பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்கள்

சிரச்சேதத்திற்காக இழுத்துச் செல்லப்படும் குற்றவாளியை மணம் முடிப்பேன் என்று அடம் பிடிக்கும் இளவரசியைப் பற்றி நாம் கதைகளில் படித்திருக்கிறோம் அல்லவா, அந்த இளவரசியின் பிரக்ஞைக்குள் நடப்பதென்ன? அதை எப்படி விவரிப்பது?  பிரக்ஞை தப்பி சுய நினைவு இழப்பது போன்ற மனமயக்கு அல்லது புறத் தூண்டுதலில் மனம் அதீத விழிப்பினை அடைவது போன்ற மன நிலைதான் கதையில் வரும் இளவரசியின் மன நிலையும். அந்த மன நிலை தொடர்ந்து நீடித்திருப்பது அல்ல என்பதால் அதை பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணம் என பெயரிடலாம். இளவரசியின் மனநிலை ஒரு உதாரணமென்றால் அது போல பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்கள் எண்ணற்றவை; அவை எப்போதுமே நம் இளவரசியின் கதைச்சூழலைப் போல நாடகீயத்தன்மை வாய்ந்ததாக இருப்பதில்லை.

இலக்கியம் பெரும்பாலும் பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்களையே வாசக அனுபவமாக்குகிறது என்று இலக்கிய பிரதி பற்றி எனக்கொரு கருத்து உண்டு. இந்தக் கருத்து கடந்த முப்பது வருட இலக்கிய கோட்பாட்டு வாசிப்புகளிலிருந்து நான் அணுக்கமாக பெற்ற பார்வையாகும். நான் நாட்டுப்புற ஆராய்ச்சியாளனாகவும் இருப்பதால் மானிடவியல் களப்பணிகளின் போதும் பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்கள் மனிதர்களின் ஊட்டாட்டத்தின் போது நிகழ்த்துதல்களாக (performances) எப்படி பரிமாணம் பெறுகின்றன என்று நான் உன்னிப்பாக கவனித்து ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறேன். சடங்குகளிலும், திருவிழாக்களிலும், கலை நிகழ்த்துதல்களிலும் பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்கள் ஏராளம் என்றாலும் அவை தினசரி வாழ்க்கையில் இல்லாமலும் இல்லை. நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல இலக்கிய பிரதிகள் போலவே தினசரி வாழ்க்கையிலும் நாடகீயத்தன்மையற்று மெல்லிய உணர்வாகவும் பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்கள் அனுபவமாகலாம். இப்படி இலக்கியப் பிரதிகளால் (குறிப்பாக கவிதையால்), மானிடவியல் கள ஆராய்ச்சியின் போது மனித ஊடாட்டங்களினால் ஏற்பட்ட பல தரப்பட்ட, பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்களை அடையாளம் சுட்டி விளக்குவதுதான்  இந்தத் தொகுப்பிலுள்ள என் கட்டுரைகளுக்கு ஊடுபாவாய் அமைந்திருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன்.  

பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்கள் என இப்போது நான் வார்த்தைப்படுத்துவதையே ஜூலியா கிறிஸ்தவா பிளேட்டோவிடமிருந்து கடன் பெற்ற chroa என்ற கருத்தக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்.  ஜூலியா கிறிஸ்தவாவின் ‘கவித்துவ மொழியில் புரட்சி’ (‘Revolution in poetic language’) என்ற புத்தகத்துக்கு மூன்று பகுதிகளாக எழுதப்பட்ட அறிமுகக்கட்டுரையில் அவருடைய chora என்ற கருத்தாக்கத்தினை விளக்க முயற்சி செய்திருக்கிறேன். ஜூலியா கிறிஸ்தவா என்னுடைய முதன்மையான ஆசிரியை. அவருடைய சிந்தனையின் பாதிப்பு என்னுடைய கட்டுரைகள் முழுவதும் வியாபித்திருப்பதால் ‘கவித்துவ மொழியில் புரட்சி’ கட்டுரை முதல் கட்டுரையாக இத்தொகுதியில் இடம் பெற்றிருக்கிறது. கிறிஸ்தவாவிடமிருந்து பெறப்பட்ட ஞானத்தின் சாராம்சத்தினை அக்கட்டுரையின் இறுதியில் பின்வருமாறு குறித்திருக்கிறேன்:

“கவிதை வாசிப்பு என்பது இதனால் தனியான, விசேஷமான வாசிப்பு செயல்பாடென்று மட்டும் கொள்ளலாகாது. ஒவ்வொரு பேசும் உடலின் மொழிச்செயல்பாட்டு சந்தர்ப்பத்திலும் கவிதை உள்ளார்ந்து இருக்கிறது. எழுதப்பட்ட கவிதை இந்த மொழிச் செயல்பாட்டு சந்தர்ப்பங்களை அழுந்தக்கூறி கவனத்தை ஈர்க்கிறது. கவிதை வாசிப்பே வாழ்தல்”

வாசிப்பிற்கும் வாழ்தலுக்கும் இடையிலான வேற்றுமைகளை இவ்வாறாக அழித்துவிட்டு அவற்றிற்கிடையிலான இணைவுப்புள்ளிகளை பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்களில் கண்டதையே ஒன்பது பகுதிகளாக எழுதப்பட்ட ‘கற்றது கவிதைகளால் மனதிலாகும் உலகு’ கட்டுரை முன்வைக்கிறது. இந்தக் கட்டுரைத் தொடரை நான் மேலும் வளர்த்து எழுதவே ஆவலாக இருக்கிறேன். குறிப்பாக தனிப்பட்ட கவிஞர்களையோ கவிதைகள் எழுதப்பட்ட காலகட்டத்தையோ பிரதானப்படுத்தாமல் கருத்தோட்டத்தின் பாவுகளை நெய்வது எனக்கு தமிழ் பண்பாட்டு வரலாற்றின் ஒரு சிறு பகுதியினை குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றமாக காட்டுவதாய் தோன்றியது. கவிதையை ஆதாரமாகக் கொண்ட வாழ்வியல் பார்வையை உருவாக்குவதற்கான அத்தனை கூறுகளும் இந்த நூலில் மையமாக இடம் பெற்றிருக்கும் ‘கற்றது கவிதைகளால் மனதிலாகும் உலகு’ கட்டுரைகளில் இருக்கின்றன.

இந்தத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கும் இன்னொரு தொடர் கட்டுரை ஜெயமோகனோடு இணையத்தில் விவாதித்த சுப்பிரமணியபாரதியார் மகாகவியே என்பதற்கான என் தரப்பு வாதங்கள். முதலில் இந்த விவாதத் தொடரை, ஜெயமோகனின் தரப்பினையும் சேர்க்காமல் வெளியிடுவது எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தது. இணைய கட்டுரைகள் அனைத்தையும் தரவிறக்கி அவற்றை ஒரு சேர வாசித்துப் பார்த்தபோது, ஜெயமோகன், எம்.டி.முத்துக்குமாரசாமி என்ற நபர்களை மீறி கட்டுரைகளில் உள்ள பாவனைகள் படிப்பதற்கு சுவாரஸ்யமாக இருந்தன. காலப்போக்கில் நபர்களை மீறி எழுத்தும் அது கொள்ளும் பாவனைகளும் கட்டுரைத்தொடரில் இருக்கக்கூடிய தொடர்ச்சியுமே முக்கியமாக ஆகிவிடும் என்று தோன்றியது. ஆகையால் பாரதி மகாகவியே என்று நான் முன்வைத்த வாதங்கள் கொண்ட கட்டுரைகளை எவ்வகையிலும் மாற்றி எழுதாது அப்படியே சேர்த்திருக்கிறேன். பாரதியார் விவாத கட்டுரைகளை எழுதுவதற்கு காரணமாக அமைந்த நண்பர் ஜெயமோகனுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றியினைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். பாரதியை மகாகவியாக நாம் ஏன் கருதவேண்டும் நான் எடுத்துச்சொன்ன காரணங்களுள் மிக முக்கியமானதாக நான் நினைப்பது பாரதியார் நம் அகத்தோடு பேசுகிற ஆத்மார்த்தமான கவிக்குரலை கொண்டிருந்தார், அந்த அளவுக்கு நம்பகத்தன்மையுடைய ஆத்மார்த்தமான கவிக்குரல் வேறு யாருக்கும் இருக்கவில்லை என்பதாகும். இந்த முன்னுரையின் பதச்சேர்க்கையிலே சொல்வதானால் பாரதியாரின் கவிதைகளில் பிரக்ஞையின் கரை உடையும் தருணங்கள் வாசக அனுபவமாக எளிதில் வசப்படுகின்றன. அதை எழுத்தில் சாதித்தவன் மகாகவியல்லாமல் வேறு யார் என்றும் தோன்றியது.

