குறைபாடுடைய, ஏன் குழந்தைத்தனமான செயல் நடவடிக்கைகள் கூட ஒருவரைப் பேராபத்திலிருந்து காப்பாற்றும் என்பதற்கு நிரூபணம்:
கடல் மோகினிகளின் பாடல்களிலிருந்து தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள யுலிசஸ் தன் காதுகளை மெழுகால் அடைத்துக்கொண்டு தன்னைத் தானே கப்பலின் பாய்மரக்கம்பத்தில் கட்டிக்கொண்டான். இயல்பாகவே வேறு எந்தப் பயணியும், யுலிசஸுக்கு முன்னால் ஒவ்வொரு பயணியும் கூட இதைச் செய்திருக்கமுடியும், கடல் மோகினிகள் ஈர்த்த வெகு தூரத்திலிருப்பவர்களைத் தவிர; ஆனால் உலகத்துக்கே தெரியும் அந்தமாதிரியான விஷயங்கள் எந்த பாதுகாப்பையும் வழங்காது என்று; கடல் மோகினிகளின் பாடல் எதையும் துளைத்துச் செல்லமுடியும் என்பதும் அவர்களின் ஏக்கம் சங்கிலிகளையும் பாய்மரக்கம்பத்தையும் விட வலுவானவற்றையும் கூட உடைத்துவிடும் என்றும். ஆனால் அவற்றையெல்லாம் யுலிசஸ் கேள்விப்பட்டிருந்தாலும் அவற்றை அவன் யோசிக்கவே இல்லை. அவன் தன்னுடைய கையிலிருந்த மெழுகையும், சங்கிலியின் நீளத்தையும், தன் கள்ளமற்ற சிறிய உத்தியையும் நம்பி கடல் மோகினிகளைச் சந்திக்கச் சென்றான்.
இப்போது கடல் மோகினிகளிடம் அவர்களின் பாடலை விட இன்னும் அதிக அபாயகரமான ஆயுதம் இருந்தது, அது என்னவென்றால் அவர்களின் மௌனம். அப்படியொரு விஷயம் என்றுமே நடந்திருக்கவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொண்டாலும் கூட யாரோ ஒருவன் அவர்களுடைய பாடலிலிருந்து தப்பித்திருக்கமுடியும் என்பது எண்ணத்தக்கதே, ஆனால் அவர்களின் மௌனத்திலிருந்து நிச்சயமாக என்றுமே யாருமே தப்பித்திருக்க இயலாது. அப்படி நடந்திருந்தால் தன்னுடைய சொந்த பலத்தினால் வென்றுவிட்டோம் என்ற எண்ணம் உண்டாக்கும் பெருமகிழ்ச்சி அதற்கு முன்னால் நடந்த எல்லாவற்றையும் மூழ்கடிக்க, பூமியின் எந்தப் பெரிய சக்தியும்
சேதமுறாமல் இருந்திருக்க இயலாது.
யுலிசஸ் பாடக்கூடியவர்களை அணுகியபோது அவர்கள் உண்மையில் பாடவில்லை, ஏனென்றால் ஒன்று அவர்கள் தங்கள் எதிரியைத் தங்கள் மௌனத்தின் மூலமாக மட்டுமே அழிக்கமுடியும் என்றோ அல்லது தன் மெழுகையும் சங்கிலிகளையும் தவிர எதையும் நினைக்காத யுலிசஸின் முகத்திலிருந்த பெருமகிழ்ச்சியைப் பார்த்து தங்கள் பாடலை மறந்தோ போயிருக்கவேண்டும்.
ஆனால் யுலிசஸ், ஒருவர் அதை அவ்வாறாக வெளிப்படுத்தலாமென்றால், மௌனத்தைக் கேட்கவில்லை; அவர்கள் பாடிக்கொண்டிருப்பதாகவும், அவன் மட்டும்தான் அதைக் கேட்கவில்லை என்றும் அவன் நினைத்தான்.
விரைவாகக் கடந்து செல்லும் ஒரு கணத்தில் அவன் அவர்கள் தொண்டைகள் எழுந்து வீழ்வதையும், அவர்கள் முலைகள் விம்மி மேலே எழுவதையும், அவர்கள் கண்கள் கண்ணீரால் நிறைந்திருப்பதையும்,அவர்கள் உதடுகள் பாதி விரிந்திருப்பதையும், அவன் பார்த்தான். ஆனால் அவையனைத்தும் தன்னால் கேட்கப்படாமல் அவனைச் சுற்றி அழிந்துபோகும் காற்றின் துணைகளே என்று நம்பினான்.
ஆனால் அவன் தன் பார்வையைத் தூரத்தில் நிலை நிறுத்தியபோது,
சீக்கிரமே, அது அவன் பார்வையிலிருந்து அகன்றுவிட்டது. கடல் மோகினிகள் அவனுடைய மனவுறுதியின் முன்னால் மறைந்துவிட்டார்கள். அவர்கள் அவனுக்கு மிகவும் அண்மையில் இருக்கும்போது அவர்களைப் பற்றி மேலும் எதுவும் அவன் அறிந்தானில்லை.
ஆனால் அவர்கள் எப்போதையும் விட அன்பானவர்களாகத் தங்கள் கழுத்துகளை நீட்டித் திருப்பி, தங்கள் குளிர்ந்த கூந்தல்களைக் காற்றில் பறக்கவிட்டு, எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு தங்கள் நீண்ட நகங்களால் பாறைகளைப் பற்றிக்கொண்டு கிடந்தார்கள். அவர்களுக்கு இனிமேலும் யாரையும் ஈர்க்கவேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கவில்லை. யுலிசஸின் மதிப்பு வாய்ந்த கண்களிலிருந்து வரும் பிரகாசத்தை எவ்வளவு நேரம் ஏற்றிருக்க முடியுமோ அவ்வளவு நேரம் ஏற்றிருக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களுடைய ஒரே விருப்பமாக இருந்தது.
கடல் மோகினிகளுக்குப் பிரக்ஞை இருந்திருக்குமென்றால் அவர்கள் அந்தக் கணமே அழிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். ஆனால் அவர்கள் என்னவாக இருந்தார்களோ அவர்களாகவே இருந்தார்கள். அவர்களுக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் யுலிசஸ் அவர்களிடமிருந்து தப்பிச்சென்றுவிட்டான் என்பதுதான்.
ஒரு துணைவிதியும் கூடவே கையளிக்கப்பட்டது. யுலிசஸ் ஒரு நரியைப் போல, சூழ்ச்சித்திறன் மிக்கவனாய் இருந்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது. அதனால் விதியின் தேவதை கூட அவனுடைய கவசங்களைத் துளைக்க முடியவில்லை. ஒருவேளை அவன் உண்மையிலேயே கடல் மோகினிகள் மௌனமாக இருப்பதைக் கவனித்தான், -இங்கே மனிதப் புரிதல் என்பது அதன் ஆழங்களுக்கு அப்பால் இருக்கக்கூடியதாக இருந்தாலும் - மேலே சொன்னதைப் போன்ற பாவனையை அவன் அவர்களுக்கு எதிராகக் காண்பித்தான், கடவுளர் அவனுக்கான வெறும் கவசங்களாய் இருந்தனர்.