தல யாத்திரை: திருக்கண்ணமங்கை

கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில் உலக உருண்டையை நான்கு முறை சுற்றி வந்துவிட்டேன். நாற்பத்து மூன்று நாடுகளுக்கு பயணம் செய்திருக்கிறேன். இந்தியா முழுவதும் நாட்டுப்புற கலை சேகரிப்பிற்காகவும் கருத்தரங்குகளுக்காகவும் சதா பயணம் செய்தவாறு இருக்கிறேன். ஒவ்வொரு பயணமும் ஏராளமான புகைப்படங்களையும் பயணக்குறிப்புகளையும் என்னிடம் சேகரமாக்கியிருக்கின்றன. ஆனாலும் அந்த பயணங்களைப் பற்றியெல்லாம் எழுதி பிரசுரிக்காமல் இந்த சிறு பயணத்தின்போது பார்த்த கோவில்களைப் பற்றி மட்டும் விடாப்பிடியாக எழுதி பிரசுரம் செய்வானேன் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். எகிப்தின் பிரமிடுகளையும், நைல், மிஸ்ஸிஸிபி நதிகளையும், திபெத்திய மடாலயங்களையும், நேபாளத்தில் விமானத்தில் பறந்து பார்த்த இமயமலைத் தொடரையும், ஐரோப்பா முழுக்க தேடித் தேடி பார்த்த இசை நாடகங்களையும், அமெரிக்காவின் தேசிய இயற்கை பூங்காக்களையும்  பற்றி எழுதாமல் திருவாரூர் பல்கலைக்கு சென்ற இடத்தில் பார்த்த தலங்களைப் பற்றி தொடர்ந்து எழுதுவானேன்?  இத் தலங்களைப் பற்றி எழுதுதல் என்பது எனக்கு ஒரு வகையான வீடு திரும்புதலை பதிவு செய்வதாக இருக்கிறது; சில நினைவுகளின் பவித்திரத்தை காபந்து செய்கின்ற அதே வேளையில் அவற்றிலிருந்து விடுபடுவதற்கான யத்தனமாகக் கூட இந்த தல யாத்திரைக் கட்டுரைகள் இருக்கலாம்.

அப்பாவுடன் ஶ்ரீரங்கத்தில் எண்பதுகளில் கேட்ட ஒரு கதாகாலட்சேபத்தில் முதன் முறையாக திருக்கண்ணமங்கை பற்றி சொல்லக் கேட்டேன்.  பாகவதர் திருக்கண்ணமங்கையை எழு அமுதங்கள் நிறைந்த ஊர் என்று வருணித்தார். அப்பா ஆத்திகராக மாறிக்கொண்டிருந்த காலம் அது. அவருக்கு  விமானம், மண்டபம், ஆரண்யம், ஸரஸ்ஸு, க்ஷேத்ரம், ஆறு, நகரம் ஆகியவற்றை அமுதங்கள் என்று வருணிப்பது பிடித்தமானதாக இருந்தது. திருக்கண்ணமங்கை என அம்பிகையின் பெயரால் அந்த ஊர் அழைக்கப்படுவதும் அப்பாவுக்கு உவப்பானதாக இருந்தது. ஒரு நாள் போய் வரவேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால் கடைசி வரை போகவேயில்லை. அம்பாளை தாயார் என்றழைக்கச் சொல்லிக்கொடுத்தவர்கள் வைணவர்கள்தான் என்று அப்பா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். வேதவல்லி, அபிஷேகவல்லி என்றெல்லாம் ஒப்புக்கு சமஸ்கிருத பெயர்கள் இருக்க கண்ணமங்கை என்றெல்லாம் மகாலஷ்மியை அழைப்பது எவ்வளவு பொருத்தமாக இருக்கிறது என்று அடிக்கடி வியப்பார். திருநின்றவூரில் மகாலஷ்மிக்குப் பெயர் ‘என்னைப் பெற்ற தாயார்’ என்று திருநின்றவூர் போய்வந்தபின் அப்பாவிடம் கூறியது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. அப்படியே திருக்கண்ணமங்கைக்கும் போய் வந்திருக்க வேண்டியதுதானே என்று அவர் கேட்கத் தவறவில்லை.

“பண்ணினை, பண்ணில் நின்ற பான்மையை, பாலுள் நெய்யினை, மால் உருவாய் நின்ற விண்ணினை” என்ற திருமங்கையாழ்வாரின் பாசுர வரிகள் திருக்கண்ணமங்கை திருமாலைக்கண்டு பாடியவை. நான் ஶ்ரீரங்கத்தில் கேட்ட கதாகாலட்சேபத்தில் திருமங்கையாழ்வாரைப் பற்றி பாகவதர் கூறிய கதைகளும் எனக்கு நன்றாக நினைவிருந்தன. திருமங்கை ஆழ்வார்தான் திருமாலை அதட்டியவர். திருமழிசையில்  உன் பைந்நாகப் பாயைச் சுருட்டிக்கொள் என்றவுடன் தான் படுத்திருந்த ஆதிசேடனை பாயாகச் சுருட்டிக்கொண்டு ஆழ்வார் பின்னாலே போனார் திருமால். திருக்கண்ணமங்கையிலோ திருமங்கையாழ்வார் பாடிய பாசுரம் பக்தவத்சலப்பெருமாளுக்கு புரியவில்லையாம்; என்ன புரியவில்லை உனக்கு என்று திருமங்கையாழ்வார் அதட்டியவுடன் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றாராம் பெருமாள். இத்தனைக்கும் என் மேல் பாட்டுப் பாடு பாட்டுப்பாடு என்று பின்னாலேயே போய்  திருமங்கையாழ்வாரிடம் பகவான் கேட்டு வாங்கிய பாட்டு. புரிவில்லையென்றால் என்னிடத்தே சிஷ்யனாக வாரும் என்கிறார் திருமங்கையாழ்வார். அதன் பொருட்டே பெருமாள் பெரியவாய்ச்சான் பிள்ளையாக அவதரிக்க அவருக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதற்காகவே திருமங்கையாழ்வார் நம்பிள்ளையாக  அவதரித்ததாக கதைகள் இருக்கின்றன. இந்த முன் ஜென்ம தொடர்புபடுத்துதல்கள் நம்பிள்ளையும் , பெரியவாய்ச்சான் பிள்ளையும் பிறந்த நட்சத்திரங்களையும் மாதங்களையும் கொண்டு உண்டாக்கப்படுகின்றன. கிருஷ்ணன் பிறந்த ஆவணி மாத ரோகிணியில் பெரியவாய்ச்சான் பிள்ளையும்,  திருமங்கையாழ்வார் பிறந்த கார்த்திகை மாதம்  கார்த்திகை நட்சத்திரத்தில் நம்பிள்ளையும் பிறந்தனர். 

