பகுதி 1: ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் “1984”
—-
நான் சமீபத்தில் அகல்விளக்கு பதிப்பகம், அதன் போலி மோசடி எழுத்தாளர்கள் பெயர்கள், தலைப்புகள், அந்தப் புத்தகங்களுக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் விலைகள் ஆகியவற்றைப் படிக்கும்போது இதன் பின்னே ஒரு குரூர நகைச்சுவையும், தந்திரமான, இரகசியமான, மறைமுகத் தாக்குதல் மூலமாக அரசு, அல்லது நூலக அமைப்பை அழிக்க அல்லது சீர்குலைக்க முயல்கிற அல்லது பெரிய ஊழல்களை அம்பலப்படுத்துகிற கவன ஈர்ப்பு முயற்சி இருப்பதாகச் சந்தேகிக்கத் தோன்றுகிறது என்றும் இதை நான் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் ‘குற்ற முகங்கள்’ சிறுகதைத் தொகுப்பிலுள்ள ‘மூன்றாந்தரன்’ கதையை ஒப்பிட்டும் எழுதியிருந்தேன். இதற்கு ஜமாலன் , “இதன் பின் ஒரு திட்டமிட்ட அறிவுலகைப் பகடி செய்து பதற்றமடைய வைக்கும் எண்ணமும், இதனை அம்பலப்படுத்தி யாரையோ முச்சந்தியில் நிறுத்தும் எண்ணமும் உள்ளது. இது தமிழ்நாடு அறிவார்ந்த மண் என்பதைப் பகடி செய்வதற்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டுள்ள குரூரமான தமிழ் சிந்தனை மறுப்பு கும்பல் உள்ளது என்பதாகவே தெரிகிறது” என்று பின்னூட்டமிட்டிருந்தார். அதற்கு நான் “‘பெரியார் அறிவுலகம்’ என்று பெயரிடப்பட்ட நூலகத்தில் இது நடந்திருக்கிறது என்பதும், ‘நாலடியார்’ என்ற நீதி நூலின் பகடியும் ‘ பாரதியாரின் கதைகள்’ என்ற போலி நூலும் கவனப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதிலிருந்தும் இந்த ஊழல் பகடியின் பின்னணியில் இருக்கும் அரசியலின் நிறத்தை யூகிக்கலாம். பெருமாள் முருகனின் கட்டுரை, சோ.தர்மனின் எதிர்வினை ஆகியவற்றை வாசிக்கும்போது இது பதிப்பகங்கள் தங்கள் அறிவு/ பணபல/ செல்வாக்கு மேலாண்மையை நிறுவிக்கொள்ளப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் சர்ச்சை என்ற பரிமாணமும் தெரியவருகிறது. இது அரசு அதிகாரிகளின் கூட்டுச்சதி/ பண ஊழல் மூலமாக நடந்திருக்கிறதா இல்லை அரசு அதிகாரிகளிடையே நடந்திருக்கக்கூடிய கருத்துருவ ஊடுருவல் வழி நடந்திருக்கிறதா என்பதும் கண்டுபிடிக்கப்பட வேண்டியது” என்று பதிலெழுதினேன். இந்த விவகாரம் குறித்து எஸ்.சண்முகத்தோடு தொலைப்பேசியில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் ஜமாலன், நான், நாங்கள் இருவருமே எங்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பதற்றத்தின் காரணமாக ஒரு மோசடிக்கு அதிகப்படியான விளக்கமளிப்பதாகக் கூறிச் சிரித்தார்.
இதைப் பற்றி தொடர்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது பிரதிகளின் திரிபு, திட்டமிட்ட போலியாக்கம், கள்ள உரை விளக்கம், புனிதமாக்குதல் ஆகியவை மொழிகளின் வரலாறுகளிலும், எனவே மக்களின் சரித்திரங்களிலும் வன்முறையான இடையீடுகளை நிகழ்த்தக்கூடியவை என்பதும் இந்தப் பொருள்களில் எழுதப்பட்ட பல நாவல்களும் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தன. நான் அந்த நாவல்களைப் பற்றிய சிறு குறிப்புகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.
ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் “1984” நாவலில் வின்ஸ்டன் ஸ்மித் 'உண்மை அமைச்சகத்தில்' உள்ள ஆவணக் காப்பகச் செய்தித்தாள்களை மாற்றி எழுதி, களங்கப்பட்ட குடிமக்களை வரலாற்றிலிருந்து அழிப்பதன் மூலம், எழுத்துப்பூர்வ ஆவணங்களைத் திரிப்பது புறநிலை யதார்த்தத்தையே அழித்துவிடும் என்பதை நிரூபிக்கிறார். ஆர்வெல்லின் நாவலில், 'பெரியண்ணன்' தலைமையிலான சர்வாதிகார அரசு, மக்களின் சிந்தனையையும் வரலாற்றையும் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த 'உண்மை அமைச்சகம்' என்ற அமைப்பைப் பயன்படுத்துகிறது. பெயருக்கு ஏற்றாற்போல் உண்மையைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, அரசின் அப்போதைய அரசியலுக்கு ஏற்ப கடந்த கால வரலாற்றைத் திரிப்பதே இந்த அமைச்சகத்தின் முக்கியப் பணியாகும். வின்ஸ்டன் ஸ்மித்தின் பணியும் வழிமுறைகளும் பலதரப்பட்டதாக இருக்கிறது. இதில் முதன்மையானது கணிப்புகளை மாற்றி எழுதுதலாக இருக்கிறது.
அரசின் பொருளாதாரக் கணிப்புகளோ போர் அறிவிப்புகளோ பொய்த்துப் போனால், அரசு முதலில் இருந்தே சரியாகத்தான் கணித்தது என்பதுபோலப் பழைய தி டைம்ஸ் செய்தித்தாள்களை வின்ஸ்டன் ஸ்மித் மாற்றி எழுதுகிறார்.திருத்தப்பட்ட புதிய செய்தித்தாள் அச்சிடப்பட்டவுடன், உண்மையான பழைய நகல்கள் ‘நினைவுக்குழி' எனப்படும் குழாய்களில் வீசப்பட்டுத் தீயில் எரிக்கப்படுகின்றன; இதனால் பழைய உண்மைக்கான சான்றுகளே இல்லாமல் போகிறது
அரசுக்குப் பிடிக்காதவர்கள் இரகசியமாகக் கொல்லப்படும்போது, அவர்களின் பெயர்களையும் புகைப்படங்களையும் ஆவணங்களிலிருந்து வின்ஸ்டன் ஸ்மித் நீக்கி, அவர்கள் வாழ்ந்ததற்கான தடயத்தையே அழித்துவிடுகிறார்.
இல்லாத ஒரு போர் வீரனைத் தேசபக்திக்கு உதாரணமாகக் காட்ட, வின்ஸ்டன் ஸ்மித் தனது கற்பனையிலேயே 'காம்ரேட் ஓகில்வி' என்ற கதாபாத்திரத்தை உருவாக்கி ஆவணங்களில் சேர்க்கிறார்.
எழுத்துப்பூர்வ ஆவணங்களும் புகைப்படச் சான்றுகளும் அழிக்கப்படும்போது 'புறநிலை யதார்த்தம்' என்பதே இல்லாமல் போகிறது என்பது ஆர்வெல்லின் நாவல் முன்வைக்கும் முக்கியக் கருத்தாகும். நேற்றைய வரலாறு மாற்றப்பட்டதை மக்கள் தங்கள் நினைவில் வைத்திருந்தாலும், அதை நிரூபிக்க எந்த ஆவணமும் இல்லாததால், தங்கள் சொந்த நினைவாற்றலையே சந்தேகித்து அரசின் பொய்யை உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள் . "கடந்த காலத்தைக் கட்டுப்படுத்துபவர்களே எதிர்காலத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்; நிகழ்காலத்தைக் கட்டுப்படுத்துபவர்களே கடந்த காலத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்" என்ற முழக்கத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் ஒரு கருவியாகவே வின்ஸ்டன் ஸ்மித்தின் பணி அமைகிறது.
இன்றைக்கு வாசித்தாலும் ‘1984’ முதுகுத்தண்டைச் சில்லிட வைக்கக்கூடியது.