சில சுயசரிதைக்கட்டுரைகளையும் இத்தொகுப்பில் சேர்த்திருக்கிறேன். மூன்று கட்டுரைகள் தல யாத்திரை கட்டுரைகளாகவும் மூன்று பகுதிகளாக ‘நீர் அளைதல்’ என்ற என் கவிதைத் தொகுப்புக்கு “நான் எழுதாத  முன்னுரையும் போர்ஹெஸின் கவிதைகளும்” என்ற தலைப்பில் எழுதிய கட்டுரையும் இத் தொகுப்பில் உள்ளன. என் தந்தைக்கும் எனக்குமான உறவினையும் சொல்வதற்கும் அவரையும் என் தாயையும் நினைவு கூர்வதற்கும் இந்தக்கட்டுரைகள் உதவின. சுயசரிதைக்கட்டுரைகளை எழுதுவதற்கே நான் மிகவும் சிரமப்படுகிறேன். திக்கித்திக்கியும் முகத்தை வேறுபக்கம் பார்த்துக்கொண்டு பேசுகிறவனாகவும் போர்ஹெஸின் கவிதை மொழிபெயர்ப்புகளுக்கு உள்ளாக என்னை ஓளித்துக்கொள்கிற சங்கோஜியாகவும் இந்தக் கட்டுரைகளில் நான் வெளிப்படுவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. மீண்டும் வாசிக்கையில் முகம் சிவந்து போகிறது.

ஆனால் என் குழந்தைகளோடு விளையாடியதை விவரிக்கையில் அவர்களுடைய பள்ளிச்சூழல்களில் பார்த்தவற்றை எழுதுகையில் எனக்கு எந்தத் தயக்கங்களும் இல்லை. எனது வாழ்வுச்சூழல்களையும் அங்கமி நாகா இனக்குழுவினருடன் நான் இருவாட்சிகளை கலந்து ஆலோசிக்கப் புறப்பட்டு  சென்றதையும் மாறி மாறி இணையாகவும் எதிராகவும் இலக்கியம் மற்றும் தத்துவப்பிரதிகளை உள்ளே வைத்தும் எழுதிய கட்டுரைத் தொடர் எனக்கு மிகவும் முக்கியமானது. பிரக்ஞையின் கரை உடைபடும் தருணங்களை பல சந்தர்ப்பங்களில் நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டதை துல்லியமாக விவரிக்கும் கட்டுரைகளாகவும் அவை இருக்ககின்றன. ‘கார்வையை கவனித்தல்’, ‘ஊடுருவிப் பார்த்தல்’, ‘பாஷோவின் குளம்’ ‘மூடிய இமைகளூடே’ ஆகிய தலைப்புகளே கட்டுரைக்கும் புனைவுக்கும் இடையிலான இடைவெளி இல்லாமல் போவதை சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்த வகைக்கட்டுரைகளின் பொருட்டே இத் தொகுப்பின் துணைத் தலைப்பு ‘ கட்டுரைகளும் கட்டுரை போல சிலவும்’ என்பது நியாயம் பெறுகிறது. பார்த்தல்மேயின் ‘ஸ்னோ வைட்’, நபகோவின் ‘அடா’ ஆகிய நாவல்கள் குறித்தும் அங்கமி நாகா நாட்டுப்புறக்கதைகளையும் இந்தக் கட்டுரைகளுக்குள் எழுத முடிந்ததை என் பாக்கியமாகவே கருதுகிறேன்.

இசை பற்றி நான் இணைய வாசர்களுக்காக எழுதிய நான்கு கட்டுரைகள் ‘பாகேஶ்ரீ ராகம்’, ‘சூஃபி இசையும் இஸ்லாமிய மெய்ஞானமும்’ ‘உஸ்தாத் பிஸ்மில்லாகான்’ ‘அஞ்சலி: பாடகர் பிரதிவாதி பயங்கரம் ஶ்ரீனிவாஸ்’. இக்கட்டுரைகளும் பெரும்பாலும் பண்பாட்டு ஆய்வுக்கட்டுரைகளாகவே வடிவம் பெற்றிருக்கின்றன.

‘காஃப்கா தன் தந்தைக்கு எழுதிய கடிதம்’, ‘அடோர்னோவின் மாற்று அழகியல்’, ‘கோபோ அபேயின் மணற்குன்றுகளில் பெண்’ ஆகிய கட்டுரைகள் பின் நவீனத்துவத்திலிருந்து நவீனத்துவத்திற்கு, பின் அமைப்பியலிலிருந்து இருத்தலியலுக்கு நான் திரும்பி வந்ததை வலுவாக பதிவு செய்கின்றன.

‘நிலவொளி எனும் ரகசிய துணை’ உள்ளிட்ட வேறு சில கட்டுரைகளுக்கு அறிமுகம் தேவையில்லை என்பதால் அவற்றைக்குறிப்பிடாமல் விட்டு விடுகிறேன்.

இந்தக் கட்டுரைகள் தொகுப்பாக வெளிவருகின்றன என்றால் அதற்கு முழு முதல் காரணம் ‘அடையாளம்’ பதிப்பக நண்பர் சாதிக்தான். அவர்தான் எத்தனை முறை விடாமல் என்னைத் தொடர்பு கொண்டிருப்பார்? அவருடைய விடாமுயற்சியும். பொறுமையும், நட்புமே இத்தொகுப்பு வெளிவர உதவியிருக்கிறது. அவருக்கு என் நன்றிகளும் வணக்கங்களும் பல.




—————————————————————————————————————

“நிலவொளி எனும் ரகசிய துணை : கட்டுரைகளும் கட்டுரைகள் போல சிலவும் “ எனும் தலைப்பில் ‘அடையாளம்’ பதிப்பகம் வெளியிட இருக்கும் என் தொகுப்பிற்கு எழுதிய முன்னுரை.

உயிர் விசையெனும் பந்தினைப் போல்

என்னுடைய சிறுகதைகளுக்கு முன்னுரை எழுதுவதைப் போல சிரமமான காரியம் ஒன்றினை நான் எதிர்கொண்டதில்லை. அதற்கு முக்கிய காரணம் நான் என்னுடைய எழுத்துக்கு பொறுப்பற்றவனாக அலட்சியமாக இருந்து வந்திருப்பதுதான் என்று இப்போது தோன்றுகிறது. 1984 ஆம் வருடம் நான் எழுத ஆரம்பித்திலிருந்து 2014 வரை நான் சுமார் இருநூறு சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கக்கூடும். அவற்றில் முப்பது சிறுகதைகள் மட்டுமே வெவ்வேறு பத்திரிக்கைகளில் பிரசுரம் கண்டிருக்கின்றன ஆனால் அந்த முப்பது சிறுகதைகளையும் கூட  இந்தத் தொகுப்பிற்காக என்னால் சேகரிக்க முடியவில்லை. விடுபட்டு போன கதைகள், கைப்பிரதியில் தொலைந்து போன கதைகள் ஆகியன மனதினை ஆக்கிரமித்திருக்கும்போது  இந்தத்தொகுதிக்கு என்று என்ன முன்னுரையை எழுதமுடியும்? 