இந்தக்கதை எங்கேயும் பிரசுரமாகியிருக்கிறதா இல்லை வாய்மொழிக்கதையாக மட்டும்தான் நீடிக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் பகவானுக்கும் கவிபக்தனுக்குமான உறவு இக்கதைகளின் வழி சாமான்யப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வளவு அணுக்கமாக குடும்ப, நட்பு, காதல் உறவுகளாக சாமான்யப்படுத்தப்பட்ட உறவு கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையில் வேறெந்த பண்பாட்டிலும் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. 

கிருஷ்ண ஆரண்யம் என்றழைக்கப்பட்ட காடு இன்று எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை;  கோவில் குளம் திருமகள் இங்கே தோன்றியிருக்கமுடியும் என்று நம்பும் வகையிலேயே சுத்தமாக இருக்கிறது; வெகு அழகான குளம். கோவிலும் படு சுத்தமாக இருக்கிறது. ஶ்ரீதேவி பூதேவித் தாயார்களோடு அருள்பாலிக்கும் பெருமாள் உண்மையிலேயே பெரிய பெருமாளாக நின்ற கோலத்தில் பிரம்மாண்டமாக இருக்கிறார். காஞ்சிபுரம் உலகளந்த பெருமாள் கோவிலில் மூலஸ்தானத்திற்குப் பக்கத்தில் போனவுடன் சட்டென்று உலகளந்த பெருமாளின் பிரம்மாண்டம் ஆட்கொள்ளும்; அது போலவே திருக்கண்ணமங்கை பக்தவத்சலரும். தியானமொன்றில் ஒளி பீறிட கிடைத்த சௌந்தர்யத்தினை சிற்பி பக்தவதசலராகவும் ஶ்ரீதேவியாகவும் பூதேவியாகவும் வடித்திருக்க வேண்டும். அவ்வளவு அழகு! திருக்கண்ணமங்கையில் கண்டுகொண்டேன் கண்டுகொண்டேன் என்று சும்மாவா பாடினார் திருமங்கையாழ்வார்?

பிரகாரத்தை சுற்றி வந்தபின் மீண்டும் மூலஸ்தானத்திற்கு போய் நீண்ட நேரம் கிருஷ்ணனைப்பார்த்து நின்றேன். அப்பாவுக்கு இங்கு வரக் கொடுத்து வைக்கவில்லையே என்று தோன்றியது. தேவர்கள் தேனீக்களாக அங்கே சுற்றிகொண்டு கிருஷ்ணணின் திவ்ய தரிசனத்தில் ஆழ்ந்து இருப்பதாகவும் தேன் கூடு ஒன்றிற்கு தீபராதனை காட்டப்படுவதாகவும் குருக்கள் சொன்னார். மூலஸ்தான சிலைகளை வைத்து தமிழகத்தின் கலை வரலாறு எழுதப்படுமென்றால் அதில் திருக்கண்ணமங்கை சிலைகள் முதன்மையானதாக இருக்கும் என்றேன் அவரிடம். கண்கள் பிரகாசமாக உப்பிலியப்பனையும் அப்படியே பார்த்துவிடுங்கள் என்றார். இல்லை திருவாரூர் சாயரட்சைக்குப் போகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அப்பா திருக்கண்ணமங்கை வரவேண்டும் என்று பல முறை ஆசைப்பட்டார் என்ற கதையை அவரிடம் சொன்னேன். அப்பா என்ன நட்சத்திரம் என்று வினவினார். புனர்பூசம் என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் ராமன் நட்சத்திரம் என்றார். அவர் சொல்ல வந்ததன் தர்க்கம் எனக்கு புரிந்த மாதிரியே இருந்தது. 

தல யாத்திரை: ஶ்ரீவாஞ்சியம்

ஶ்ரீவாஞ்சியம் கோவில் முன்மண்டபம்

கூத்தனூர் சரஸ்வதி ஆலயத்திலிருந்து திருவாஞ்சியம் மங்களாம்பிகை சமேத வாஞ்சிநாதசுவாமி கோவிலை நோக்கி பயணப்பட்டேன். பிரளயத்தின்போதும் அழியாத தலங்கள் காசியைப் போலவே காவேரிக்கரையில் ஆறு உண்டும் என்றும் அவற்றில் திருவாஞ்சியம் தலையாய தலம் என்றும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். மீதி ஐந்து தலங்களென திருவையாறு, திருவெண்காடு, திருவிடைமருதூர், திருச்சாய்க்காடு மற்றும் மயிலாடுதுறை என்று சொல்வார்கள். தலங்களை நம்பிக்கைகளும் புராணங்களும் ஒரு வலைப்பின்னலில் தொடர்புறுத்தி இணைப்பதன் மூலம் புனித நிலப்பகுதிகளை உருவாக்குகின்றன, தல யாத்திரைக்கான தடங்களை வரைகின்றன. ஒவ்வொரு கோவிலிலும் அதே சாமிக்கு வேறு வேறு பெயர்கள், வேறு வேறு பலன்கள், சிறு சிறு வேறுபாடுகளுடன் கூடிய கோவில் கட்டிடக் கலைகள் என வேறுபாடுகளினால் ஓவ்வொரு தலத்திற்கும் தனிச் சிறப்பும் புனிதத்துவமும்  பெறும் அதே சமயம் அவை அனைத்துமே ஒரே பொதுமையின் பல வெளிப்பாடுகள் மட்டுமே என்பதாக  நம் முன்னோர் இக் கோவில்களை கதைகளால் இணைத்திருக்கக்கூடும். 

திருவாஞ்சியம் என் மன வெளியில் அணுக்கமான தலம்; என் பெற்றோர் என்னை இங்கே குழந்தையாகத் தூக்கிக்கொண்டு வந்திருக்கின்றனர்.  அவர்கள் இத்தலத்தினை ஶ்ரீவாஞ்சியம் என்றே குறிப்பிட்டனர். அம்மா ஶ்ரீவாஞ்சியம் கோவில் மண்டபத்தைப் பற்றி கோவில் குளத்தினைப் பற்றி பல முறை நினைவு கூர்வாள். என் அப்பா வழியில்  பெரும்  கூட்டுக்குடும்பம் ஶ்ரீவாஞ்சியத்தில் வந்து ஒரு கோடை விடுமுறையை என் பெற்றோருடன் செலவழித்துள்ளனர். ஶ்ரீவாஞ்சியம் கதைகள் என அத்தைமார் சித்தப்பாமார் சொன்ன கதைகள் ஏராளம். நன்னிலத்துக்குப் போய் ரயிலில் இறங்கி அங்கேயிருந்து ஒற்றை மாட்டு வில் வண்டியில் ஶ்ரீவாஞ்சியம் போய் இறங்கியது, கோவில் குளமாகிய குப்த கங்கையில் குதித்து நீந்தி கும்மாளம் போட்டது, பித்தளை அண்டா அண்டாவாக புளியோதரையும் தயிர்சாதமும் கோவில் மடப்பள்ளியில் வாங்கி சாப்பிட்டது என கேட்ட கதைகள் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. ஶ்ரீவாஞ்சியத்தைப் போய் பார்க்கவேண்டும் என்ற தூண்டுதல் எனக்கு இருந்து கொண்டேயிருந்தாலும் இந்த 2013 மார்ச் மாதத்திற்கு முன் ஒரு தடவை கூட இங்கே வருவதற்கான சந்தர்ப்பம் அமையாமல் போனது ஆச்சரியம்தான். 

