திரைப்பட பிம்பத்தை உலகத்தை நோக்க்த் திறக்கப்பட்ட ஜன்னல் என்றோ, அல்லது புற உலகை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் யதார்த்தத்தின் தூய கண்ணாடி என்றோ கருதமுடியாது; அது ஒளிப்பதிவுக் கருவியை ஒரு நடுநிலையான, தார்மீகச் சாட்சியாக உடனடியாகக் கண்முன் நிறுத்துகிறது. ஆந்த்ரே பாசான் (André Bazin) தனது புகழ்பெற்ற கட்டுரைகளில் குறிப்பிட்டதுபோல, காலத்தின் அழிவிலிருந்து மனித உடலையும் கணங்களையும் காப்பாற்றிப் பதப்படுத்தும் ஒரு மம்மியாக்கும் விழைவு (mummy complex) சினிமாவில் இயங்குகிறது என்பது அதன் வசீகரமான மாயத்தோற்றம். கேமரா லென்ஸ் தன் வழியே பாயும் ஒளியை எந்தவிதத் தப்பெண்ணமுமின்றி வெறும் வேதியியல் அல்லது மின்னணுத் துகள்களாகப் பதிவு செய்கிறது என்ற கற்பிதம், பிம்பத்தின் பின்னால் பதுங்கியிருக்கும் அதிகாரத்தை ஒரு புனிதத் திரையிட்டு மறைத்துவிடுகிறது.
சினிமாவின் முதல் வன்முறை அதன் சட்டகத்தில் (Frame) தொடங்குகிறது. சட்டகம் என்பது உலகை நமக்குக் காட்டுவதற்கான வாசல் அல்ல; மாறாக, பிரம்மாண்டமான புற உலகிலிருந்து எதையெல்லாம் நாம் பார்க்கக் கூடாது என்று திட்டமிட்டு நிகழ்த்தப்படும் வெட்டி எறிதல். எதைக் காட்டுகிறோம் என்பதைவிட, எதைச் சட்டகத்திற்கு வெளியே துண்டித்து வீசுகிறோம் என்பதில்தான் பிம்பத்தின் அரசியல் உற்பத்தியாகிறது. முழுமையான யதார்த்தத்தைக் காட்டுவதாகப் பாசாங்கு செய்யும் பிம்பம், உண்மையில் ஒரு பகுதியினை மட்டுமே காட்டி, அந்தப் பகுதியையே முழுமை என நம்மை நம்ப வைக்கிறது. இது இருத்தலைக் காட்டி, அதைவிடப் பெரிய இன்மையை மறைக்கும் அதிகாரத்தின் தந்திரம்.
பிம்பத்தின் இயக்கம் என்பதே கூட தொழில்நுட்ப நீரோடை. ஒரு நொடிக்கு ஓடும் இருபத்து நான்கு அசையா நிழற்படங்களுக்கு இடையே நிகழும் இருளின் இடைவெளியை மனித விழித்திரையின் பலவீனம் அழித்துவிடுகிறது. சினிமா நமக்கு இயக்கத்தைக் காட்டவில்லை; இருபத்து நான்கு மரணங்களை, உறைந்த கணங்களை நம் கண்முன்னே அதிவேகமாக நகர்த்தி, இயக்கம்போன்ற பிரமையை நெய்கிறது. இருப்புக்கும் இன்மைக்கும் நடுவே படபடக்கும் இந்த இடைவெளியை மறைத்துவிட்டு, பிம்பம் ஒரு தடையற்ற ஓட்டமாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்வது மொழியின் நேர்கோட்டுத் தன்மைக்கு இணையான ஒரு மோசடி.
இருட்டறையில் அமர்ந்திருக்கும் பார்வையாளன், தான் காட்சிகளைத் தன் சுயவிருப்பப்படி மேயும் இறையாண்மை கொண்ட தன்னிலை (sovereign subject) என்று கற்பனை செய்துகொள்கிறான். ஆனால், புரொஜக்டரிலிருந்து புறப்படும் ஒற்றைக் கதிர்வீச்சு, அவனது பார்வையை ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் மட்டுமே குவியும்படி ஒழுங்குபடுத்துகிறது . ழான்-லூயி போதிரி (Jean-Louis Baudry) போன்ற கோட்பாட்டாளர்கள் சுட்டுவதுபோல, திரையரங்கின் இருட்டறை என்பது பிளேட்டோவின் குகையைப் போன்றது; அங்கே பார்வையாளன் பார்ப்பவனாக இல்லை, மாறாகத் திரையில் விரியும் கருத்தியலால் ‘பார்க்கப்படுபவனாக’, வடிவமைக்கப்படுபவனாக மாற்றப்படுகிறான். பார்வை என்பது எப்போதுமே சுதந்திரமான அழகியல் செயல்பாடு அல்ல; அது வர்க்கம், சாதி, ஆண் மைய விழைவு ஆகியவற்றால் குறியாக்கம் செய்யப்பட்ட ஓர் அதிகாரப் பொறி.
நமது நிலப்பரப்பில் இந்தத் திரைப்பட பிம்பம் அடைந்திருக்கும் விபரீதம் இன்னும் ஆழமானது. இங்கே நிழல் நிஜத்தை விழுங்கிவிட்டது. அரசியல் என்பது திரையில் கட்டமைக்கப்பட்ட உடல்களின், ஒளிவட்டங்களின் நீட்சியாக மட்டுமே சுருங்கிப்போனது. கய் தெபோர் (Guy Debord) விவரித்த காட்சி சமூகம் (Society of the Spectacle) இங்குத் தன் உச்சகட்ட விகாரத்தை எட்டுகிறது; நிஜமான துயரங்களும் பசிப்பிணிகளும் கூட பிம்பங்களாக மாற்றப்பட்டு நுகர்வுப் பண்டங்களாக்கப்படுகின்றன. ஒரு நடிகனின் உடலின் மீது வீசப்படும் அதீத வெளிச்சம், அவனைச் சுற்றியுள்ள கோடிக்கணக்கான மக்களின் வரலாற்று இருளை இயல்பானதாக மாற்றிவிடுகிறது.
திரைப்பட பிம்பத்தை அதன் போலிப் புனிதத்திலிருந்து விடுவிப்பது என்பது, அதன் மாய வசீகரத்திற்குப் பலியாகாமல் அதன் தையல்களை, அதன் வெட்டுகளை, அதன் பின்னணியில் இயங்கும் ரகசியக் கத்தரிக்கோலை உற்றுநோக்குவதில்தான் இருக்கிறது. பிம்பம் என்பது யதார்த்தத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒளிக்கீற்று அல்ல; அது அதிகாரமும் கருத்தியலும் தன் விருப்பப்படி உண்மையை அடக்கம் செய்துவிட்டு அதன் மீது நட்டுவைத்திருக்கும் அலங்காரமான ஒரு கல்லறைக் கல்.