இந்தத் தொகுப்பிலுள்ள  கதைகள் என்னிடத்தில் மீண்டும் எப்படி வந்து சேர்ந்தன என்பதற்கான அடிக்குறிப்புகளை ஆங்காங்கே தந்திருக்கிறேன். பெரும்பாலும் நண்பர்களும் முகம் தெரியாத அந்நியர்களும் என்னிடத்தில் கொண்டிருக்கும் அன்பின் காரணமாகவும் அவர்களுக்கு என்னுடைய கதைகளின் மேல் இருக்கக்கூடிய அதீத பற்றின் காரணமாகவுமே இந்தத் தொகுப்பு சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது. அந்த நண்பர்கள் அனைவருக்கும் நான் நன்றியுடையவன் ஆவேன். 

டென்னிசே வில்லியம்ஸின், ‘A street car named desire’ நாடகத்தில் சகோதரியின் கணவனால் கற்பழிக்கப்படும் மைய பெண் கதாபாத்திரம் சொல்லுவாள் “I believed in the kindness of strangers” என்று. அவள்சொல்லும் வாக்கியம்தான் என் வாழ்க்கையையும் எழுத்தையும் பொறுத்தவரை எவ்வளவு உண்மையானதாக இருக்கிறது! 

கடந்த இரண்டு வருடங்களில் நான் எழுதிய பல புதிய சிறுகதைகளையும், குட்டிக்கதைகளையும், நான் பதின்பருவத்தில் எழுதி 'பிரம்மனைத் தேடி' என்ற சிறுகதைத்தொகுப்பாக வந்த கதைகளையும் இந்தத் தொகுப்பில் சேர்த்திருக்கிறேன்.  இந்தக் கதைகள் அனைத்தையும் நான் காலவரிசைப்படி அடுக்கவில்லை. அவை இங்கே எனக்கு மட்டுமே தெரிந்த விளையாட்டுத்தனமான அந்தரங்க வரிசையைக்கொண்டிருக்கின்றன. அந்த வரிசையின் தர்க்கத்தினையே நான் இந்தத் தொகுதிக்கான முன்னுரையாக பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறேன்.

இருபது வருடங்களுக்கு முன் எழுதிய கதையிலும் இரண்டே மாதங்களுக்கு முன் எழுதிய கதையிலும் சரி தத்துவார்த்தமாக ஒரு தொடர்ச்சியும் உள் தர்க்கமும் இருப்பதை காலவரிசைப்படி அடுக்கப்படாத இந்தக் கதைகள் எனக்கு உணர்த்தின. தமிழ் நாகரீகத்தின் ஏதோ ஒரு அறியப்படாத அழிவு ஒன்றினையும் அதற்கான புலம்பலையும் கேவலாக, அழுகையாக, வெறி கொண்ட நகைப்பாக, தன்னிலையின் சிதறலாக, அதீத வடிவ ஒழுங்காக, முற்றிலும் சிதைந்த வடிவமாக என பல வெளிப்பாடுகளை இக்கதைகள் ஏந்தி அமைதிபெறுகின்றன. கால ஓட்டத்திற்கு ஏற்ப ஒரு பயணம் இக்கதைகளூடே நிகழ்ந்திருக்குமானால் அந்தப் பயணம் ஒரு எளிமையையும், படித்தவுடனேயே தொற்றி அக உலகோடு உரையாடக்கூடிய வசீகரத்தினை நோக்கியதாகவே இருந்திருக்கிறது. கூடவே நடுக்கடலில் கப்பல் மூழ்கிவிடத் தப்பியவனின் அனாதை  அகம் கொள்ளும் பாவனைகளையே என் கதைகள் கொண்டிருக்கின்றன. நானே ஆச்சரியப்படும் விதத்தில் அவற்றில் தனிப்பட்ட புகார்கள் ஏதுமில்லை, வெறுப்பில்லை, சுயசரிதைக்குறிப்புகள் இல்லை. மாறாக இலக்கிய வடிவங்களை அக வடிவங்களாகக் கண்டு அவற்றோடு வாசக மனமாக உருமாறும் யத்தனிப்புகளாக என் கதைகள் வடிவம் பெற்றிருக்கின்றன.

இலக்கிய வடிவங்கள் பற்றிய கதைகள் (மெடாஃபிக்‌ஷன்) என்று என்னுடைய கதைகளுக்கு பல சக எழுத்தாளர்களும் விமர்சகர்களும் பல முறை பெயரிட்டிருக்கிறார்கள். 'மைத்ரேயி' கதை கட்டுரை வடிவத்தினையும், 'மர்ம நாவல்' நாவலையும், 'நாடகத்திற்கான குறிப்புகள்' நாடகத்தினையும் 'தமிழ் மற மகளிர்க்கு அசரீரீ சொன்ன புராணக்கதை' விமர்சனத்தையும் தன் மையக்கருப்பொருளாகக் கொள்வதும் இதே போல பல கதைகளும் இலக்கிய வடிவங்களுக்கு நேரடியான அல்லது மறைமுகமான சுட்டுதலைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதினால் என் கதைகளை மெடாஃபிக்‌ஷன் (metafiction) என்று அழைப்பது பொருத்தமானதுதான். ஆனால் அவை இலக்கிய வடிவங்கள் பற்றி மட்டும் பேசுவதில்லை.  எழுத்தாளனாக என் அக்கறை வடிவங்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. என் அக்கறைகளை நேர்கோடற்ற முறையில் சொல்வது என் கதைகளை வாசக அனுபவத்திற்கு அணுக்கமானதாக மாற்றக்கூடும். 

1984 ஆம் ஆண்டில் நான் கல்லூரி மாணவனாக எழுதத்தொடங்கியபோது தமிழகத்தின் கல்லூரி வளாகங்கள் மிகவும் அரசியல் எழுச்சி பெற்ற வளாகங்களாக இருந்தன. எழுபதுகளின் இறுதியில்  இந்தியாவில் அறிவிக்கப்பட்ட நெருக்கடி நிலை பிரகடனத்தை அடுத்து வன் அடக்குமுறைகளிலிருந்து மீண்டு வந்த நினைவுகள் கல்லூரி வளாகங்களை நிறைத்திருந்தன; ஈழத்தமிழ் போராட்டம் 1983இல் தமிழகமெங்கும் மிகப் பெரிய மாண்வர் எழுச்சிகளை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இருத்தலியல் தத்துவங்களை குறிப்பாக சார்த்தரையும், காம்யூவையும், சிமோன் தி பூவாவையும் ஆங்கில இலக்கிய முதுகலை மாணவர்களாகிய நாங்கள் கற்பதும் விவாதிப்பதுமாய் இருந்தோம். தேசத்தின் சரித்திரத்திற்கும் தனி மனித வாழ்வுக்கும் உள்ள உறவுகள் எங்களுடைய விவாத பொருளாய் இருந்தது. ரமேஷ் குமார், செந்தில்குமார், ஃபிரான்சிஸ் மனோகர் ஆகிய நண்பர்கள் நடத்திய கல்லூரி வளாக இலக்கிய பத்திரிக்கையான ‘ராகம்’ இதழின் ஆசிரியர் குழுவில் நானும் சேர்ந்துகொண்டேன். மாதம் ஒரு முறை வந்த ‘ராகம்’ இதழில் ஸில்வியா என்ற புனைபெயரில் சிறுகதைகளும் என் இயற்பெயரில் கட்டுரைகள் எழுதினேன்; பல முக்கிய மொழிபெயர்ப்புகளும் செய்தேன். 