பகுதி 2: யோஸே சரமாகோவின் “லிஸ்பன் நகர முற்றுகை பற்றிய வரலாறு”
யோஸே சரமாகோவைப் பற்றிய பிரமாதமான நூல் ஒன்றை எஸ்.வி.ராஜதுரை எழுதியிருக்கிறார். அந்த நூல் போன வருட சென்னைப் புத்தகக்கண்காட்சியை ஒட்டி வெளிவந்ததாக ஞாபகம். அந்த நூலை உடனடியாக என்னுடைய புத்தக அலமாரியிலிருந்து தேடி எடுக்க முடியவில்லை. நிற்க.
நோபல் பரிசு பெற்ற போர்த்துகீசிய எழுத்தாளர் யோஸே சரமாகோ (José Saramago) 1989-ஆம் ஆண்டு எழுதிய '“லிஸ்பன் நகர முற்றுகை பற்றிய வரலாறு' (The History of the Siege of Lisbon) என்ற நாவல், வரலாற்று உண்மைகள் சிறிய அளவு பொய்யாகத் திருத்தப்பட்டால் கூட எத்தனை அனர்த்தங்கள் விளையும் என்பதைச் சொல்கிறது. 1147-ஆம் ஆண்டு போர்த்துகீசிய மன்னர் அஃபோன்சோ ஹென்றிக்ஸ், ஐரோப்பியச் சிலுவைப்போர் வீரர்களின் உதவியுடன் லிஸ்பன் நகரை மூர்களிடமிருந்து கைப்பற்றிய வரலாற்று நிகழ்வை வைத்து சரமாகோ இந்த புனைவை எழுதியிருக்கிறார்.
இந்நாவலின் முதன்மைக் கதாபாத்திரமான ராய்முண்டோ சில்வா, நடுத்தர வயதைக் கடந்த, தனிமையில் வாழும் ஒரு சாதாரணப் பிழைதிருத்துநர். பிறர் எழுதிய வரிகளில் உள்ள எழுத்துப் பிழைகளையும் இலக்கணப் பிழைகளையும் மட்டுமே திருத்தும் அதிகாரம் கொண்ட அவருக்கு, மூலப் பிரதியின் கருத்தை மாற்றும் உரிமை கிடையாது. தமது பணி வெறும் இயந்திரத்தனமானது என்ற சலிப்போடு வாழும் அவர், ஒருநாள் லிஸ்பன் முற்றுகை குறித்த வறண்ட நடையில் எழுதப்பட்ட வரலாற்றுப் புத்தகம் ஒன்றைத் திருத்திக்கொண்டிருக்கிறார். அந்தப் புத்தகத்தில், "போர்த்துகீசியர்கள் லிஸ்பனைக் கைப்பற்றச் சிலுவைப்போர் வீரர்கள் உதவுவார்கள்" என்ற வரலாற்று உண்மை இடம்பெற்றுள்ளது.
வாழ்நாள் முழுவதும் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு, பிறரின் எழுத்துக்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து வாழ்ந்த சில்வாவுக்கு, அந்தக் கணத்தில் ஒரு திடீர் உந்துதல் ஏற்படுகிறது. அதிகாரப்பூர்வமாக எழுதப்பட்ட வரலாற்றின் மீது ஒரு சிறிய கலகத்தை விளைவிக்கும் நோக்கில், அந்த வாக்கியத்தில் "இல்லை" என்ற ஒற்றைச் சொல்லைச் செருகி, "சிலுவைப்போர் வீரர்கள் உதவ மாட்டார்கள்" என்று மாற்றிவிடுகிறார். அந்தப் புத்தகமும் யாரும் கவனிக்காமல் அதே பிழையோடு அச்சாகி வெளியாகிவிடுகிறது.
இந்த வரலாற்றுத் திரிபு பதிப்பகத்தில் கண்டறியப்படும்போது, சில்வா உடனடியாகப் பணிநீக்கம் செய்யப்படுவார் என்றே எல்லோரும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால், பதிப்பகத்தின் புதிய மேற்பார்வையாளரான மரியா சாரா, சில்வாவின் இந்த விசித்திரமான கலகச் செயலில் உள்ள தத்துவார்த்த ஆழத்தையும் படைப்பாற்றலையும் கவனிக்கிறார். அவர் சில்வாவைத் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, சில்வாவுக்கு அந்தத் தவற்றை அறுதி செய்து எழுதச் சொல்கிறார்: அதாவது சிலுவைப்போர் வீரர்களின் உதவியின்றியே போர்த்துகீசியர்கள் தாங்களாகவே லிஸ்பன் நகரை முற்றுகையிட்டு வென்றதாக ஒரு 'மாற்று வரலாற்றை' சில்வாவேப் புதிதாக எழுத வேண்டும் என்று தூண்டுகிறார்.
