பிராக் (Prague) நகர வீதிகளில்: பகுதி 2 குந்தேரா

ஆண்- பெண் காதலுறவுகளை அதிகார மேலாண்மைக்கான போராட்டமாகவும் நாட்டு வரலாறு, அரசியல் சித்தாத்தங்கள் ஆகியன இடையீடு செய்யும் வெளியாகவும் சித்தரித்து எழுதியதில் மிலன் குந்தேராவுக்கு நிகர் மிலன் குந்தேராதான். அவருடைய நாவல்களில் குறிப்பாக The Joke, Unbearable Lightness of Being ஆகிய நாவல்களில் உள்ளார்ந்து இருக்கும் ஆண்-பெண் அதிகாரமேலாண்மைக்கான போராட்டம் வெளிப்படையாக சொல்லப்படுவது The Hitchhiking Game சிறுகதையில்தான். பாலின்ப வெளியில்தான் நாம் மற்றமையை ( the Other) வேறு எந்த செயலையும் விட முற்றிலுமாக புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கிறோம் என்பதையும் சொல்கிற கதை. Laughable Loves என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பிலுள்ள இந்தக் கதையைப் பற்றி குந்தேரா கூறுகையில் தன்னுடைய அத்தனை படைப்புகளுக்குமே Hitchhiking Game என பெயர் வைத்திருக்கலாம் என்றார். கதையில் ஒரு இளைஞனும் அவனுடைய தோழியும் காரில் விடுமுறைக்காக செல்கிறார்கள். அவர்கள் பொழுதுபோவதற்காக role playing விளையாட்டு ஒன்றை ஆரம்பிக்கிறார்கள். அவன் நெடுஞ்சாலையில் காரோட்டி செல்லும் இளைஞன் அவள் சாலையில் வழிமறித்து அவன் காரில் பயணம் செய்யும் விபச்சாரி. விளையாட்டு தீவிரமடையும்போதெல்லாம் இளைஞனுக்கு அவள் எப்படி இப்படி தத்ரூபமாக நடிக்கிறாள் என்ற அச்சம் ஏற்படுகிறது. அவள் விளையாட்டிலிருந்து விலக நினைக்கும்போது அவன் விடுவதில்லை அவன் விரும்பும்போது அவள் விளையாட்டிலிருந்து வெளிவருவதாயில்லை. கடைசியில் விளையாட்டு அவர்களுக்கிடையே வன்முறையிலும் அழுகையிலும் முடிகிறது. குந்தேரா இந்தக் கதைக்கருவைப் பற்றி ஒரு முறை, "They reflect the small number of themes that obsess me, define me, and, unfortunately restrict me. Beyond these themes, I have nothing else to say or write" என்று கூறினார். ஒருவேளை நமக்கான பாத்திரங்களை நடிப்பதுதான் உறவோ?

காஃப்காவின் பிராக்  உள்மன  உளவியல் ரீதியான பிரமை என்றால், மிலன் குந்தேராவின் பிராக்  தீவிரமான அரசியல், உணர்ச்சி, சோகங்கள் நிறைந்த மேடையாகும். சர்வாதிகாரம், கலாச்சார மறுமலர்ச்சி, பேரழிவை ஏற்படுத்திய ஆக்கிரமிப்பு ஆகியவற்றின் ஊடாக, 20 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் இந்த நகரம் கடந்து வந்த மாற்றங்களை குந்தேரா தனது எழுத்துகளில் படம்பிடித்தார்.