ஸில்வியா ப்ளாத்தின் கவிதைகளின் மேலும் அவருடைய தற்கொலையின் மீதும் பதின்பருவத்தின் கற்பனா வாத ஈடுபாட்டின் காரணமாகவே நான் என் புனைபெயரை ஸில்வியா என்று தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டேன். ஆனால் கடந்த சில பல வருடங்களில் ஸில்வியா என்ற பெயர் துரதிருஷ்டத்தின் குறியீடு என்ற எண்ணம் என்னிடத்தில் முழுமையாக பதிந்துவிட நான் அப்பெயரை துறந்துவிட்டேன். ஆனால் கதைகளைத் துறக்க மனம் வரவில்லை. இது ஏன் என்று  யோசித்துப் பார்க்கும்போது நான் பரந்து பட்ட தேசமொன்றின் பிரக்ஞையின் அக வரலாற்று தருணங்களையே கதைகளாக்கியுள்ளேன் என் தனிப்பட்ட சுய சரிதையின் எந்தச்சுவடும் அந்த கதைகளில் இல்லை என்பது எனக்கு திட்டவட்டமாகத் தெரியவந்தது. ‘ராகம்’ இதழில் ஸில்வியாக எழுதிய முதல் கதையான ‘ஸ்வப்ன ஸ்னேகிதா’ வின் நாயகி இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற நாளன்று வயதுக்கு வருகிறாள்; மகாத்மா காந்தி சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட நாளன்று அவள் தேர்ந்தெடுக்காத கணவனுடன் அவளுக்கு முதலிரவு நடக்கிறது. அவள் தான் விரும்பிய காதலனுடன் வாழ நினைத்தது கனவெனவே ஆகிட்டதை அசை போடுகிறாள்.  நனவோடை உத்தியில் இந்தக் கதையை எழுதியபோது நான் என்னுடைய ஆங்கில இலக்கிய முதுகலை ஆய்வேட்டிற்காக ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் நாவலான ‘யுலிசஸை’ பற்றி வாசித்துக்கொண்டிருந்தது தற்செயலான தொடர்பாக இப்போது தோன்றவில்லை. “Why does Molly Bloom menstruate in the last chapter of James Joyce’s ‘Ulysses’ ?” என்ற என் ஆய்வேடு பெண்ணுடல்கள்  பரந்து பட்ட தேச சரித்திரத்தோடு தொடர்புடையவை என்று விவரித்தது என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ? ‘ராகம்’ இதழ் இரண்டோ மூன்றோ வெளிவந்தபோது கவிஞர் ஆத்மாநாமின் தற்கொலை செய்தி என்னை மிகவும் நிலைகுலையச் செய்வதாக இருந்தது. ‘பிரம்மனைத் தேடி’ சிறுகதையில் நாயகனின் பெயரினை ஆத்மாநாமின் இயற்பெயரான மதுசூதனன் என்று வைத்தேன். கதையில் அதி நுண்ணுணர்வு வாய்ந்த மதுசூதனன் தன் அம்மாவின் ஒரு சொல் பொறுக்கமுடியாமல் தற்கொலை செய்து கொள்கிறான். தாயன்பு, பெண்களின் பெருங் கருணை ஆகியன என் கதைகளில் தொடர்ந்து வருகின்றன. 2013 ஆம் ஆண்டு எழுதிய ‘மீனாள் அழுகிறாள், ரகு நந்த’ கதையில் பதின்பருவ சிறுமி தன்னுடைய ஏழ்மை காரணமாக சுரண்டப்படும் நிலையில் இருந்தாலும் தாய்பாலால் முலை விம்மும் கருணையை வெளிப்படுத்துகிறாள்.   

தமிழ்ச் சமூகத்தின் வரலாற்று நெருக்கடிகளினால் சுய உடல் அழிவிற்கும் சுய அக அழிவிற்கும் ஆளாகும் நபர்களின் குறிப்பாக பெண்களின் அல்லது பெண் அக உலகங்களைக்கொண்ட ஆணுடல்களின் கதைகளையே நான் தொடர்ந்து எழுதி வந்திருக்கிறேன்.  கணவன்- மனைவி உறவின் பொய்மையில் அந்நியமாகிப் போன மனைவியின் மன ஓட்டத்தினை ‘பாறைகள்’ கதையில் வாசிக்கிறோமென்றால் முற்றிலுமாக சிதைந்து விட்ட சுயத்தின் சித்தரிப்புகள் ‘செப்பிடு வித்தை’ மற்றும் ‘மர்ம நாவல்’ ஆகிய கதைகளில் வாசிக்கக்கிடைக்கின்றன. ‘மர்ம நாவல்' சிறுகதையில் வந்த கதாபாத்திரமான மு சமீபத்திய வருடங்களில் என் குட்டிக்கதைகளில் மீண்டும் வருபவனாகிவிட்டான். அவனுக்கு காஃப்காவின் ‘கே’ கதாபாத்திரத்தின் சாயலும் முல்லா நஸ்ருதீனின் சாயலும்  காலப்போக்கில் சேர்ந்துகொண்டன. 

‘மர்ம நாவல்’ சிறுகதையில் போர்ஹெஸின் பாதிப்பில் உருவான விளையாட்டுத்தனமான பட்டியலும், அந்த பட்டியல் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்ற epistemology-யும் சுயத்தின் அழிவினால் உண்டாகிற nihilismமும்   ஒரு புனைவு வடிவத்தினை ஏற்படுத்திக்கொடுக்கின்றன. அந்த புனைவு வடிவத்தில் நான் முழுமையாகச் சிக்கிகொண்டிருக்கிறேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அந்த புனைவு வடிவத்திலிருந்து முட்டி மோதி வெளியே வர நான் செய்திருக்கும் பிரயத்தனங்கள்தான் என்னுடைய இதர கதைகள் என்று நான் ஒரளவு தீர்மானமாகவே சொல்லமுடியும். ‘மர்ம நாவல்’ சிறுகதை ‘பிற’ என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் முடிவது இத்தகைய இதர யத்தனங்களை சுட்டுவதற்கே. 

சூன்யவாதம் உருவாக்கும் வெறுமையிலிருந்து தப்பிப்பதற்கு இரு வழிகள்: ஒன்று நீட்ஷேவிய அதி மனிதனாகுதல். ‘ஒரு துண்டு வானம்’ கதையில் வரும் நீட்ஷேவிய அதி மனித நாயகன் அரசியல் சிறைக்கைதியாக இருக்கிறான். அவன் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் சிறைச்சாலை  தனது வெற்றியை சதா நிரூபித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திலிருக்கக்கூடிய ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனம். சிறைச்சாலை கார்ப்பரேட்டின் பங்குகள் சந்தையில் சரிந்துகொண்டிருக்கின்றன. கதையின்  நாயகனை மனமுறிவுக்கும், உடல் தோல்விக்கும் உள்ளாக்குவதன் மூலம் சிறைச்சாலை தன்னை வெற்றிகரமான நிறுவனமாக விளம்பரப்படுத்துகிறது. நீட்ஷேவிய அதி மனிதனுக்கே இந்த கதி என்றால் மற்றவர்கள் என்ன ஆவார்கள்? சூன்யவாதம் உருவாக்கும் வெறுமையிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான இரண்டாம் வழி காருண்யம்.