குடும்பகதைகளின் காரணமாகவே ஶ்ரீவாஞ்சியம் பற்றி நிறைய படித்து வைத்திருந்தேன். அம்பாள் மங்களாம்பிகைக்கு வேறொரு பெயராக வாழவந்த நாயகி என்ற பெயர் வழங்குகிறது, நாதன் சுகவாஞ்சி நாதர். பிற்கால சோழர் காலத்து கல்வெட்டுக்கள் இக்கோவிலில் படி எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன; கோவில் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். சோழர் கல்வெட்டில் ஊர் இராஜகம்பீர சதுர்வேதி மங்கலம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. சென்னை வேளச்சேரியிலிருக்கும் தண்டீஸ்வரர் கோவிலுக்கும் ஶ்ரீவாஞ்சியத்திற்கும் பல ஒற்றுமைகள் உண்டு. இரண்டுமே எமன் வழிபட்ட தலங்கள். ஶ்ரீவாஞ்சியத்தில் எமனுக்கு தனியே சன்னிதியே இருக்கிறது. முதலில் நுழைந்துவுடன் எமதர்மனுக்கு அர்ச்சனை செய்துவிட்டதுதான் சிவனை தரிசிக்க உள்ளே செல்கின்றனர், வேளச்சேரி தண்டீஸ்வரர் கோவிலும் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு கோவில்தான் அங்கே எமன் தன் தண்டத்தை லிங்கமாக பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டதாகச் சொல்கிறது தல புராணம். 

நான் கோவிலினுள் நுழைந்தபோது ஒரு கார் நிறைய கரை வேட்டிக்காரர்களும் வந்திறங்கி திபுதிபுவென்று எமன் சன்னதி நோக்கி சென்றனர். அவர்கள் வழிபாட்டினை முடித்துவிட்டுப்போகட்டும் என்று காத்திருந்தேன். வாசலில் கிட்டத்தட்ட இருபது பிச்சைக்காரர்கள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மற்றபடி கோவில் வெறிச்சோடிக்கிடந்தது. ஶ்ரீவாஞ்சியம் கோவில் முன் மண்டபம் அழகானது. அம்மா அந்த மண்டபம்  அழகும் அமைதியும் நிறைந்தது என்று சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. பதினெட்டு பத்தொன்பது வயதில் அம்மா அப்பாவோடு மடியில் என்னை கைக்குழந்தையாக வைத்திருக்கும் புகைப்படம் வீட்டிலிருக்கிறது. அம்மா அதில் இரட்டைச்சடை போட்டு அந்தக் கால கஃப் கை வைத்த ரவிக்கை அணிந்திருப்பாள். இரட்டைச் சடை யுவதியாய் அம்மா இந்த ஶ்ரீவாஞ்சியம் கோவில் மண்டபத்தில் நடந்து சென்றிருப்பாள் என்ற எண்ணம் தோன்றி மறைந்தது. நினைவு கூர்தல் ஒரு வகையில் புனிதமானது. நினைவுகளின் லலிதத்தில் ஒரு இடம் சுவீகரிக்கும் ரம்மியம் அபூர்வமானது; அது சாவினை வென்றுவிடுகிறது.

குப்த கங்கை குளக்கரையில் போய் அமர்ந்திருந்தேன். பச்சையான குளம். மீன்கள் குளக்கரை படிக்கட்டில் கூட்டம் கூட்டமாய் குழுமுகின்றன. சுந்தரர்  திருவாஞ்சிய பதிகத்தில் சள்ளை மீன்கள் துள்ளும் பொய்கைகள் நிறைந்த திருவாஞ்சியம் என்று பாடியிருப்பது ஞாபகம் வந்தது. கிளிக்கூட்டத்தின் கீச்சு சப்தங்கள் தவிர வேறு எந்த சப்தங்களும் இல்லை. இவ்வளவு கிளிகளை நான் திருநெல்வேலிக்கு அருகில் உள்ள கிருஷ்ணாபுரம் கோவில் பிரகாரத்தில்தான் கூட்டமாக இதற்கு முன்னால் பார்த்திருக்கிறேன்.  கிளிக்கூட்டத்தின் மழலை சொக்கவைப்பதாய் இருந்தது. கூடவே சந்தனத்தின் சுகந்தமும். ஶ்ரீவாஞ்சியத்தின் தல விருட்சம் சந்தனம் என்று பின்னர் அறிந்தேன். கோவில் பிரகாரத்தில் நறுமணம் கமழும் சந்தன மரமிருக்கிறது. சந்தன மரக் காடொன்றில் கிளிக்கூட்டம் வான் ஏகி கலகலத்து காற்றில் எனக்கான எதிர்கால ஏடுகளை எடுத்துத் திரும்புவதான கற்பிதம் மனதில் வியாபித்தது. இன்னுமா பல ஏடுகள்? இன்னுமா பல சாத்தியங்கள்? 

கரைவேட்டிக்கூட்டம் யமதர்மராஜனின் சன்னிதியிலிருந்து உள்ளே போய்விட்டது. அர்ச்சனை முடிந்தவுடன் குருக்கள் இந்த சன்னிதியில் அர்ச்சனைத் தட்டினை பிரசாதமாய் திரும்பத் தருவதில்லை ஈஸ்வரன் சன்னிதியில் சாவு தப்பி புது வாழ்வு தொடங்குவதாக இங்கே ஐதீகம் என்றார்.  மண்டபம் தாண்டி ஈஸ்வர சன்னிதானம் நோக்கி நடந்தேன். கரை வேட்டிக்கூட்டத்திற்கும் மறுவாழ்வா என்று அவரிடம் கேட்கத் தோன்றவில்லை. 

சுகவாஞ்சிநாதர் சுயம்புலிங்கம். சன்னிதானத்தில் என்னையும் குருக்களையும் தவிர வேறு யாருமில்லை. அவர் நிதானமாக அர்ச்சனை செய்ய ஏகாந்தமாய் நினைவுகளும் எண்ணங்களுமற்ற பல நிமிடங்கள் சாத்தியமாயிற்று. வாழவந்தநாயகியின் சன்னிதானத்திற்கு வந்தபோதும் சுகவாஞ்சிநாதரின் லிங்கரூபம் கண் நிறைந்து இருந்தது. அம்பாள் சன்னிதியில் குருக்கள் கூட இல்லை. இங்கே இந்தக் கணம் என் வாழ்வு மரணம் தாண்டி புதிதாய் தொடங்குமெனில் அது ஆசுவாசம் நிறைந்ததாக இருக்கட்டும் என்று சப்தமாய் கூறி கீழே தரையில் சம்மணம் கூட்டி உட்கார்ந்தேன்.  சரவிளக்கில் சுடர்கள் ஆடாமல் அசையாமல் பொன் மணிகள் போல நின்றன. மங்களாம்பிகையின் எழில் கண்மூடினால் ரூபம் கொள்கிறதா என்று பார்ப்பதற்காகக் கண்ணை மூடினேன். 