       

குந்தேரா புகழ்பெற்ற FAMU திரைப்படப் பள்ளியில் இலக்கியமும் திரைப்படத் தயாரிப்பும் கற்க பிராக் நகருக்கு குடிபெயர்ந்தார், பின்னர் அங்கேயே பேராசிரியராகவும் பணியாற்றினார். 1968 இன் பிராக் வசந்தம் (Prague Spring) காலக்கட்டத்தில் அவர் ஒரு முக்கிய ஆளுமையாக இருந்தார்—செக் கலைஞர்களும் அறிவுஜீவிகளும் மனிதநேயமிக்க சோசலிசத்தை உருவாக்க முயன்ற  உற்சாகமான காலம் அது. குந்தேராவைப் பொறுத்தவரை, அக்காலத்து பிராக் நகரம் ஜாஸ் இசை, புதுமையான கலையைத் தேடிய  அரங்குகள், தத்துவ விவாதங்களால் நிறைந்த ஐரோப்பாவின் அறிவுசார் தலைநகரமாக விளங்கியது.

1968 ஆகஸ்டில், சோவியத் டாங்குகள் பிராக் நகருக்குள் நுழைந்து அந்த எழுச்சியை ஒடுக்கின. குந்தேராவின் புத்தகங்கள் தடை செய்யப்பட்டன, அவரது பேராசிரியர் பதவி பறிக்கப்பட்டது, மேலும் அந்த நகரத்தின் துடிப்பான கலாச்சார வாழ்க்கை கம்யூனிச ஆட்சியால் முறையாக அழிக்கப்பட்டது. நம்பிக்கையிலிருந்து விரக்திக்கு மாறிய இந்தத் திடீர் மாற்றமே அவரது மிகவும் பிரபலமான The Unbearable Lightness of Being  நாவலின் முக்கிய பின்னணியாகும். அவரது எழுத்தில் இந்த நகரம் அழகு, சோகம், ஆக்கிரமிப்பு நிறைந்த ஒரு தனித்துவமான பாத்திரமாகவே மாறுகிறது.

குந்தேராவின் செக் குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டு, அவர் 1975 இல் பிரான்சுக்கு தப்பி ஓடினார். பாரிஸிலிருந்து அவர் பிராகைப் பற்றி எழுதியபோது, சோவியத் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த நகரத்தைப் பற்றி எழுதாமல், நினைவுகளில் தொலைந்து போன ஒரு சொர்க்கமாகவே அதை எழுதினார். அவர் மறதி என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்; அந்த அரசியல் ஆட்சி பிராக்கின் வரலாற்று அடையாளத்தையே துடைத்தெறிய முயல்வதாக அவர் வாதிட்டார். இதனை The Book of Laughter and Forgetting புத்தகத்தில் எழுதியிருக்கிறார்: "அதிகாரத்திற்கு எதிரான மனிதனின் போராட்டம் என்பது மறதிக்கு எதிரான நினைவாற்றலின் போராட்டமே ஆகும்.”

நானும் ஸ்டெஃபியும் சிறிய சதுக்கம் ஒன்றில் நுழைந்தோம். தவறான பாதையில் சென்று, தத்துவக் கருத்தரங்கிற்குள் தங்களை அறியாமல் வந்துவிட்டவர்களைப் போல, அந்தத் திடீர் வெளிச்சத்தில் கண்சிமிட்டி நின்றோம். ஒரு இளம் ஜோடி கைகோர்த்தபடி எங்களைக் கடந்து சென்றது. அவர்களின் சிரிப்பொலி திடீரென ஒரு விசித்திரமான சத்தமாக ஒலித்தது. அவர்கள் அநேகமாக 'த்ர்தெல்னிக்' (trdelník) வாங்கப் போய்க்கொண்டிருக்கலாம். அது வெறும் கேக் என்பதை விட, சுற்றுலாப் பயணிகளைக் கவரும் அகோர கலோரி உருவம்; டயட்டை முற்றிலுமாக ஏளனம் செய்வது போன்ற மாவுவும் சர்க்கரையும் சேர்ந்த  சுருள் வடிவம் அது.