காருண்யத்தின் மொத்த சொந்தக்காரர்களாக என்னுடைய புனைவுலகில் பெண்களே இருக்கிறார்கள். அவர்களாலே நாம் வாழும் பிரபஞ்சம் உணர்ச்சிகரமான ஒருமையைப்  பெறுகிறது. பெண்களே இப்பிரபஞ்சத்தின் மூல உயிர்சக்தியின் அடிப்படை விசையாக இருக்கிறார்கள்.  பேரழிவிற்குப் பின்னரும்  இனங்களைக் காப்பவர்களாகவும் கைவிடப்பட்ட ஆத்மாக்களை கரை சேர்ப்பவர்களாகவும் பெண்களே இருக்கிறார்கள். பெண்களே நாம் வாழும் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களும் காரணங்களும் ஆவர்.   ‘மைத்ரேயி’ கதை இப்படி பெண்ணை உடலாகவும் பெண்மையை பிரபஞ்சமாகவும் கொண்டாடுகிறது. ஆகவேதான் ‘மைத்ரேயி’ இந்தத் தொகுப்பின் முதல் கதை.  தொகுப்பின் முதன்மைக் கதையும்கூட.

‘மைத்ரேயி’ கதை எனக்கு வேறு பல வகைகளிலும் முக்கியமானது. முழுக்க முழுக்க முன்னிலை கதை சொல்லலாக எழுதப்பட்ட கதை அது. நானல்ல, பிறன்மையே, நீயே, முக்கியம் என்ற விழுமியத்தைக் கட்டமைக்கும் கதை.  உயிர் சக்தியினை சத்துவ சக்தியாய் பார்க்கும் பார்வை என்னிடத்தில் தோற்றம் கொண்ட கதையாக ‘மைத்ரேயினை’ வாசிக்க வேண்டும். எந்த நிலையிலும் உயிரழிவினை மறுத்தல் அதன் முக்கிய அம்சங்களுள் ஒன்று. தத்துவ அறிஞர் ஹென்றி பெர்க்சனின் élan vital (இலான் விடால்) என்ற உயிர் சக்தியை பற்றிய கருத்தாக்கம் என்னுடைய மைய சிந்தனை இழைகளுள் ஒன்றாக எப்பவுமே இருந்து வந்திருக்கிறது. ‘மர்ம நாவல்’ கதையின் cheerful nihilism (சியர்ஃபுல் நிஹிலிசம்) என்னால் உயிர் சக்தியின் மேல் வைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையினாலேயே, அதை பெண்மையின் வடிவமாக கொண்டாடுவதன் மூலமே, அதை பிரபஞ்சத்தின் உணர்ச்சிகர வியாபகமாக விரிப்பதன் மூலமே கடந்து செல்ல முடிந்திருக்கிறது. உயிர் சக்தியின் இயக்கத்தினை எழுதி எழுதி தீராது எனக்கு. ‘பெண் வேடமிட்ட பெண்’ கதை ‘மைத்ரேயி’ கதையில் தோற்றம் கண்ட கரு வேறு வகை பரிமாணம் பெறுவதற்கு நல்ல உதாரணம். 

உயிர்சக்தி பற்றிய எனது மைய கவனம் எனது தேடலை இந்திய தாந்தரீக மரபுகளை நோக்கி திருப்பியதை பதிவு செய்த கதை ‘பெண் வேடமிட்ட பெண்’. தாந்தரீக மரபுகளைப் பற்றி மேலும் மேலும் கற்க அவை என்னுடைய கதைகளில் தன்னியல்பாக உருவாகி வந்திருக்கும் கருத்துக்களோடு மிகவும் ஒத்துப்போவதாக நான் நினைக்க ஆரம்பித்தேன். பெண்ணுடல், இயற்கை, கால மாற்றம். பருவங்கள் ஆகியவற்றுக்குள்ள  தொடர்பு உயிர் சக்தியின் இயக்கத்திற்கு வழிவகை செய்யக்கூடியதாகவும் அதற்கு எதிரானவை ஆதரவானவை என என் புனைவுலகு பலவற்றையும் நனவற்று வகுத்துவைத்திருக்கிறது. உயிர் சக்தியின் இயக்கத்திற்கு எதிரானவற்றை பகடிக்கும்  கேலிக்கும் என் கதைகள் உள்ளாக்குகின்றன. எது எதிரானது எது ஆதரவானது என்பது என் புனைவின் தர்க்கங்கள் சார்ந்தவை மட்டுமே. ‘பெண் வேடமிட்ட பெண்’ தாந்தரீகத்தினையும் புரட்சிகர அரசியலையும் உயிர்சக்தியின் இயக்கத்திற்கு ஆதரவான ஒரே செயலின் இரு பக்கங்கள் என்று புனைவின் வழி நிறுவுகிறது. அந்த புனைவு கனவு, பிரம்மை, யதார்த்தம் ஆகியவற்றுக்குள் உள்ள வேறுபாடுகளை அழிக்கிறது; இந்த வேறுபாடுகள் இல்லாத உலகு எனக்கு அதன் பிறகு எழுதப்பட்ட கதைகளில் இயல்பானதாகிவிட்டது. ‘தமிழ் மற மகளிர்க்கு அசரீரீ சொன்ன புராணக் கதை’யோ   ஆண் வம்சாவளி மரபு, பெண் வம்சாவளி மரபு என்ற வேடிக்கை பிரிவுகளை உண்டாக்கி ஆண், பெண், இனம், மரபு ஆகியனவற்றை absolute categories ஆகக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் சொல்லாடல்களை மேலோட்டமான வாசிப்பிற்கு புலனாகாதவாறு பகடி செய்கிறது. ஆம், தூய, நிலையான சாதி, மதம், தேசம் உள்ளிட்ட வகைமைப்படுத்துதல்கள் வன்முறையானவை எனவே பகடியால் தகர்க்கப்பட வேண்டியவை. காதலுக்கு எதிராக, கலப்புத் திருமணத்திற்கு எதிராக அறிக்கை விட்ட அரசியல்வாதியை கிண்டல் செய்கிறது ‘சில்வியா எழுதாத கதை அல்லது மு என்ற இராமதாசு’. தனித்தமிழில் எழுதப்பட்ட இந்தக் கதை தூய வகைமைப்படுத்துதலை மொழியில் அடையாளம் காணுகிறது. ‘நுனி’ என்ற அறிவியல் புனைகதையோ நம்முடைய ‘அறிவியல் சிந்தனைகள்’ எப்படிப்பட்ட புராணக்கதையாடல்களுக்குள் சிக்கியிருக்கின்றன என பால்வீதிகளூடே நடக்கும் கதையை வைத்து சொல்கிறது.

 சமூகவியல், வரலாறு, இலக்கிய விமர்சனம் அல்லது தத்துவம் போல தோற்றம் அளிக்கும் வகையில் எழுதப்பட்ட பத்திகளால் நிரம்பியிருக்கிறது ‘தமிழ் மற மகளிர்க்கு அசரீரீ சொன்ன புராணக்கதை’. இவை அனைத்தும் அபத்தங்கள் என்பதை வாசகர்கள் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். காஃப்காவும் பெக்கெட்டும் சாதாரண தினசரி நிகழ்வுகளில் அபத்தத்தை உணர கற்றுத்தந்தார்கள் என்றால் என் கதைகள் தூய்மையான வகையினங்களை உருவாக்குவதிலுள்ள metaphysical absurdity ஐ கவனப்படுத்த முயல்கின்றன.