தோளைத் தொட்டு யாரோ லேசாக அசைத்து எழுப்பியபோதுதான் நான் தூங்கியிருக்கிறேன் என்று தெரிந்தது. சில நிமிடங்களேயானாலும் நல்ல ஆழ்ந்த தூக்கம். குருக்கள் எதிரே நின்றிருந்தார். அம்பாளின் கிருபை உங்களுக்கு பரிபூரணமாய் இருக்கும் போலிருக்கிறதே என்றார். அவர் அர்ச்சனை செய்ய ஆரம்பித்தபோது நினைவுகளிலிருந்து விடுபட்ட புதிய ஆரம்பம் புலனாகுவதாகவே தோன்றியது.

“நீ அப்பாவா தப்பாவா?” என்றான் ஃபோனில் அழைத்த இளைய மகன் நான் காரில் ஏறி ஶ்ரீவாஞ்சியத்தை விட்டு கிளம்ப யத்தனிக்கையில். நான் சென்னையிலிருந்து திருவாரூர் கிளம்புவதற்கு இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்னால் அவன் எனக்கு ஃபோன் செய்தபோது அந்த அழைப்பு தவறான எண் ஒன்றிற்குப் போய்விட்டிருக்கிறது. அதை எடுத்த நபர் மறுமுனையில் பேசுவது குழந்தை என்பதினால் அழைப்பைத் துண்டிக்காமல் அவன் பேசியதை கேட்டிருக்க வேண்டும். அவன் என்னிடம் என்னவெல்லாம் வாங்கி வரச் சொல்வானோ அதையெல்லாம் அந்த நபரிடம் சொல்லிவிட்டு ஃபோனை வைத்திருக்கிறான். நான் எதுவுமே வாங்காமல் வீடு திரும்பியதும் பிடி பிடியென்று பிடித்துக்கொண்டான். நான் அவன் தப்பான எண்ணுக்கு அழைத்ததால் எனக்கு அவன் கேட்டது என்ன என்றே தெரியாது என்று விளக்கினேன். அதனால்தான் இப்போது ஆரம்பிக்கும்போதே இப்படியொரு கேள்வி. “தப்பா இல்லை மக்கா அப்பாதான்” என்றேன்; அவன் உற்சாகமாகப் பேச ஆரம்பிக்கையில் கார் திருக்கண்ணமங்கை நோக்கி விரைந்துகொண்டிருந்தது. 

புது சரஸ்வதி வந்தனம் : கவிதையும் கவிமூலமும் பலாபலனும்

பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனின் ஓவியம்

 கூத்தனூர் சரஸ்வதி ஆலயத்திற்கு தல யாத்திரை போய் வந்ததைப் பற்றி எழுதியிருந்தேனல்லவா அதில் நண்பர் பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசன் எனக்கு இன்னும் சரஸ்வதி ஓவியத்தைத் தரவில்லை என்று புலம்பியிருந்தேனல்லவா பாலாஜிக்கு மனம் நெகிழ்ந்துவிட்டது. முந்தா நாள் இரவு  நண்பர் காந்தியுடன் பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசன் என் வீட்டிற்கு வந்து சரஸ்வதி ஓவியத்தைத் தந்தார். மேலே புகைப்படமாய் தந்திருப்பது பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனின் ஓவியம்; இரண்டரை அடிக்கு மேல் உயரம். புகைப்படமெடுக்கும்போது இடது பக்கத்தில் என் மேஜை விளக்கின் ஒளி பிரதிபலிக்கிறது. அதை சரி செய்ய வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன். என் வீட்டு படிப்பறை-நூலகத்தின் களையே லஷ்மிகரமாக இந்த ஓவியத்தை என் எழுது மேஜையில் வைத்தவுடன் மாறிவிட்டது.  என்னுடைய சரஸ்வதி பிரேமை கட்டுக்குள் வந்துவிட்டதான கற்பிதத்தில் மனம் அமைதியாகிவிட்டது. ஆராய்ச்சி நோக்கம் தவிர பெரிதாக கடவுள் நம்பிக்கை, மத ஈடுபாடு ஏதுமற்ற எனக்கு வழிபாட்டு முறைகள், மதம் சார் படிமங்கள், கோவில் குள தல யாத்திரைகள், பாராயணங்கள், என் மனதினை எப்படி நெறியாளுகின்றன என்பதை உற்று கவனிப்பதிலும் அவற்றை பாரபட்சமற்று பதிவு செய்வதிலும் ஆர்வம் மிகுந்திருக்கிறது. 

கிட்டத்தட்ட என்னைப் போன்றே மனப்பான்மையுடையவர்கள் நண்பர்கள் பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனும் காந்தியும் என்பது என் எண்ணம். பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசன் NFSC (National Folklore Support Centre)  நடத்திய இந்திய மரபு ஓவிய பயிலரங்குகளில் கலந்து கொண்டபோது எனக்கு அறிமுகமானார். NFSC 14 இந்திய ஓவிய மரபு பயிலரங்குகளை இது வரை நடத்தியுள்ளது. ஒவ்வொரு மரபு ஓவிய பயிலரங்கிலும் மரபு ஓவியர்கள் கலந்து கொள்வபர்களுக்கு தங்கள் ஓவிய மரபின் நுட்பங்களை பயிற்றுவிக்க, கூடவே ஆராய்ச்சி உரைகளும் வழங்கப்பட்டன. நான் எல்லா மரபுஓவிய பயிலரங்குகளிலும் ஆராய்ச்சி உரைகளாற்றியிருக்கிறேன். எல்லா பயிலரங்குகளிலும் பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனும் காந்தியும் கலந்து கொண்டிருக்கின்றனர். பயிலரங்குகளின் போதும் அவற்றைத் தொடர்ந்தும் என் உரைகளை ஒட்டி நடந்த உரையாடல்களில் பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனுக்கும் எனக்குமான நட்பு பலப்பட்டது. பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனை ஒரு ஓவியராக, பயணியாக, கோவில் கட்டிடக்கலை, புராணங்கள், ஆகியவற்றைப் பற்றிய சிறந்த அறிவுடைய படிப்பாளியாக நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  அறியலானேன். NFSC   இந்தியா முழுக்க மேற்கொண்ட வாய்மொழி நிகழ்த்துகலைகள் ஆய்வுத் திட்டமொன்றில் தமிழ்நாட்டில் தஞ்சாவூர் மாவட்ட ‘பிரகலாத சரித்திரம்’ நாடக நிகழ்த்துதல்களை ஆய்வுக்கும் ஆவணப்படுத்துதலுக்கும் உட்படுத்தும் பணியினை பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனும் காந்தியும் செய்து தந்தனர். அவர்கள் இருவரும் 2002 இல் NFSC நடத்திய நாட்டுப்புற கலைகளின் விழாவிற்காக மகாராஷ்டிர மாநிலத்தின் சித்ரகதி ஓவிய மற்றும் கதை சொல்லல் மரபு கலைஞர்களைப் பற்றிய களப்பணியும் மேற்கொண்டனர்.

பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசன் NFSC பயிலரங்குகளின் வழி அறிந்த மதுபனி ஓவியங்களின் கலாமரபினைப் பின்பற்றி மகாபலிபுரம் சிற்பங்களை வரைந்து ஒரு தனி நபர் கண்காட்சி நடத்தியுள்ளார். போன வருடம் தன் ஒன்பது மாணவர்களை வழி நடத்தி சித்ரகதி பாணியில் பாரதக்கூத்தினை வரைய வைத்து  கண்காட்சி நடத்தியுள்ளார்.

மரபான ஓவியக்கலையின் எல்லைகளுக்குள்ளாகவே ஆகச்சிறந்த படைப்புகளை உருவாக்க முடியும், புதுமைகளை நிகழ்த்த முடியும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாக விளங்குபவைகள் பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனின் ஓவியங்கள். பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசன் எனக்குக் கொடுத்துள்ள தஞ்சாவூர் பாணியிலான சரஸ்வதி ஓவியம் அந்த மரபின் நீட்சியில் ஒரு முக்கிய கண்ணி என்பதினை தஞ்சாவூர் ஓவிய மரபினை அறிந்த எவருக்குமே பார்த்தவுடனேயே தெரியவரும். இம்மாதிரியான படைப்புகளை உருவாக்குகிற கலைஞர்களே நம் மரபுக் கலைகள் உயிர்ப்புடன் நீடித்திருப்பதற்கான ஆதாரங்களாக இருக்கின்றனர். என் தினசரி வாழ்வின் பகுதியான என் படிப்பறையின் ecology-ஐயே மாற்றிவிட்ட  பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனுக்கு என் நன்றியும் வாழ்த்துகளும்.

நேற்றைக்கு முன் தினம் அமாவாசை. மாசி மாத அமாவசையன்று அங்காளபரமேஸ்வரி ஆலயங்களில் மயானக் கொள்ளை அல்லது மயான சூறை என்றழைக்கப்படும் திருவிழா நடைபெறும். நான் வேளச்சேரி அங்காளபரமேஸ்வரி கோவிலில் நடைபெறும் மயானக் கொள்ளையை வருடா வருடம் பார்த்து வருகிறேன். இரண்டு வருடங்களாகத் தப்பிவிட்டது. மயானக்கொள்ளை மகாசிவராத்திரிக்கு மறு நாள் வரும். மகாசிவராத்திரிக்குக் கண்முழிப்பதால் மறு நாள் நடு நிசியில் நடைபெறும் மயானக் கொள்ளை பார்ப்பதற்கு கடந்த இரண்டு வருடங்களாகக் கண் முழிக்க இயலவில்லை. இந்த வருடம் சிவராத்திரிக்கு இரவு இரண்டு மணிக்கே தூங்கிவிட்டேன். அதனால் மறு நாள் மயானக் கொள்ளை பார்க்க சக்தியிருந்தது. சரஸ்வதி படம் வீட்டுக்கு வந்த உற்சாகம் வேறு. பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனும் காந்தியும் திருவல்லிக்கேணி அங்காளபரமேஸ்வரி கண்ணம்மா பேட்டை சுடுகாட்டினை சூறையாடுவதைப் பார்க்கப் போய்கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். நான் வேளச்சேரியையும் சேர்த்துப் பார்க்கலாம் என்றேன். இரவு பத்தரை மணிக்கு வேளச்சேரி அங்காளபரமேஸ்வரி கோவிலுக்கு போனபோது ஒன்பது மணிக்கே மயானத்துக்கு தேவி போய் வந்துவிட்டதாகக் கூறினார்கள். அங்கிருந்து திருவல்லிக்கேணிக்கு போனோம். மயிலாப்பூர், திருவல்லிக்கேணி அங்காளபரமேஸ்வரி ஆலயங்களிலும் மயான சூறை முடிந்து விட்டிருந்தது. கொஞ்சம் ஏமாற்றமாக இருந்தது. காந்தியும் பாலாஜியும் என்னை வீட்டில் விடும்போது மணி ஒன்று இருக்கும். சரஸ்வதி படத்தையே பார்த்துகொண்டு உட்கார்ந்திருந்தேன். தூக்கம் கண்ணைக் கட்டுகையில் இந்தக் கவிதையை எழுதினேன்.

சரஸ்வதி வந்தனம்

நீர்க்கர்ப்பத்தின் 

சுழுமுனை 

இமை திறக்க

செவி குளிர 

முதுமொழிக்காவிய தெளி பாடல் 

வீணையின் மீட்டலுடன்

நாளொன்று எழ

முக்குணக் கடல் தாண்டி 

முகிழ்க்கும் கமலப்பூ

உன் கால் விரல் தீண்டலால்

வெண்மைப் பேரொளி பரப்ப

புவியும் நீ

மறிபுனலும் நீ

கனலும் நீ

வளியும் நீ

வெளியும் நீ

மனமும் நீ

நீ நீயென 

தானழிப்பாய் மாதோ

யாதோ உன் 

நித்திய கிருபையென

உன் பிணை விழியால்

கலை பல அமுதத்தாரையாய்

அகிலம் நிறைக்க

மங்கல போகம் நகை வீச

பிராவகம்

இடுகாடு தாண்டியோட

மேனி முயங்கு தொறும்

தடுத்தாட்கொள்வாய்

என்

சாரதே

(சூட்சுமம்: 45 நாட்கள் தினந்தோறும் காலையில் கிழக்கு முகமாக அமர்ந்து மேற்கண்ட கவிதையை அர்த்தம் புரிந்து 1000 தடவை ஜபித்து வந்தால் செப்பைத் தங்கமாக மாற்றும் சக்தி ஏற்படும்; ராஜவசியமும், ஜன வசியமும், பெண் வசியமும், பொன், பொருள், மனைவி, மக்கள், வீடு, நோயற்ற வாழ்வு, வாகனம், ஐபேட், ஐஃபோன், பெரும் பதவி, ஆறிலக்க மாத வருமானம், மன நிம்மதி மற்றும்  இந்தப் பட்டியலில் விட்டுப்போன சகலதும் கிடைக்கும். தமிழ் எழுத்தாளனாய் இருந்து தொலைக்காட்சி பேட்டிக்கும் சினிமா கதை விவாதத்திற்கும் போனால் ஆட்டோ கட்டணமும் சன்மானமும் கிடைக்கும். உபரிகளாய் கிடைப்பதைப் பற்றி எனக்கு கடிதமெழுதத் தேவையில்லை. உச்சரிப்பையோ அர்த்தத்தையோ எண்ணிக்கையையோ சொதப்பிவிட்டு பலன் கிடைக்கவில்லையென்றால் என்னைக் குற்றம் சொல்ல இயலாது; சொதப்பியது எது என்று தானே சுய பரிசோதனை செய்து பார்த்துகொள்ள வேண்டியதுதான்)

தல யாத்திரை : கூத்தனூர் மகாசரஸ்வதி ஆலயம்

 தல யாத்திரை : கூத்தனூர் மகாசரஸ்வதி ஆலயம் 

பல வருடங்களுக்குப் பின் தல யாத்திரை செல்லும் வாய்ப்பொன்று கிடைத்தது. திருவாரூர் தமிழ்நாடு மத்திய பல்கலைக் கழகத்தில் நடைபெற்ற கலாச்சார விழாவில் தலைமை விருந்தாளியாகக் கலந்துகொள்ள அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். மார்ச் மாதம் இரண்டாம் தேதி விழா நடந்தது. அதில் கலந்துகொண்டபின் திருவாரூரிலும் திருவாரூரைச் சுற்றியும் உள்ள தலங்களைப் பார்த்து வழிபட்டுவிட்டு சென்னை திரும்பினேன். 

