கி மூடும்போது, அங்கே ஏற்படும் உண்மையான அதிர்ச்சி அந்தச் சத்தம் அல்ல—அந்தக் கதவின் வழியாக வரவேற்பறைக்குள் திடீரெனப் புகும் ஆர்க்டிக் குளிர்காற்றுதான்.
A Doll’s House நாடகம் வெப்பமான வரவேற்பறையில் கதவு பலமாகச் சாத்தப்படும் சத்தம் என்றால், இப்சனின் An Enemy of the People என்பது ஒரே ஒரு மனிதனுக்கு எதிராக ஒரு முழு நகரமுமே கதவைச் சாத்துவதாகும். நகராட்சியின் குளியல் குளங்கள் விஷமாக மாறியுள்ளதை டாக்டர் ஸ்டாக்மேன் கண்டறிகிறார். தண்ணீர் அசுத்தமாக இருக்கிறது, ஆனால் பொருளாதாரம் சுபிட்சமாக உள்ளது; இதனால் பெரும்பான்மையினர் ஒரு குளிர்ந்த உண்மையை விட, இதமான ஒரு பொய்க்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறார்கள். சில நேரங்களில் மிகவும் வசதியான இடமே மிகவும் மாசுபட்ட இடமாக இருக்கிறது. ஸ்டாக்மேனின் குற்றம் அவர் தவறானவர் என்பது அல்ல; அவர் தவறான வெப்பநிலையில் சரியாக இருக்கிறார் என்பதுதான். ஓஸ்லோ பல்கலைக்கழகத்திற்கு வெளியே, "பெரும்பான்மையினர் ஒருபோதும் சரியாக இருப்பதில்லை" என்ற ஸ்டாக்மேனின் புகழ்பெற்ற வரிகள், முகத்தில் பனிப்பந்து வந்து விழுவதைப் போலத் தாக்குகிறது. இப்சன் தனது கதாநாயகனுக்குத் தனிமை என்ற நைந்துபோன மேலங்கியை அணிவிக்கிறார்.
இப்சனின் ஹெடா காப்லர் (Hedda Gabler) ஸ்காண்டிநேவிய விரக்தியின் துல்லியமான வானிலைக்கு ஏற்பக் குளிரூட்டப்பட்ட ஒரு கைத்துப்பாக்கியைக் கொண்டு தற்கொலை செய்துகொள்கிறாள். இப்சனின் நாடகங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மேற்கோள்கள் ஓஸ்லோவின் நடைபாதைகளிலெல்லாம் பொறிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றினூடே உயரமான நார்வேஜிய ஆண்களும் பெண்களும் பனிச்சறுக்கு கட்டைகளில் கைகளில் ஊன்றுகோல்களுடன் வழுக்கிச் செல்கிறார்கள். குழந்தைகள், வீடுகளின் முன்னால் குவிந்திருக்கும் பனியில் உருண்டு புரண்டு விளையாடுகிறார்கள்.
என்னைப் போன்ற வெப்பமண்டல வாசகன் நாடகம் என்றால் கத்துவது, பிழியப் பிழிய அழுவது, ஜன்னல் வழியே ஒரு கிளி பறந்து போவது என்று நினைக்கக்கூடும். ஆனால் நார்வேஜிய வாசகனுக்குத் தெரியும்—நாடகம் என்பது மைனஸ் பதினேழு டிகிரியில் உயர்த்தப்படும் ஒரு புருவமும், "ஹ்ம்" என்ற ஒரு சிறு சப்தமும்தான் என்று.
ஓஸ்லோவின் ஓபரா தியேட்டர் மிக அழகான கட்டிடம். சிட்னி ஓபரா தியேட்டருக்கு இணையாக உலக அளவில் மதிக்கப்படுவது. ஓஸ்லோ ஓபரா தியேட்டரின் தரைத்தளத்திலிருந்து சரிவாக மேலே ஏறும் பாதையில் கூரை வரை நடந்து செல்லலாம். நான் அந்தக் கூரையிலிருந்து ஓஸ்லோவைப் பார்த்தேன். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை படந்திருக்கும் பனியில் ஓஸ்லோ ஒரு சிறு ஆபரணம் போல ஜொலிக்கிறது. அந்தக் கூரையிலிருந்து பார்ப்பவருக்கு நார்வே ஒரு விவசாய நாடும் கூட என்று தெரிவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை.