என் பார்வையை கவனித்த ஸ்டெஃபி, “அதைப்பற்றி யோசிக்கக் கூட செய்யாதே,” என்றாள். த்ர்தெல்னிக் செக் குடியரசின் பாரம்பரிய உணவு அல்ல. அது சுற்றுலாப் பயணிகளை ஏமாற்றும் வேலை. புகைப்படம் எடுத்துவிட்டு, பிறகு தூக்கியெறிவதற்காகவே இருக்கும் கேக்.  அது சாப்பிடக்கூடிய ஒரு செல்ஃபி ஸ்டிக்.”

'ஆனால் அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்களே,' என்றேன் நான், அந்த ஜோடியைப் பார்த்தபடி. த்ர்தெல்னிக் கேக்கை நினைத்து மனதில் சப்புக்கொட்டியபடி. 

“அவர்கள் காதலிப்பதால் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள்.” அவள் பெருமூச்சு விட்டாள். “குந்தேராவுக்கு  இது புரிந்திருக்கும். காதல் என்பது பிரம்மாண்டமான செயல்களில் இல்லை என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். அது மிகச்சிறிய முடிவுகளில் இருக்கிறது. கைகளைக் கோர்த்துக்கொள்வதற்கான முடிவு. ஒரு கேக்கை பகிர்ந்து கொள்வதற்கான முடிவு. ஒருவரோடு ஒருவர் தங்குவது கடினமாக இருக்கும்போதும் தங்கியிருப்பதற்கான முடிவு. இதைப்பற்றித்தான் அவர் எழுதினார். பெரிய வரலாற்று நிகழ்வுகளைப் பற்றி அல்ல, மாறாக அவற்றின் நிழலில் நிகழும் சிறிய மனிதத் தருணங்களைப் பற்றித்தான்.”

குந்தேராவின் ஆன்மா இங்குள்ள கற்களில் இல்லை, மாறாக மனிதர்களுக்கு இடைப்பட்ட வெளிகளில், ஒருவரையொருவர் கடந்து செல்லும் வாழ்க்கையின் தர்மசங்கடமான நகர்வுகளில், ஒரே ஒரு மதியப் பொழுதில் எடுக்கப்பட்டு கைவிடப்பட்ட முடிவுகளில் இருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். அவர் இந்த ஜோடியைப் பார்த்திருந்தால், அவர்கள் வேறு ஆயிரம் இடங்களில், வேறு ஆயிரம் மனிதர்களாக இருந்திருக்க முடியும் என்ற நிலையிலும்—இப்போது, இங்கே இருந்து இந்த கேக்கை வாங்க அவர்கள் எடுத்த முடிவின் unbearable lightness ஐ எண்ணி வியந்திருப்பார். இந்த நகரத்தின் வரலாற்றின் பாரம் எல்லோரையும் அழுத்துகிறது; அதன் மக்கள், குந்தேராவின் கதாபாத்திரங்களைப் போலவே, காதல், காமம் அல்லது வெறும் உத்வேகத்தின் பெயரால் சிறிய, ஆனால்  பெரும்பாலும்  தவறான முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள்.

"உனக்குத் தெரியுமா," என்றாள் ஸ்டெஃபி, "குந்தேரா நாட்டை விட்டு பிரான்சுக்குச் சென்ற பின் செக் மொழியில் எழுதுவதை நிறுத்தினார். ஒரு பிரெஞ்சு எழுத்தாளராக மாறினார். இங்குள்ள சிலர் அதனால் அவர் மேல் கோபமாக இருக்கிறார்கள். அவர் எங்களைக் கைவிட்டுவிட்டார் என்று சொல்கிறார்கள்.”

"நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

 "வெளியேறுவது என்பதும்கூட ஒரு முடிவுதான் என்று நான் சொல்வேன். ஒருவேளை அதுதான் மிகக் கடுமையான முடிவாக இருக்கலாம். அவர் பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதியபோதும், பாரிஸில் வாழ்ந்தபோதும், பிராக்  நகரத்தை எப்போதும் தன்னுடனேயே சுமந்து சென்றார். இந்த நகரத்திலிருந்து உன்னால் தப்பிக்க முடியாது. அது உன்னைப் பின்தொடரும். அது உன் இரத்தத்தில், உன் எலும்புகளில், உன் கனவுகளில் கலந்திருக்கும். குந்தேராவுக்கு இது தெரிந்திருந்தது. அதனால்தான் அவருடைய புத்தகங்கள் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கின்றன. அவருடைய கதாபாத்திரங்கள் மகிழ்ச்சியாக இல்லை என்பதால் அல்ல, மாறாக அவர்கள் எப்போதும், எப்போதும் வேறொரு இடத்தின் பாரத்தைத் தங்களுக்குள் சுமந்து கொண்டிருப்பதால்தான்.”

அந்த ஜோடி சந்தில் திரும்பி மறைந்தது, நான் அவர்களின் கதையைப் பற்றி யோசித்தேன். குந்தேராவுக்கு இது தெரிந்திருக்கும். குந்தேரா அவர்களின் கதையை மூன்று வெவ்வேறு வழிகளில் எழுதியிருப்பார்; ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றுக்கு முரணாக இருந்திருக்கும், ஆனாலும் ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு வகையில் உண்மையாகவே இருந்திருக்கும்.

குந்தேராவின் “Ignorance”  நாவலில் வரும் இரேனாவும் (Irena) ஜோசப்பும் (Josef)  செக்கோஸ்லோவாக்கியாவில் (தற்போதைய செக் குடியரசு) கம்யூனிச ஆட்சி இருந்தபோது நாட்டை விட்டு வெளியேறி, பிரான்ஸிலும் டென்மார்க்கிலும் குடியேறியவர்கள். இருபது ஆண்டுகள் கழித்து, கம்யூனிச வீழ்ச்சிக்கு பின் அவர்கள் பிராக்  நகரத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள்.

அவர்களுடைய கதைகள் கேட்க ஆளில்லாத கதைகளாக இருக்கின்றன.

இரேனா பிராக் திரும்பியதும், அவளுடைய பழைய தோழிகளைச் சந்திக்கிறாள். பிரான்சில் அவள் அனுபவித்த கஷ்டங்கள், அவளது புதிய வாழ்க்கை முறையைப் பற்றி பேச முற்படுகிறாள். ஆனால், அவளது தோழிகளுக்கு அதைக் கேட்க எள்ளளவும் ஆர்வமில்லை. அவர்கள் அவளுக்கு பிரெஞ்சு ஒயின்  கொடுத்து உபசரிக்கிறார்கள்; அதாவது, அவள் ஒரு 'செக்' பெண் என்பதை மறந்துவிட்டு, அவளை பிரெஞ்சு சுற்றுலாப் பயணியாகவே தாயகத்தில் இருப்பவர்கள், வெளியேறியவர்களின் இருபது வருட வாழ்க்கையை ஒரு பூஜ்ஜியம் போலவே கருதுகிறார்கள். இரேனா தன் சொந்த மண்ணிலேயே அன்னியமானவளாக இருக்கிறாள்

 இரேனாவுக்கு நேர்மாறாக, ஜோசப் தன் கடந்த கால நினைவுகளைத் திட்டமிட்டு மறக்க நினைப்பவன். டென்மார்க்கில் அவனுக்கு ஒரு புதிய வாழ்க்கை இருக்கிறது. அவன் பிராக் திரும்பும்போது, அவனது அண்ணன் அவன் பதின்பருவத்தில் எழுதிய பழைய டைரியைக் கொடுக்கிறான். அதை வாசிக்கும் ஜோசப்பிற்கு, அதை எழுதியது தான் தான் என்பதை நம்பவே முடியவில்லை. அந்த டைரியில் இருக்கும் இளைஞன் அவனுக்கு ஒரு முற்றிலும் புதிய மனிதனாகத் தெரிகிறான். ஜோசப்புக்கு, அவனது கடந்த காலம் அவனுக்குச் சொந்தமில்லாத ஒன்றாக மாறிவிடுகிறது.