அண்மை காலத்தில் எழுதப்பட்ட என்னுடைய கதைகளில் மிருகங்களும் பிற உயிரினங்களும் அதிகமும் நடமாடுகின்றன. “மதுக்கூடத்தில் ஒரு கண்ணாடி’ கதையில் குரங்குகள், ‘மீனாள் அழுகிறாள், ரகுநந்த’ கதையில் ஆமைகள், ‘இரவு மணி: 11:59 கதையில் ஆக்டோபஸ், ‘நாங்கள் கோபியை மிரட்டினோம்’ கதையில் பன்றிகள்  என்று பட்டியலிட்டுக்கொண்டே போகலாம்.  மிருகங்களின் தீடீர் வருகை எதற்கு என் கதைகளில் என்று எனக்கு மனதிலாகவில்லை. ‘மதுக்கூடத்தில் ஒரு கண்ணாடி’ கதையில் ஒரு வாசகம் வரும்: “கண்ணாடிகளின் மேற்புறங்கள் கள்ளமற்றவை அல்ல அவை ஆழ்பிரதிகள் இருப்பதான மாயைகளை உண்டாக்குகின்றன. ஆழ்பிரதிகள் எவற்றுக்குமே இல்லை எல்லாமே மேற்புறங்கள்தான்”. ஒரு வேளை இந்த வாசகம் உண்மைதான் போலும். அதே நேரத்தில் ‘ஒரு துண்டு வானம்’ கதையில் வரும் “இவ்வுலகும் உயிரும் அழகியல் நிகழ்வாக அன்றி வேறு எதுவாகவும் ஜீவித நியாயம் பெறுவதில்லை” என்ற வாசகமும் உண்மைதானே?

சூன்யவாதத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டு மனிதர்களின் மேல் மிகவும் நம்பிக்கை கொண்டவனாக நான் மாறிவிட்டேன் என்பதினையே குறுங்கதை வடிவங்களில் எனக்குள்ள ஆர்வம் சொல்கிறது. குறுங்கதைகள், டிவிட்டர் கதைகள், ஃபேஸ்புக் கதைகள் என்று எழுதிப்பார்ப்பது மிகக்குறைவான வார்த்தைகளிலேயே நாம் நினைப்பதை சக மனிதனுக்கு உணர்ர்த்திவிட முடியாதா என்ற ஆதங்கத்தினால்தான். குறு வடிவங்களிலும் நான் நகைத்துக்கொண்டே இருக்கிறேன் என்பதும் உண்மை.

கைக்குழந்தையாக இருந்தபோது என் அம்மா என்னை “Brow binkey, eye winkey, nose noppy, cheek cherry, mouth merry’ என்று ஒவ்வொரு அவயங்களாகத் தொட்டு கொஞ்சுவார்களாம். அப்போதெல்லாம் நான் பெரிதாக சத்தமிட்டு சிரிப்பேனாம். கைக்குழந்தை இப்படி சத்தம்போட்டு சிரிக்குமா என்று என் அம்மாவுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்குமாம். அந்த கொஞ்சலின் குதூகலத்தையே கதைகளின் வழி நான் பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறேன். அதுவே இக்கதைகளின் பின்னணியில் உள்ள உயிர்விசை.

இந்த முன்னுரையை வாசிக்காமலும் நீங்கள் நேரடியாக கதைகளை வாசித்து உங்கள் விருப்பம் போல முடிவுகளுக்கு வரலாம்

என் கதைகளை மிகவும் அக்கறை எடுத்து பதிப்பிக்கும் ‘அடையாளம்’ பதிப்பகத்திற்கும் நண்பர் சாதிக்கிற்கும் அவருடைய பதிப்பு குழுவினருக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றியினைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

"மைத்ரேயி மற்றும் பல கதைகள்' எனும் தலைப்பில் அடையாளம் பதிப்பக வெளியீடாக இந்த வருடம் வெளியாக இருக்கும் என் சிறுகதைத் தொகுதிக்கு எழுதிய முன்னுரை.

“அழாதே, மச்சக்கன்னி” குறு நாவலுக்கான சில பின்னணி குறிப்புகள்

ஸிட்கிம்-குட் நிகழ்த்துதலின் ஒரு பகுதி- ஜிண்டோ தீவு -தென் கொரியா 

‘ஸில்வியா’ என்ற புனைபெயர் என்னுள் இறந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. கவிதாயினி ஸில்வியா ப்ளாத்தின் வாழ்க்கையும் தற்கொலையும் கவிதைகளும் உருவாக்கிய அமானுஷ்ய ஈர்ப்பினால் 1984-இல் நான் எழுதிய முதல் கதைக்கு ஆசிரிய அடையாளமாக அந்தப் பெயரை வைத்துக்கொண்டேன். 1996 ஆம் ஆண்டில் இனி  ஸில்வியா என்ற பெயரை பயன்படுத்துவதில்லை என்று முடிவு செய்தேன். துயரமும் துரதிருஷ்டமும் என்னை இனி அணுகாது என்று என் மனதிற்குள் ஒரு பிரத்யேக நம்பிக்கை. அதை எப்படி நான் பிறருக்கு விளக்குவேன்? அந்தப் பெயரில் சுமார் -பிரசுரிக்காததையும் சேர்த்து- இருநூறு சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறேன்; அவற்றில் முப்பது சிறுகதைகள் மட்டுமே பிரசுரம் கண்டிருக்கின்றன. அந்த முப்பது சிறுகதைகளையும் கூட நான் சேகரம் செய்து வைத்திருக்கவில்லை. பிரசுரமான கதைகளை மட்டுமாவது மீண்டும் சேகரித்து இந்தத் தளத்தில் வெளியிடலாமென்று முயற்சி செய்தவண்ணம் இருக்கிறேன். இன்னும் வெற்றி பெறவில்லை. போகட்டும். ஆனால் அடையாளங்களைத் துறப்பது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்லவே? யாரவது ஒருவர் நான் எதிர்பார்க்காத சமயத்தில் என்னை ஸில்வியா என்றழைப்பார்; மீண்டும் ஸில்வியாவாக நீங்கள் எழுத வேண்டும் என்று சொல்வார். என்னுள் இறந்துவிட்டதாக நான் கருதிக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் பெயரின் அதிர்வலைகள் என்னை நிலைகுலைய வைக்கும். ஈஸ்வரா சர்வேஸ்வரா என்று மனம் அரற்றும். 

என் அந்தரங்க அக வெளியின் பலவீனமான புள்ளியினை நண்பர் கே.என்.சிவராமன் மேற்சொன்னவாறே தீண்டினார். இந்த வருடம் தீபாவளி வாரத்தின்போது  நான் தெற்கு கொரியாவில் நடந்த யுனெஸ்கோ கருத்தரங்கு ஒன்றில் கலந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. தீபாவளியின் போது நான் இதுவரை வீட்டிலில்லாமல் இருந்ததில்லை. இந்த முறை தீபாவளிக்கு வெளிநாட்டில் இருக்கப் போகிறேன் என்பது என்னை தவிக்க வைத்தது. என் மனைவிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் வெளிச்சொல்லாத கோபம். அவர்களை நான் பயணம் மேற்கொள்ள இருக்கும் கடைசி தருணம் வரை விதவிதமாக சமாதானம் செய்துகொண்டிருந்தேன். எனக்கும் அந்த சமாதானம் தேவையாய் இருந்தது. ஃபேஸ்புக் வந்தததிலிருந்து ஒரு உபயோகம் என்னவென்றால் நான் பயணங்கள் செல்லும்போதெல்லாம் எங்கெங்கு இருக்கிறேன் என்று ஃபேஸ்புக்கில் check in செய்வேன். என் மனைவியும் குழந்தைகளும் அந்த இடங்களைப் பார்த்து வைத்துக்கொள்வார்கள். நான் வீடு திரும்பியதும் அந்த இடங்களை பற்றி என் மகன்களுக்கு ஏராளமான கேள்விகள் இருக்கும். இன்னொரு உபயோகம் நண்பர்களும் நானும் சந்திக்க வேண்டிய இடங்களை பகிர்ந்து கொள்வது. கொரியாவுக்கு கோலாலம்பூர் வழி பறந்து சென்றால் கோலாலம்பூர் விமான நிலையத்தில் சந்திக்கலாம் என்றிருந்தார் என்னுடைய ஃப்ரெஞ்சு தோழி. அவர் பாரிசிலிருந்து லாவோசுக்கு கோலாலம்பூர் வழி செல்வதாய் இருந்தார். இணையத் தொடர்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் நான் எங்கிருக்கிறேன் என்று ஃபேஸ்புக்கில் அறிவித்த வண்ணம் இருந்தேன். என்னை கே.என். சிவராமன் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார். பயணம் கிளம்பியபோது கொரிய பயண அனுபவத்தை வைத்து ஸில்வியா கதை எழுதுமாறு தூண்டிய அவர் ஊர் திரும்பிய உடன் ‘மச்சக்கன்னி’ என்னுடன்  வந்திருக்கிறாளா என்று கேட்கத் தவறவில்லை. 