அதைச் சொல்வதற்கு நட் ஹாம்சன் (Knut Hamsun) நார்வேஜிய இலக்கியத்தில் தோன்ற வேண்டியிருந்தது. இலக்கியத்திற்காக நோபல் பரிசு பெற்ற நட் ஹாம்சனின் இரு நாவல்களை (“பசி”, “நிலவளம்”) க.நா.சு. தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். நட் ஹாம்சன் பசியையே ஒரு காலநிலை அமைப்பாக மாற்றினார். ‘பசி' நாவலில் வரும் அவரது கதைசொல்லி கிறிஸ்டியானியா (தற்போதைய ஒஸ்லோ) வீதிகளில் குளிரிலும், பசியிலும், தத்துவார்த்தப் மயக்கத்திலும் அலைகிறான். அந்த நாவல் வறுமையைப் பற்றியது அல்ல; ஒரு மனிதனின் வயிறு வாழ்வியல் சத்தங்களை எழுப்பும்போது, அவனது ஆன்மா எவ்வாறு பனியால் தண்டிக்கப்பட முடியும் என்பதைப் பற்றியது. இங்கே நிற்கும்போது, என்னால் அவனைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஏழு அடுக்கு துணிகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் என் வயிறு பசியால் வாடவில்லை; அது குழப்பமடைந்திருக்கிறது. பூமத்திய ரேகை காணாமல் போய்விட்டதா என்று அது கேட்கிறது.
ஹாம்சனின் “நிலவளம்” (Growth of the Soil) நாவலின் கதாநாயகனான ஐசக் , பசியோடு நகரத்தில் அலைந்து திரிபவன் அல்ல; அவன் வனப்பகுதிக்குள் நுழைந்து நிலத்தைத் தோண்டத் தொடங்குபவன். அவன் உருளைக்கிழங்குகளை விளைவிக்கிறான். அவன் அமைதியானவன், பொறுமையானவன்; ஒரு பனியாறைப் போலவே புகழ்ச்சியைப் பொருட்படுத்தாதவன். ஐசக்கின் ஞானத்தை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவன் குளிரை எதிர்த்துப் போராடுவதில்லை; அதனுடன் இணைந்து செயல்படுகிறான். அவன் கடினமான நிலத்திலிருந்து, அடுக்கடுக்காக ஒரு வாழ்க்கையை உருவாக்குகிறான். ஒரு வகையில், நான் அணிந்திருக்கும் ஏழு அடுக்கு ஆடைகள் 'நிலவளம்' நாவலின் ஒரு சிறு வடிவம் தான்: ஒவ்வொரு அடுக்கு ஆடையும் ஒரு சிறிய சாகுபடி நடவடிக்கை, ஒரு வெப்பமண்டல ஆன்மாவிற்கும் ஆர்க்டிக் யதார்த்தத்திற்கும் இடையே செய்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு சமரசம். ஐசக் என்னைப் பார்த்து ஒருமுறை தலையசைப்பான், நார்வேஜியன் மொழியில் அதற்கு, 'நீ வேடிக்கையாக இருக்கிறாய், ஆனால் நீ முயற்சி செய்கிறாய்' என்று பொருள். அந்தத் தலையசைப்பை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். இந்தப் பனி நிலத்தில் , ஆர்க்டிக் வட துருவத்துக்கு அருகே உருளைக்கிழங்கு, பார்லி, கோதுமை, ஆப்பிள் ஆகியன விளைகின்றன என்பதே எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
வடதுருவக்குளிரை இலக்கியமாக மாற்றுவதில் உண்மையான மாஸ்டர் யான் ஃபோஸ்ஸேதான். நோபல் பரிசு பெற்ற ஃபோஸ்ஸே, பனிச்சிலுப்பல்களைப் போல மீண்டும் மீண்டும் வரும் வாக்கியங்களை எழுதுகிறார்: அவை ஒவ்வொன்றும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியானவை, ஒவ்வொன்றும் சற்றே வித்தியாசமானவை, அர்த்தங்களுக்குள் நீங்கள் புதையுண்டு போகும் வரை அவை ஒவ்வொன்றும் அடுக்கடுக்காகக் குவிந்து கொண்டே போகின்றன. அவருடைய கதாபாத்திரங்கள் உரையாடுவதில்லை; அவர்களுடைய மௌனங்களோ அடிக்குறிப்புகளுடன் இருக்கின்றன. ஃபோஸ்ஸேயின் உலகில், ஒரு இடைநிறுத்தம் என்பது வெறுமையானது அல்ல—அது உள்ளேயும் வெளியேயும் பனி பொழிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு அறை போன்றது. ஃபோஸ்ஸேயை சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால், நீங்கள் இங்கே ஓஸ்லோ பல்கலைக்கழகத்தின் நுழைவாயிலில் நிற்க வேண்டும்; அங்கு நீங்கள் விடும் ஒவ்வொரு மூச்சும் ஒரு சிறிய வெள்ளை ஃபோஸ்ஸே வாக்கியமாக மாறி, காற்றில் மறைந்து விடுகிறது.