இதனைத் தொடர்ந்து, நாவல் இரண்டு காலகட்டங்களில் இணையாகப் பயணிக்கிறது. ஒருபுறம், 12-ஆம் நூற்றாண்டில் அந்நியப் படைகளின் உதவியின்றி, குறைந்த படைபலத்தோடு போர்த்துகீசிய மன்னரும் வீரர்களும் எவ்வாறு லிஸ்பன் கோட்டையை முற்றுகையிட்டார்கள் என்பதை சில்வா தன் கற்பனையால் மீட்டுருவாக்கம் செய்கிறார். அந்தப் போர்க்களத்தில் மோகெய்ம் என்ற போர்வீரனுக்கும் ஔரோவானா என்ற பெண்ணுக்கும் இடையே மலரும் காதலை அவர் உயிர்ப்போடு எழுதுகிறார். மறுபுறம், இந்தப் புதிய வரலாற்றை எழுதும் செயல்முறையின் வழியே, நிகழ்காலத்தில் சில்வாவின் தயக்கங்கள் உடைந்து, அவருக்கும் மரியா சாராவுக்கும் இடையே ஒரு காதல் மலர்கிறது.
வரலாறும் ஒருவகைப் புனைவுதான்; வரலாற்றாசிரியர்கள் தங்களுக்குக் கிடைத்த தரவுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து உருவாக்கும் ஒரு கதையே அதிகாரப்பூர்வ வரலாறாக மாறுகிறது என்பதை சரமாகோ சுட்டிக்காட்டுகிறார். வரலாறு எது, புராணம் எது, கற்பனை எது அன்று அறியாத நமக்கு இது ஒன்றும் புதிய செய்தியல்ல.
இல்லை என்ற ஒற்றை எதிர்மறைச் சொல் அதிகாரப்பூர்வ உண்மைகளைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் மனிதச் சுதந்திரத்தின் அடையாளமாக மாறுகிறது.
பிறரின் எழுத்துக்களைத் திருத்தும் வெறும் பார்வையாளராக, திருத்துநராக இருந்த சில்வா, வரலாற்றை மாற்றி எழுதுவதன் மூலம் தன் சொந்த வாழ்க்கையையே மாற்றி எழுதும் படைப்பாளியாக உயர்கிறார்.
கடந்த கால வரலாற்றில் நிகழ்த்தப்படும் ஒரு சிறிய மாற்றம், ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தேசியக் கட்டமைப்பைத் தலைகீழாக்குவதோடு, தயக்கத்தோடு வாழ்ந்த ஒரு மனிதனின் நிகழ்கால வாழ்வையும் எவ்வாறு அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுகிறது என்பதைச் சொல்வதாகவும் சரமாகோவின் நாவலை வாசிக்கலாம்.
—-
பகுதி 3: இட்டாலோ கால்வினோவின் “குளிர்கால இரவில் ஒரு பயணி”
—-
இத்தாலிய எழுத்தாளர் இட்டாலோ கால்வினோ (Italo Calvino) 1979-ஆம் ஆண்டு எழுதிய ‘குளிர்கால இரவில் ஒரு பயணி' (If on a winter's night a traveler) ஒரு ஜாலியான நாவல். பின்நவீனத்துவ நாவல், மீபுனைவு நாவல் என்ற அடையாளங்களெல்லாம் இந்த நாவலுக்கு அடிக்கடிக் கொடுக்கப்பட்டாலும் அவையெல்லாம் இந்த நாவல் என்ன சொல்கிறது என்பதைச் சொல்வதில்லை. ஆகையால் பெயரில் என்ன இருக்கிறது என்று கேட்டுவிட்டு மறந்துவிடுவோம். யாரோ ஒருவர் பெயரில் என்னதான் இல்லை எனக் கேட்கக்கூடும். அப்படி யாராவது எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டேதான் இருப்பார்கள் என்பதால் அதை மறந்துவிடுவோம். அதாவது முதல் கேள்வியை அல்லது இரண்டாவது கேள்வியை. மறதி அருமருந்து. தமிழில் இந்த நாவல் சா.தேவதாசினால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. நான் மொழிபெயர்ப்பை வாசித்திருக்கவில்லை.