எம்.டி.முத்துக்குமாரசாமியாக எழுதிய சிறுகதைகளின் தலைப்புகளில் எனக்குப் பிடித்த கதைத் தலைப்பு ‘மீனாள் அழுகிறாள், ரகுநந்த’. அந்தத் தலைப்பு கொரிய பயணம் போல இன்னொரு விமான பயணத்தின்போது தூக்கமின்மையில் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது திடீரென நானே எனக்குள் ‘மீனாள் அழுகிறாள், ரகுநந்த’ என்று சொல்லிக்கொண்டேன். அந்த வாக்கியத்தின் வசீகரத்தினால் மேலும் மேலும் உள்வாங்கப்பட்டு ஸ்டானிஸ்லவ்ஸ்கியின் நாடக நடிகனைப் போல பல தொனிகளில் சொல்லிப்பார்த்தேன். கடைசியில் எழுதப்பட்ட கதையிலும் கூட பல தொனிகளில் ‘மீனாள் அழுகிறாள், ரகு நந்த’ என்ற வரி வருகிறது. என் அனுபவங்களுக்கும் கதைகளுக்கும் உள்ள உறவு இந்த மாதிரியானதுதான். கோலாலம்பூர் விமான நிலையத்தில்  என் ஃப்ரெஞ்சுத் தோழியினை சந்தித்தபோது அவர் நான் எதற்காக கொரியா செல்கிறேன் என்று கேட்டார். சட்டென்று ‘மச்சக்கன்னிகளை சந்தித்து கதை எழுத’ என்றேன். கூடவே ‘என் மச்சக்கன்னிகளுக்கு மீனுடலும் வாலும் இடுப்பிலிருந்து வளர்ந்திருக்காது; சாதாரண பெண்கள்தான் அவர்கள் ஆனால் அவர்கள் தரையில் நடந்து செல்லும்போது நீந்துவதுபோல அவர்களின் கைககளை கொரிய விசிறிகளைப் போல விசிறிக்கொண்டே மிதந்து செல்வார்கள்’ என்றேன். ‘நீ இன்னும் மாறவே இல்லை’ என்று என் தொந்தியில் குத்தி சிரித்தார் என் தோழி. எழுதப் போகும் கதையில் யாரும் அழமாட்டார்கள் என்று தோன்றியது. ஆனால் அழுகையும், கேவலும், ஒப்பாரியும் இல்லாமல் கலை இலக்கியம் இல்லையே என்றும் தோன்றியது. ஆகச் சிறந்த ஒப்பாரியை எப்படி கலாபூர்வமாக வைப்பது என்பதுதானே இலக்கியம்? மரணங்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல் மீண்டும் மீண்டும் கண்ணீரையும் கம்பலையையும் வார்த்தைகளுக்குள் ஒளித்து வைக்கவேண்டும். அந்த அழுகை வாசக வாசகியரைத் தொற்றவேண்டும். அவர்கள் கண்ணீரின் கறை எப்போதுமே உலர்ந்துவிடலாகாது. அதுதானே இலக்கியம். நான் இந்தக் கதையில் அதைச் செய்யமாட்டேன் இந்தக் கதையில் யாரும் அழமாட்டார்கள் அப்படி அழுதாலும் ‘அழாதே மச்சக்கன்னி’ என்று நான் அழுபவர்களைத் தேற்றிவிடுவேன் என்று எனக்குள் நான் சொல்லிக்கொண்டேன். கூடவே நானும் என் அகத்தின் தீராத அழுகையிலிருந்து விடுபட்டுவிடுவேன். ‘அழாதே மச்சக்கன்னி’ என்பதுதான் தற்காலிக கதைத் தலைப்பு என்று டிவிட்டரிலும் ஃபேஸ்புக்கிலும் குறித்தேன்.

தென்கொரியாவில் நடந்த யுனெஸ்கோ கருத்தரங்கு ஒரு வகையில் வித்தியாசமானது; ஆசிய சாமியாடிகளின் மாந்தரீகங்களின் (Shamans and shamanistic heritage of Asia)  பாரம்பரியங்களை பாதுகாப்பதற்கான சர்வதேச ஒப்பந்தங்களை உருவாக்குவதற்கான செயல்முறைக் கருத்தரங்கு. நான் பல ஆதிவாசி சாமியாடிகளைய்ம் மாந்தரீகர்களையும் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்திருப்பதால் என்னை இந்திய அரசு பொறுப்பதிகாரியின் சிபாரிசின் பேரில் என்னை அழைத்திருந்தார்கள். மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் மூடநம்பிக்கைக்களுக்கு எதிராக போராடிய டாக்டர் நரேந்திர டாபோல்கரின் கொலைக்குப் பிறகு மகாராஷ்டிர  மாநிலம் இயற்றிய மூடநம்பிக்கை எதிர்ப்புச் சட்டம் இந்தியா முழுக்க அமல்படுத்தப்படுமானால் எத்தனை உண்மையான சாமியாடி மரபுகள் மூடநம்பிக்கை என்று ஒழித்துக்கட்டப்படும் என்பதும், அதேசமயம் ஆசாராம் போன்ற சாமியார்கள் இந்திய மரபுகள் பலவற்றினையும் கீழ்மைப்படுத்தி வருவதும் என்ன மாதிரியான சிக்கல்களை உண்டாக்கியிருக்கின்றன என்பதைச் சொல்வதாகவும் என் கட்டுரையை எழுதியிருந்தேன். மனித மனத்தின் நோய்களைக் குணப்படுத்த கிராமத்து சாமியாடிகள், ஆதிவாசி மாந்தரீகர்கள் ஆகியோர் கையாளும் உத்திகள் நிஜமாகவே குணப்படுத்துகின்றன என்பதினை சுதிர் காக்கர் எழுதியிருப்பதை ஆதாரம் காட்டி என்னுடைய ஆராய்ச்சிகளிலிருந்து உதாரணங்கள் காட்டி விளக்குவதாக என் கட்டுரை அமைந்திருந்தது. அந்தக் கட்டுரைக்காக மனித மனத்தின் விசித்திரங்கள் பற்றியும் என் சிந்தனை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. 

கொரியாவின் இந்தோசென் விமானநிலையத்தில் நான் இறங்கியபோது தூக்கமின்மையாலும். கால இட குழப்பங்களினாலும் வெகுவாக சோர்ந்திருந்தேன். என்னை வரவேற்க விமானநிலையத்திற்கு வந்திருந்த கொரிய இளம் பெண் அதிகாரிகள் சித்திரப்பாவைகள் போல இருந்தனர்; அவர்கள் இரு உள்ளங்கைகளையும் விரல்களையும் விரித்து விசிறிகளைப் போல ஆட்டியது நான் கனவில் கண்ணீர் துடைத்த மச்சக்கன்னியின் கை அசைவுகளாகவே இருந்தன. என்னை விமான நிலையத்திலிருந்து நேரடியாக ஏழுமணி நேர பயணமாக தென்கொரியாவில் தெற்கு மூலையில் இருக்கும் இருக்கும் ஜிண்டோ தீவுக்கு பஸ்ஸில் அழைத்துச் சென்றார்கள். பஸ்ஸில் வியட்நாம், மியன்மார், ஜப்பான், மங்கோலியா, கொரியா தேசங்களைச் சேர்ந்த நிகழ்த்துகலைஞர்களும், பூட்டான், துருக்கி, லாவோஸ் ஆகிய நாடுகளைச் சேர்ந்த பேராசிரியர்களும் என்னுடன் பயணம் செய்தனர். 