நிச்சயமாக, எழும் கேள்வி என்னவென்றால், என்னைப் போன்ற ஒரு வெப்பமண்டல உடல் ஏன் இங்கே இருக்க வேண்டும் என்பதுதான். ஏழு அடுக்கு ஆடைகள்: தெர்மல் உள்ளாடை, ஒரு சட்டை, ஒரு ஸ்வெட்டர், மற்றொரு ஸ்வெட்டர், ஒரு ஜாக்கெட், ஒரு கோட், , இறுதியாக ஒரு அடுக்கு. இத்தனையையும் தாண்டி, உள்ளே இருக்கும் எனது வெப்பமண்டல உடல் ஒரு போராட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்கு பங்கனப்பள்ளி மாம்பழங்கள் வேண்டும். அதற்கு ஈரப்பதம் வேண்டும். அதற்கு வங்காள விரிகுடாவின் உப்புக் கடல் காற்று வேண்டும் உணர்ச்சிகள் சத்தமாகவும் மாயாஜாலமாகவும் இருக்கும் ஓர் இலக்கியம் அதற்குத் தேவைப்படுகிறது; அங்கு ஒரு பெண் துணிகளை மடித்துக் கொண்டே சொர்க்கத்திற்குச் செல்ல முடியும். அந்த உடல் ஒரு நார்டிக் மினிமலிச ஆனால் முற்றுப்புள்ளிகள் இல்லாமல் நீளும் ஃபோஸ்ஸேக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ளது; அங்கு ஒரு ஒற்றை வாக்கியம் ஒரு பனியாறின் எடையைத் சுமக்கக் கூடும், மேலும் 'நாம் பேசாமல் உள்ளே போகலாமா' என்று யாரோ ஒருவர் சொல்வதுதான் அங்கு மிக உயர்ந்த நாடகத்தனமான நிகழ்வாக இருக்கும்.
ஞானோதயம்: இப்சன் முதல் ஃபோஸே வரையிலான நார்வேஜிய இலக்கியம் என்பது அத்தியாவசிய ஆடைகளைப் பற்றிய ஓர் இலக்கியமாகும். அது உங்களை நிர்வாணமாக்குவதில்லை; மாறாக உங்களுக்குள் அடுக்கடுக்காகப் படிகிறது. இப்சன் உங்களுக்கு முதல் அடுக்கைத் தருகிறார்: அது சமூகச் சுயமரியாதை, நாம் வீட்டிற்குள் அணிந்திருக்கும் பொய்கள். ஹாம்சன் உங்களுக்கு இரண்டாவது அடுக்கைத் தருகிறார்: அது பசியுள்ள மிருகக் குணம், நகரத்தை வலம் வருவது. உங்களுக்கு ஒரு இடைக்கால கம்பளி மேலங்கி வேண்டுமானால், சிக்ரிட் உவ்செட் (Sigrid Undset ) உங்களுக்குக் குற்ற உணர்வையும், நம்பிக்கையையும், தேவாலயங்களின் குளிர்ந்த கற்களையும் தருகிறார். தாரியெய் வேசாஸ் (Tarjei Vesaas) உங்களுக்கு The Ice Palace நாவலைத் தருகிறார், அது எவ்வளவு குளிரானது என்றால், அதை வாசித்தால் இந்த மைனஸ் பதினேழு டிகிரி குளிர்கூட ஒரு இதமான வசந்த காலத்தைப் போலத் தோன்றும். ஃபோஸ்ஸே உங்களுக்கு எல்லாவற்றிற்கும் வெளியேயான இறுதி அடுக்கைத் தருகிறார்: அது மீண்டும் மீண்டும் ஓஸ்லோவுக்கு வருவதும் அதன் மௌனத்தை உணர்தலும் கொண்ட ஒரு மேலங்கி; வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என்பது ஒரு இலக்கு அல்ல, மாறாகப் பனியில் மெதுவாக நடப்பதுதான் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டால் மட்டுமே இந்த மேலங்கி உங்களுக்கு வெதுவெதுப்பாக இருக்கும்.