நீ என்று வாசகனை நேரடியாக விளித்து இந்நாவல் தொடங்குகிறது. நான் என்று தன்மையில் கதையாடல்கள் எழுதப்படுவதை விட நீ என்று முன்னிலையில் எழுதப்படுவது எப்போதுமே கொள்ளாம் என்று நான் நினைப்பதுண்டு. உனக்கு என்ன நடந்தாலும் நான் கவலைப்படவேண்டாம் என்பது அதன் தலையாய ஆதாயம். கால்வினோவின் நாவலை வாசிக்கத் தொடங்கும் ஒரு வாசகன், அச்சுப் பிழைகள், கையெழுத்துப் பிரதிகளின் குளறுபடிகளால் திரும்பத் திரும்ப முதல் பதினாறு பக்கங்களே வருவதைப் படித்து நொந்துபோய் அதைப் புத்தகக்கடையில் கொடுத்து ஒழுங்கான பிரதி ஒன்றை வாங்க விழைகிறான். ஒவ்வொரு முறை அவன் புத்தகத்தை மாற்றப் போகும்போதும் புதிய குளறுபடிகளுடன் கூடிய இன்னொரு நூல் கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு நூலும் மத்தியிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது முடிவற்று இருக்கிறது. சிதறுண்ட உலகில் நாம் இருப்பது போலவே அடுத்தடுத்துப் பத்து வெவ்வேறு முற்றுப்பெறாத நாவல்களின் மத்தியப் பகுதிகளுக்குள் இழுத்துச் செல்லப்படுவதை நாவல் விவரிக்கிறது. நமது வாசகத் தேடல் என்பதும் இப்படி ஓர் அடி முடி தேடும் படலம்தான். அடி என்ன என்பதும் நமக்குத் தெரியாது முடியும் கண்ணில் படாது.
இந்த அனைத்துக் குழப்பங்களுக்கும் பின்னால் இருப்பவன் எர்மெஸ் மரானா என்ற தந்திரமான, நேர்மையற்ற புத்திசாலி. புத்தகத்தில் ஏற்பட்ட அச்சுப் பிழையைக் குறித்துக் கேட்கப் புத்தகக் கடைக்குச் செல்லும் வாசகன், அங்கே லுட்மில்லா என்ற சக வாசகியைச் சந்திக்கிறான். லுட்மில்லா எப்போதும் புத்தகங்களிலும், அவற்றைப் படைக்கும் உண்மையான எழுத்தாளர்களின் நேர்மையிலும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டவள். அவள் மீது மரானாவுக்குத் தீவிரமான பொறாமையும் ஒருதலைப்பட்சமான காதலும் உண்டும். ஒரு எழுத்தாளனுக்கும் வாசகியான லுட்மில்லாவுக்கும் இடையே உருவாகும் தூய்மையான இலக்கியப் பிணைப்பைத் தகர்க்க மரானா முடிவு செய்கிறான்.
இலக்கியத்தில் 'உண்மை' அல்லது 'அசல்' என்று எதுவுமே இல்லை என்பதையும், அனைத்து எழுத்துக்களின் பின்னாலும் பொய்யும் தந்திரமும் மட்டுமே உள்ளன என்பதையும் லுட்மில்லாவுக்கு நிரூபிக்க அவன் சபதம் செய்கிறான். இதற்காக, உலகெங்கிலும் உள்ள பதிப்பகங்களில் பிரதிகளை வேண்டுமென்றே மாற்றி வழங்குகிறான்; போலியான எழுத்தாளர்களின் பெயர்களில் கதைகளைப் புனைகிறான்; 'சிம்மேரியா' , 'சிம்பிரியா' (Cimbria) போன்ற கற்பனை நாடுகளின் மொழிகளிலிருந்து மொழிபெயர்ப்பதாக ஏமாற்றுகிறான். இதன் விளைவாக, லுட்மில்லாவும் வாசகனும் படிக்கும் ஒவ்வொரு புத்தகமும் உச்சக்கட்ட ஆர்வத்தைத் தூண்டும் இடத்தில் பாதியிலேயே அறுபட்டுப் போகிறது.