தென்கொரியா சிறு சிறு மலைகளாலும் இடைப்பட்ட சமவெளிப்பிரதேசங்களாலும் ஆனது; சகதிக்கடற்கரைகளைக் கொண்ட கடற்பரப்புகளால் சூழப்பட்டது. நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தென் கொரியா படு ஏழ்மையான ஒரு நாடு. பல போர்களினால் சீரழிக்கப்பட்டது. இன்று அந்த நாட்டில் பயணம் செய்யும் எவருக்கும் அந்த நாடு எப்படி செல்வந்த நாடாகியது என்ற ஆச்சரியமே பிரமிக்க வைக்கும். பிரமாதமான அகண்ட சாலைகள், வானளாவிய கட்டிடங்கள், மலைகளைத் துளைத்து இடப்பட்ட பாதைகள், செவ்வனே காப்பாற்றப்பட்ட விவசாயம், சாம்சங், ஹியுண்டாய் என்று பிரம்மாண்டமான தொழிற்சாலைகள், துறைமுகங்கள், கப்பல்கள் என்று  எங்கள் பயணம் கொரியாவின் சாதனைகளை எங்களுக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்தத்து. என் அருகே அமர்ந்திருந்த கொரிய இளம்பெண் அதிகாரி கொரிய தாய்மொழி வழிக் கல்வியே கொரியாவின் அதிவேக முன்னேற்றத்திற்குக் காரணம் என்று சொல்லிக்கொண்டு வந்தார். கேட்பதற்கே இதமாக இருந்தது.

ஒரு பயணக்கட்டுரையை எழுதுவது என் நோக்கமல்ல என்பதாலும் என் குறு நாவலுக்கான பின்னணி விபரங்களைத் தருவதே என் நோக்கம் என்பதினாலும் சுற்றுலா விபரக்குறிப்புகளை நான் இங்கே மேலும் தரப்போவதில்லை. 

ஜிண்டோ தீவு நம்ம ஊர் ராஜபாளையம் நாய்கள் போல தோற்றத்தில் இருக்கும் ஒரு வகை நாய்களுக்காக கொரியா முழுக்க பிரசித்தி பெற்றது. ஜிண்டோ நாய்களுக்கான ஒரு அருங்காடசியகம் இங்கே இருக்கிறது. மலைக்குன்றின் உச்சியில் இருந்த ஜிண்டோ ஹோட்டலின் நான்காவது மாடியில் இருந்த என் அறையிலிருந்த பால்கனி நோக்கிய சுவரளவு ஜன்னலின் திரைகளை விலக்கியபோது கடலும் வானமும் என் கண் எதிரே விரிந்தன. “இதுதான் இதுதான் இதே இடம்தான் என் கதை நிகழும் கடற்கரை” என்று என் மனம் கும்மாளமிட்டது. பெயர் தெரியாத பறவைகள் உம் கொட்டிப் பறந்தன. டாலியின் ஓவியம் ஒன்றின் பின்னணி போல சாம்பல் நிறத்தில் கடலும் வானும் சகதிக்கடற்கரையும் இணைந்து கிடந்தன. குளிர் நடுக்க நடுக்க பால்கனியின் கண்ணாடிக் கதவுகளை திறந்து வைத்தேன். நட்சத்திரங்களின் கோட்டுருவமாய் அவளின் முகம் வானத்தில் தோன்றியது. அழாதே மச்சக் கன்னி என்று மெதுவாகச் சொல்லிக்கொண்டே எழுதினேன். அவள் தன்  இரு உள்ளங்கைகளையும் விரல்களையும் விரித்து  விசிறி போல ஆட்டி வா வா என்றழைத்தாள். நான் பால்கனியை நோக்கி ஓடினேன். எது என்னை பால்கனியிலிருந்து கீழே குதிக்க விடாமல் தடுத்தது என்று எனக்கு நிச்சயமாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை. மறு நாள் குளிர் நடுக்க பால்கனி கதவுகளை மூடாமலேயே தூங்கியிருக்கிறேன் என்று தெரியவர கண் முழித்தேன். வேறொரு அமானுஷ்ய உலகில் நுழைந்து மீண்டதாகத் தோன்றியது. 

இரண்டு நாட்கள் கழித்து ஜிண்டோ தீவின் புகழ் பெற்ற நிகழ்த்து கலையான ‘ஸிட்கிம்-குட்டினை’ பார்ப்பதற்காக திறந்த வெளி அரங்கில் அமர்ந்திருந்தேன். நட்சத்திர அந்தஸ்து பெற்ற அந்த கொரிய பெண் சாமியாடி என்னருகே வந்தார்.  அவர் கூடவே மொழிபெயர்ப்பாளரும் வந்தார். “வந்தவுடனேயே பார்த்துவிட்டாய் போலிருக்கிறதே” என்று கூறி சிரித்தார் சாமியாடிப் பெண். நான் ஆமாம் ஆமாம் என்பதுபோல மண்டையை உருட்டி வைத்தேன். “கவலைப்படாதே இன்று அந்த ஆத்மாக்கள் தூய்மையாகிவிடும் ‘ என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார். ஸிட்கிம்-குட் ஒரு வகையான தெவசச் சடங்கு நிகழ்த்துதல். என்னுடன் பேசியவர் அந்த சடங்கினை நிகழ்த்தும் முக்கிய பாடகி. ஏழு எட்டு மணி நேரம் நீடிக்கும் அந்த நிகழ்த்துதலில் அவர் ஒரு காகித சாமரத்தை விசிறிக்கொண்டே பாடி இறந்த ஆத்மாக்களை தூய்மைப்படுத்தி சொர்க்கத்திற்கு அனுப்புவார். அன்று அந்த நிகழ்த்துதலைப் பார்த்து சுமார் இருபத்தைந்து பக்கங்களுக்கு குறிப்புகள் எடுத்தேன். அந்தக் குறிப்புகளின் விரிவாக்கத்தையே நான் இந்தக் குறு நாவலாக எழுத விழைகிறேன். பதினைந்து இருபது அத்தியாயங்கள் வரலாம். கதை எப்படிப் போக வேண்டும் என்று எந்தத் திட்டங்களும் என்னிடத்தில் இல்லை.  

சென்னை திரும்பியதும் ஃபேஸ்புக்கில் check in செய்தேன். கே.என்.சிவராமன் மச்சக்கன்னி வந்து விட்டாளா என்று கேட்டு பின்னூட்டமிட்டார். உற்சாகமாக இருந்தது. அவருக்கு என் நன்றிகள்.  மங்கோலிய சாமியாடி எனக்கு சில நெல்மணிகளைக் கொடுத்தார், வியட்நாமிய சாமியாடி இனிப்பு, 2000 கொரிய வோன்கள், சிறிய சாவிக்கொத்தை ஆகியன தந்தார், கேரளத்து கல்லுருட்டி பூதம் மல்லிகையும் செவ்வந்தியும் தந்தார், கொரிய சாமியாடி அரிசிக்கள்ளும் இனிப்பும் தந்தார் என்று நான் பட்டியலிடும்போதே அந்த அமானுஷ்ய கதை என்னுள் விரிய ஆரம்பிக்கிறது. மச்சக்கன்னீ அழாதே!