கூத்தனூர் சரஸ்வதி 

திருவாரூருக்கு அருகில் உள்ள கூத்தனூர் சரஸ்வதி கோவிலுக்கு முதலில் சென்றேன். சரஸ்வதியின் உருவத்தின் மேல் எனக்குக் கடந்த ஒரு வருடமாக ஒரு வகை பிரேமை பிடித்திருக்கிறது. சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது அம்மா சரஸ்வதி படத்தின் முன் என்னை உட்கார்த்தி வைத்து ‘வெள்ளைக் கலையுடுத்தி, வெள்ளைப் பணிபூண்டு, வெள்ளைக் கமலத்தில் வீற்றிருப்பாள் வெள்ளை அரியாசனத்தில் அரசரோடு என்னை சரியாசனம் வைத்த தாய்’ என்று மனனம் செய்யவைத்து தினசரி வழிபாட்டின் பகுதியாக மாற்றியதிலிருந்து சரஸ்வதியின் உருவம் மனதில் ஆழமாய் படிந்து விட்டது. ரவிவர்மா வரைந்த நாட்காட்டி சரஸ்வதியின் உருவமே அது. எப்போது சமஸ்கிருத சரஸ்வதி மந்திரம் ‘சரஸ்வதி நமோஸ்துப்யம் வரதே காமரூபினி, வித்யாரம்பம் கரிஷ்யாமி, சித்திர் பவதுமே சதா’ தினசரி வழிபாட்டின் பகுதியாயிற்று என்று நினைவில்லை ஆனால் சரஸ்வதி காமரூபினி என்ற எண்ணம் ஏற்படுத்தும் உவகையும் கிளர்ச்சியும் ஆச்சரியமானவை; ரவிவர்மாவின் ஓவிய சரஸ்வதியை காமரூபினி என்று எந்தவகையிலும் சொல்ல இயலாது. பாறையொன்றின் மேல் நான்கு கைகளோடு இரு கைகளில் வீணையையும், ஒரு கையில் தியான மாலையையும், மறு கையில் ஓலைச் சுவடிகளையும் வைத்திருக்கும் ரவிவர்மாவின் சரஸ்வதி ஒரு அம்மாமியின் முகத்தோற்றமும் சாந்தமும் உடையவள். மனதிற்குள் சொல்லும் ஸ்தோத்திரங்களுக்கும் வெளியில் இருக்கும் உருவப்படத்திற்கும் இடையில் இருக்கின்ற வேறுபாடு மனதினை ஒரு முகப்படுத்த விடுவதில்லை. வருடா வருடம் சரஸ்வதி பூஜையின்போது வசீகர சரஸ்வதி உருவமொன்றை கற்பிதம் செய்வது வழக்கமாக மாறிவிட்டது. பார்ப்பது ஒன்று அதன் மேல் நாம் கொள்ளும் கற்பிதம் வேறொன்று என்ற அ-யதார்த்த கலை சித்தாந்தம் எனக்கு உவப்பானதாக உறுதிபெற்றதில் ஆச்சரியம் ஏதுமில்லைதான். சரஸ்வதியை காமரூபினி என்பது ஒரு அக ஊற்றினை, கண்ணுக்குப் புலப்படாத நதியினை, ஒரு பிரவாகத்தினை, ஒரு உயிரெழுச்சியை, உயிர் திளைத்தலை குறிப்பதாகும் என்று பதினைந்து பதினாறு வயதில் எனக்கு வசமாயிற்று. கம்பனின் சரஸ்வதி அந்தாதி காப்பில் வரும் “படிக நிறமும் பவளச் செவ்வாயும், கடி கமழ்பூந்தாமரை போற் கையுந்-துடியிடையும் அல்லும் பகலும் அனவரதமுந் துதித்தால் கல்லும் சொல்லாதோ கவி” என்ற துதி அக ஊற்றின் அழகிய உருவம் என்பதாக எனக்கொரு எண்ணம் உண்டு. “சொற்கும் பொருட்கும் உயிராம் மெய்ஞானத்தின் தோற்றமென்ன நிற்கின்ற நின்னை’ என்ற குமரகுருபரின் வரிக்கு கம்பனே சரியான உருவமளிக்கிறார் என்றால் மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியாரே சரஸ்வதி உருவத்திற்கு “மந்திரத்தை முணுமுணுத்தேட்டை, வரிசையாக அடுக்கி, அதன் மேல் சந்தனத்தை, மலரை இடுவோர் சாத்திரம் இவள் பூசனையன்றாம்! வீடு தோறும் கலையின் விளக்கம், வீதிதோறும் இரண்டொரு பள்ளி, நாடு முற்றிலும் உள்ளன ஊர்கள், நகர்கள் எங்கும் பல பள்ளி” என்று அதற்குச் செயல் வடிவம் கொடுக்கின்றார். 