ஒரே ஒரு வாசகியை ஏமாற்றத் தொடங்கப்பட்ட மரானாவின் இந்தச் சதி, விரைவிலேயே உலகளாவிய இலக்கிய மோசடி வலையமைப்பாக விரிவடைகிறது. அயர்லாந்து நாட்டுப் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் சைலஸ் ஃபிளானரி என்பவர் பல காலமாக writer’s block ஏற்பட்டு எழுதாமல் இருக்கிறான். அதை ப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் மரானா, கணினிகள், இயந்திரங்கள் ஆகியவற்றின் உதவியுடன் நாவல்களைப் போலியாக உற்பத்தி செய்யும் சர்வதேச அமைப்புகளை உருவாக்குகிறான்.
வாசகன் தான் படித்த கதைகளின் மீதிப் பக்கங்களைத் தேடி உலகம் முழுவதும் பயணிக்கும்போது, தென் அமெரிக்காவிலும் கிழக்கு ஐரோப்பாவிலும் உள்ளச் சர்வாதிகார நாடுகளின் அரச தணிக்கைக்குள் சிக்கிக்கொள்கிறான். அங்குள்ள இரகசியக் காவல்துறையினர், புரட்சிகரக் கருத்துக்களைக் கண்டறியவும், போலியான தடைசெய்யப்பட்ட புத்தகங்களை உருவாக்கிப் புரட்சியாளர்களைக் கைது செய்யவும் மரானாவின் மோசடி வலையமைப்பையே பயன்படுத்துகின்றனர். உண்மையான புத்தகங்களைத் தடை செய்யும் அரசாங்கமே, மக்களைக் குழப்புவதற்காகப் போலிப் புத்தகங்களை அச்சிட்டுப் பரப்பும் விசித்திரமான அரசியல் சூழலை கால்வினோ நகைச்சுவையோடும் கூர்மையோடும் சித்தரிக்கிறார்.
புத்தகத்தை எழுதியவர் யார் என்பது முக்கியமல்ல; சிதைக்கப்பட்ட பிரதிகளுக்கு நடுவே கதையைத் தேடும் வாசகனே இலக்கியத்தின் உண்மையான மையப்புள்ளி என்பதை கால்வினோவின் நாவல் நிறுவுகிறது
மொழிபெயர்ப்பாளனான மரானா, மூலப் படைப்பாளியின் இடத்தை நாவலில் அபகரிக்கிறான், இலக்கியத்தில் உண்மைக்கும் புனைவுக்கும் இடையிலான கோடு மிகவும் மெல்லியது என்பதைக் காட்டுகிறான்.
ஆயிரத்தியோரு அரேபிய இரவுகளில் வரும் ஷீரசாத் கதைகளைப் பாதியில் நிறுத்துவதுபோல, வாசகனின் கவனத்தைத் தக்கவைக்க மரானா கதைகளைப் பாதியில் துண்டிக்கிறான்.
மரானாவின் இலக்கிய மோசடிகளாலும் அரசாங்கங்களின் கடுமையான தணிக்கை முறைகளாலும் வாசகர்களின் தேடலைத் தடுக்க முடிவதில்லை. பாதியில் நின்ற பத்து நாவல்களின் தலைப்புகளையே ஒன்றிணைத்து ஒரு புதிய கவித்துவமான தொடக்கத்தை உருவாக்கும் வாசகனும் லுட்மில்லாவும், எத்தகைய தணிக்கையையும் மோசடியையும் தாண்டி வாசிப்பு என்ற செயல் என்றும் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் என்பதை நிரூபிக்கிறார்கள்.
நாவலைப் போலவே இக்கட்டுரையையும் நான் திரும்ப ஒரு முறை மத்தியில் ஆரம்பித்து முடிக்காமல் விட்டுவிட வேண்டும்.