ரவி வர்மா ஓவியம் 

கூத்தனூர் மகாசரஸ்வதி ஆலயத்திற்கு காரில் பயணப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது காலையில் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆற்றிய உரையினை அசை போட்டுக்கொண்டிருந்தேன். உயர்கல்வி நிறுவனங்களும் பல்கலைக்கழகங்களும் தங்களை உடனடியாகச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தோடும் கலை மரபுகளோடும் நெருக்கமான உறவுகளைப் பேணவேண்டியதன் அவசியம் பற்றி என் உரை அமைந்திருந்தது. காவேரி டெல்டா பகுதின் வளமிக்க நாட்டுப்புற மற்றும் செவ்வியல் கலைகளைப் பற்றிய ஆராய்ச்சிகளையும் அவ்வகை ஆராய்ச்சிகளுக்கான ஆவணக்காப்பகம் ஒன்றினை உருவாக்குவதற்கான அவசியம் பற்றியும் நான் வலியுறுத்தினேன். பொய்க்கால் குதிரை ஆட்டம், பொம்மலாட்டம், கூத்து, பிரகலாத சரித்திரம் நாடகம், தஞ்சாவூர் குத்து வரிசை, மரப்பாச்சி பொம்மைகள், பட்டு நெசவு, நாதஸ்வர இசை, தியாகராஜர் கீர்த்தனைகள், கோவில் தல புராணங்கள், கட்டிடக் கலைகள், மரபான விவசாயம் என்று தஞ்சாவூர், திருவாரூர் மாவட்டங்களில் ஆராய்ச்சி செய்யவும் ஆவணப்படுத்தவும்தான் எத்தனை மரபுகள் இருக்கின்றன அவற்றைப் பற்றியெல்லாம் துல்லியமான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு அவற்றை இந்தியா முழுவதிலுமுள்ள டெல்டா நாகரீகங்களின் சமூக கலை வாழ்க்கையினோடு ஒப்பீடு செய்வதன் மூலம் டெல்டா நாகரீகங்களுக்கான முதன்மையான மையமாக திருவாரூர் தமிழ்நாடு மத்தியப் பல்கலைக்கழகம் உருவாகலாம் என்ற கனவுத் திட்டத்தை முன் வைத்தேன். கம்ப ராமாயணத்தை முழுமையாக மனனம் செய்து வாய்மொழி மரபாக இன்றளவும் நீடிக்கச் செய்யும் பொம்மலாட்டக் கலைஞர்கள் மராத்திய மண்ணிலிருந்து தமிழகத்திற்கு வந்தவர்கள்  என்ற செய்தி எதைச் சொல்கிறதென்றால் வெவ்வேறு மொழிகளும், கலைகளும், மனிதர்களும் கலப்பதன் மூலமாகவே பண்பாடு செழுமை பெறுகிறது பண்பாட்டுத் தூய்மையினால் ஆவது ஒன்றுமில்லை என்பதாகவும் என் பேச்சு அமைந்தது. 

திருவாரூர்- மயிலாடுதுறை சாலையில் பூந்தோட்டம் என்றொரு கிராமம் இருக்கிறது. பூந்தோட்டத்தில் இருந்து கிளை பிரிகின்ற சாலையில் ஆரெழு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் கூத்தனூர் மகாசரஸ்வதி ஆலயம் இருக்கிறது. திருவாரூர் மாவட்டத்தில் பயணம் செய்வது என்பது ஒரு சுகானுபவம். சுத்தமான கிராமங்கள். பச்சைப் பசேல் என்று வயல்வெளிகள். சிற்றோடைகள், கால்வாய்கள் என்று நீர் சலசலத்து ஓடும் காட்சிகளும் சப்தங்களும் நம் கூடவே வருகின்றன. காற்றில் சுகம் தரும் ஈரப்பதம் நிரம்பியிருக்கிறது. மூலவர் சரஸ்வதி வெண்ணிற ஆடையில் வெண் தாமரையில் வீற்றிருக்கிறாள். இடது கைகளில் அமிர்த கலசமும் புத்தகமும், வலது கைகளில் அட்சர மாலையும் சின் முத்திரையும் தாங்கியிருக்கிறாள். கிழக்கு நோக்கி வீற்றிருக்கும் மகாசரஸ்வதிக்கு மூன்று கண்கள். இரண்டாம் ராஜராஜ சோழன் ஒட்டக்கூத்தருக்கு   பரிசாக வழங்கிய கிராமத்தில் ஒட்டக்கூத்தரின் பேரனான ஓவாதகூத்தர் மகாசரஸ்வதி ஆலயத்தை கி.பி.1185 ஆம் ஆண்டில் கட்டினார் என்பது வரலாறு. 

மைசூர் ஓவியம் 

ஒட்டக்கூத்தர் பேரன் கட்டிய ஆலயத்தில் ஒட்டக்கூத்தரின் இலக்கிய எதிரியான கம்பர் எழுதிய சரஸ்வதி அந்தாதியால் துதிக்கலாமா என்ற எண்ணம் தோன்றி மறைந்தது. ‘விநோதரசமஞ்சரியில்’ ஒட்டக்கூத்தருக்கும் கம்பருக்கும் நடந்த சோழ அரசவை அரசியல் சண்டைகள் யார் கவிச்சக்கவர்த்தி என்ற போட்டி எல்லாம் கதைகளாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கம்பருடன் ஒப்பிடுகையில் ஓட்டக்கூத்தரின்  படைப்புகள் உப்புப் பெறாது. அவருடைய ‘மூவருலா’ மூன்று சோழ அரசர்களின் புகழ் பாடுவது; வராலாற்றுச் செய்திகளை அறியலாம். மற்றபடிக்கு பெரிதாக ஏதும் சொல்வதற்கில்லை. ‘தக்கையாகப் பரணியி’ல் விநாயகர் துதிக்கு பதிலாக வரும் பைரவர் துதி அபூர்வமானது. ‘அரும்பைத் தொள்ளாயிரம்’ அரும்பாக்கம்  மணவிற்கூத்தன் என்ற விக்கிரமச் சோழனின் படைத்தலைவனின் புகழ் பாடுவது. ‘எழுப்பெழுபது’, ‘ஈட்டியெழுபது’ ஆகியன செங்குந்தர் வரலாறுகளைப் பாடுகின்றன. ‘எழுப்பெழுபதில்’ பன்னிரெண்டு பாடல்களே கிடைதுள்ளன. செங்குந்தர் வரலாறுகளை முதலில் ஒட்டக்கூத்தர் பாட மறுத்ததாகவும் செங்குந்தர் தங்கள் தலைகளை அறுத்துப் போட்டதால் ஒட்டக்கூத்தர் பாடல்கள் பாடி அவர்களை உயிர் மீட்டு எழுப்பியதாகவும் கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன. ‘ஈட்டியெழுபதினை’த் தொடர்ந்து ‘களிப்பொருபது’, ‘செங்குந்தர் பிரபந்தத் திரட்டு’, ‘செங்குந்தர் துகில் விடு தூது’ ஆகிய பிற்கால நூல்கள் செங்குந்த மரபினைச் சொல்லும்போதே அந்தக்கால யாழ்ப்பாண- தமிழ்நாடு தமிழ் உறவுகளையும் சேர்த்துச் சொல்கின்றன. மந்திரசக்தியும், அரசவை கௌரவங்களையும் பெற்றிருந்த ஒட்டக்கூத்தர் தன் காலம் விஞ்சி நிற்காமல் போனது இலக்கியத்திற்கும் காலத்திற்கும் உள்ள விசித்திர உறவினை விளக்குகிறதென்றால்   பத்து நூற்றாண்டுகளுக்கு மேல்  ஆகிவிட்ட இலக்கியச் சண்டையில் விளைந்த  பலன் என்னவென்றால் கம்பரினால் ஓட்டக்கூத்தரின் பெயரும் விளங்குவதுதான். சரஸ்வதி என்ற பிரவாகம் கால ஓட்டத்தில் எவ்வெவெற்றை யார் யாரை எப்படியெல்லாம் இணைக்கும் என்று யாரே முன்கூட்டிச் சொல்ல முடியும்?

கூத்தனூர் சரஸ்வதி ஆலய தல புராணம் சகோதர சகோதரி மணம் புரிவதற்கான பண்பாட்டுத் தடையினைப் பேசுகிறது. சத்தியலோகத்தில் வாழ்ந்த தம்பதியினரான பிரம்மனுக்கும் சரஸ்வதிக்குமிடையே யார் பெரியவர் என்ற வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது, கல்விக்கரசியான தன்னாலேயே  சத்தியலோகம் பெருமையடைகிறது என்று சரஸ்வதியும், தன் படைப்புத் தொழிலால்தான் சத்திய லோகம் பெருமையடைகிறது என்று பிரம்மனும் வாதிட, வாதம் முற்றி இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சபித்துவிட்டனர். இதனால் பூலோகத்தில் சோழ நாட்டில் புண்ணியகீர்த்தி, சோபனை என்ற தம்பதியினருக்கு பகுகாந்தன் என்ற மகனாகவும், சிரத்தை என்ற மகளாகவும் அவதரித்தனர். அவர்களுக்கு திருமணவயது வந்தபோது பெற்றோர் வரன் தேட ஆரம்பித்தனர். அப்போது இவர்கள் இருவருக்கும் தாங்கள் யார் என்பது நினைவுக்கு வந்தது. சகோதர நிலையிலுள்ள தாங்கள் திருமணம் செய்து கொண்டால் உலகம் பழிக்குமே என அஞ்சினர். பெற்றோருக்கு இவ்விஷயம் தெரியவந்தது. அவர்களை சமாதானம் செய்யும் விதத்தில், சிவனை நினைத்து உள்ளம் உருகி பிரார்த்தனை செய்தனர். சிவபெருமான் அவள் முன்தோன்றி, இப்பிறவியில் சகோதரர்களாக அவதரித்த நீங்கள், திருமணம் செய்வதென்பது இயலாத காரியம். எனவே, நீ மட்டும் இங்கே தனியாக கோயில் கொண்டிரு. இங்கு வரும் பக்தர்களுக்கு கல்விச்செல்வத்தை வழங்கு," என்று அருள்பாலித்தார். அதன்படி கன்னி சரஸ்வதியாக அவள் கூத்தனூர் ஆலயத்தில் அருள்பாலிக்கிறாள்.

பிறவாமையே முக்தி என்ற மதிப்பீடு இருக்கின்ற சமூகத்தில் பிறப்பு சாபமாக அறியப்படுவதாக புராணக்கதை சொல்லப்படுவதில் வியப்பேதுமில்லை. ஆனால் சாப விமோசனத்திற்கே சாத்தியமில்லாமல் போய் பிரம்மனும் சரஸ்வதியும் இணையவே முடியாமல் போவது அபூர்வமான கதையாகும். கன்னியாகுமரி பகவதி அம்மன் கோவில் தல புராணமும் இறைவனும் இறைவியும் திருமணத்தால் இணையமுடியாமல் போக கன்னி பகவதியாகவே அருள் பாலிப்பது குமரி தெய்மாகும்; ஆனால் அங்கே இறைவனும் இறைவியும் சகோதர சகோதரியாய் பிறந்ததாகக் கதை இல்லை. கன்னியாகுமரி தல புராணத்தைப் போன்ற தடைப்பட்ட திருமணமாக இருந்தாலோ அல்லது திருமணமே நடக்க இயலாத உறவு இருந்தாலோ கன்னியாக அம்மன் அருள் பாலிப்பது புராணமாக்கப்பட்டு கன்னி சக்திகள் அபூர்வ கிரியா சக்தி கொண்டவைகளாக நம்பப்படுகின்றன. கூடுதலின் சாத்தியமே அற்ற கன்னிதான் காமரூபினி என வருணிக்கப்படுகிறாளோ? கூத்தனூர் சரஸ்வதி படைப்பின் எல்லையற்ற அறிவை இணைய இயலாதவளாக, ஆனால் அதற்கான கிரியையை சதா தூண்டிவிடக்கூடியவளாக  இருப்பவளை அருள்பாலிப்பவள் என்றில்லாமல் வேறு எப்படி விவரிப்பது?  அந்த சக்தியை எப்போதும் உள்ளூரக் கனன்றுகொண்டிருக்க வைப்பது எப்படி?

படைப்பூக்கத்தின், அறிவின்,  மரபான உள்க்கட்டமைப்பு என்ன என்பதினை அறிவதில்தான் சரஸ்வதி பிரேமை கடந்த ஓராண்டாக என்னைப் பீடித்திருக்கிறது என்று நினைத்துக்கொண்டேன். வாக்கின் தேவி, சாரதா, கலைமகள், கலைவாணி என்ற பெயர்களெல்லாம் ரவி வர்மா ஓவியத்தில் தேவி அணிந்திருக்கும்  வெண் பட்டினை ஸ்பரிசிப்பது போன்ற உணர்வுகளை உருவாக்க கூத்தனூர் கோவில் வாசல் கடைகளிலோ புட்டா போட்ட வெள்ளை சுங்கடிச் சேலைகளைப் பார்த்தேன், பிரார்த்தனைக்காக அந்தச் சேலைகளை வாங்கி சாத்துகிறார்கள். தளையும் வெண்பட்டின் மென் புலன் வருடல் சட்டென்று நீங்கி சுங்கடிச் சேலையின் கஞ்சி மொடமொடப்பின் தீண்டலில் புலன் நவீனமாகியது. கோவில் வாசல் கடைத்தெரு முழுக்க நோட்டுப்புத்தகங்களையும் பேனாக்களையும் பென்சில்களையும் விற்கும் கடைகள் நிறைத்திருக்கின்றன. தகடுகளில் வரையப்பட்ட சரஸ்வதி எந்திரங்களும் விற்கப்படுகின்றன. கடைகளிலிருந்து கோவிலுக்குள் செல்வதும்  மீண்டும் கடைகளைப் பார்வையிடுவதுமாய் பல தடவைகள் சென்று வந்துகொண்டிருந்தேன். கூத்தனூர் மகாசரஸ்வதி கோவிலை விட்டு கிளம்ப மனம் வரவில்லை.

கூத்தனூரிலிருந்து ஶ்ரீவாஞ்சியம், திருக்கண்ணமங்கை, தண்டலை ஹரிஹர புத்தர ஐய்யனார் கோவில் ஆகிய கோவில்களை தரிசித்துவிட்டு சாயரட்சைக்கு சரியாய் திருவாரூர் கோவிலுக்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டேன். இந்தக் கோவில்களைப் பற்றி தனித்தனிப் பதிவுகளாக எழுதுகிறேன்.

சொல்ல மறந்துவிட்டேனே சரஸ்வதி பிரேமை பீடித்த அன்றே நண்பர் ஓவியர் பாலாஜி ஶ்ரீனிவாசனிடம் தஞ்சாவூர் ஓவிய பாணியில் சரஸ்வதி படமொன்று கேட்டேன். போன வருட சரஸ்வதி பூஜைக்கே மனிதர் தரவேண்டியது. இந்தா அந்தா என்று நாட்கள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன. மனிதர் வரைந்துகொண்டே இருக்கிறார் எனக்கோ சரஸ்வதி பிரேமை உக்கிரமாகிக்கொண்டே போகிறது.