கால்வினோவின் ‘குளிர்கால இரவில் ஒரு பயணி” நாவல் வாசிப்பின் வழியே காதலில் விழுவதைப் பற்றிய ஒரு புத்தகம். தொடக்கத்தில், வாசகராகிய நீங்கள் பெரியார் நூலகம் போன்ற ஒரு புத்தகக் கடைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறீர்கள்; அங்கிருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான புத்தகங்களிலிருந்து இந்த ‘குளிர் கால இரவின் பயணி' புத்தகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள். ஆனால், அதன் முதல் முப்பத்திரண்டு பக்கங்களை (ஓர் இரயில் நிலையத்தில் மர்மமான சூட்கேஸுக்காகக் காத்திருக்கும் ஓர் அந்நியனைப் பற்றிய பகுதி) வாசித்த பிறகுதான், அச்சுப் பிழையின் காரணமாக முந்தைய பதினாறு பக்கங்களே மீண்டும் மீண்டும் வருவதைக் கண்டறிகிறீர்கள்.
அந்தப் புத்தகத்தை மாற்றக் கடையிடம் (நம் கதையில் நூலகத்திடம்) ஒப்படைத்துவிட்டு, “மால்ப்ரோக் நகரத்திற்கு வெளியே" என்ற வேறொரு புத்தகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள் (நம் கதையில் அது ‘ஊழலின் மொத்த உருவம்’ என்ற தலைப்பைத் தாங்கியிருக்கிறது) —அதன் ஒரு அத்தியாயத்தை வாசித்த பிறகும், அதுவும் குறைபாடுடையது என்று தெரிகிறது. நீங்கள் “வழுக்கு மரத்தில் சறுக்குதல்" (நம் தலைப்பு: ஊழலின் அடி முடி தேடி அதள் பாதாளத்தில் கண் மண் தெரியாமல் விழுதல்) என்ற அடுத்த புத்தகத்தைத் தொடங்குகிறீர்கள், அதற்குப் பிறகு மற்றொன்று எனத் தொடர்ந்து—ஏமாற்றம், தாமதம், முடிவற்ற சாத்தியக்கூறுகள் நிறைந்த ஒரு நீண்ட தேடலில், அடுத்தடுத்துப் பல நாவல்களின் மத்தியப் பகுதிகளை மட்டும் தொடக்கங்களாக வாசித்துக் கொண்டே போகிறீர்கள்.
இந்தக் குறைபாடுள்ள அல்லது முழுமையற்ற நாவல்களின் தொடக்க அத்தியாயங்கள், வாசகராகிய உங்களின் தனிமையான அகவாழ்க்கையையும், அந்தப் புத்தகத்தையும் அதை உங்களுடன் சேர்ந்து வாசிப்பதற்கான ஒருவரையும் நீங்கள் தேடும் பயணத்தையும் விவரிக்கும் அத்தியாயங்களோடு மாறி மாறி வருகின்றன. முதல் புத்தகத்தை மாற்றுவதற்காக நீங்கள் கடைக்குத் திரும்பும்போது, லுட்மிலா என்ற பெண்ணைச் சந்திக்கிறீர்கள்; அவளும் ஒரு குறைபாடுள்ள பிரதியை மாற்றுவதற்காக அங்கு வந்திருக்கிறாள். நீங்கள் அவள்பால் முற்றிலும் ஈர்க்கப்படுகிறீர்கள், அவள் உங்கள் கற்பனையில் 'மற்றொரு வாசகராக' மாறுகிறாள்.
இருப்பினும், அந்த மற்றொரு வாசகரோடு பல சிக்கல்களும் சேர்ந்தே வருகின்றன. குறிப்பாக அவளுடைய சகோதரி லோடாரியா ஒரு தீவிரப் பெண் விடுதலைப் போராட்டவாதி; அவளுடைய தோழர்கள் உங்களிடம் விகாரப் பாலியல் பற்றியும் சந்தை பொருளாதாரத்தின் விதிகள் பற்றியும் கத்திக் கத்திப் பேசுகிறார்கள். சிமேரியன் என்ற அழியப்போன மொழியில் நிபுணரான விசித்திரப் பேராசிரியர் உஸ்ஸி-துஸ்ஸி (Uzzi-Tuzii) இருக்கிறார், உங்களிடமிருக்கும் ஒரு புத்தகம் இந்த மொழியிலிருந்து தான் மொழிபெயர்க்கப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. மேலும், மர்மமான எர்ம்ஸ் மரானாவும் எங்கோ இருக்கிறார்.