இரேனாவும் ஜோசப்பும் ப்ராக் நகரில் ஒரு ஹோட்டலில் தற்செயலாகச் சந்திக்கிறார்கள். கடந்த காலத்தில் அவர்களுக்குள் ஒரு சிறிய ஈர்ப்பு இருந்திருக்கும். இப்போது, இந்தத் தாயகம் திரும்பிய வேதனையான தருணத்தில், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தங்களின் கடந்த காலத்தின் சாட்சிகளாகப்  பார்க்கிறார்கள். இரேனாவுக்கு ஜோசப்பை நன்றாக நினைவிருக்கிறது. ஆனால் ஜோசப்பிற்கு இரேனா யார் என்பதே நினைவில்லை. அவர்களின் நினைவுகள் சமமாக இருப்பதில்லை. ஒருவரது நினைவு, மற்றவரது மறதியால் சிதைக்கப்படுகிறது.

இருவருமே தாங்கள் நினைத்து வந்த பிராக் நகரம் இனி தங்களுக்குச் சொந்தமானதல்ல என்பதை உணர்கிறார்கள். இரேனா மீண்டும் பாரிஸுக்கும், ஜோசப் டென்மார்க்கிற்கும் திரும்புகிறார்கள்.

The Joke நாவலின் இலக்கியப் பிரதியை, அதன் அரசியல், வரலாற்றுப் பின்னணியின் பிடியிலிருந்து அதன் ஆசிரியர் குந்தேராவால் எப்போதும் மீட்டெடுக்க முடியும்; அதை ஒரு புதிய சூழலில் பொருத்தி, ஒரு புதிய வாசிப்பைப் பரிந்துரைக்கவும் அவரால் இயலும். இந்த நாவலின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பிற்காக 1982-இல் எழுதிய முன்னுரையில் குந்தேரா இதைத்தான் செய்தார். அவர் எழுதுகிறார்: “1980-ஆம் ஆண்டில், எனது படைப்புகள் குறித்த ஒரு தொலைக்காட்சி விவாதத்தின் போது, ஒருவர் ‘தி ஜோக்’ நாவலை, ‘ஸ்டாலினியத்திற்கு  எதிரான ஒரு முக்கியமான குற்றப்பத்திரிகை’ என்று அழைத்தார். உடனே நான் குறுக்கிட்டு, "தயவுசெய்து உங்கள் ஸ்டாலினியத்தை என்னிடம் கொண்டு வராதீர்கள். ‘தி ஜோக்’ என்பது ஒரு காதல் கதை!" என்று உடனடியாகப் பதில் சொன்னேன்”

“தி ஜோக்” நாவலில்  விதிவசத்தால் எழுதப்பட்ட அந்த அஞ்சல் அட்டையால்  தனது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட இடையூறுகளுக்குப் பிறகு, லுத்விக் ஜான் (Ludvik Jhan) ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு வெற்றிகரமான விஞ்ஞானியாக மாறுகிறான்; மேலும் தனது பழைய நண்பர்களைப் பழிவாங்கவும், அந்த அஞ்சல் அட்டையைப் பெற்றுக் கொண்ட ஹெலினாவை  வசியப்படுத்தவும் முடிவு செய்கிறான். இந்த நாவல் கணிக்க முடியாத விளைவுகளை நோக்கி நகர்கிறது; இறுதியில் லுத்விக் ஜான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்கிறான். அதை மீண்டும் குந்தேராவின் வார்த்தைகளிலேயே சொல்வதானால்: '.....ஒரு கதாபாத்திரம் தனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அற்பத்தனமான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டால், அவனால் வரலாற்றின் பிடியிலிருந்து தப்பிச் செல்ல முடியுமா? முடியாது. வரலாற்றின் முரண்பாடுகளும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளும் ஒரே மாதிரியான அடிப்படைத் தன்மைகளைக் கொண்டவை என்பதில் நான் எப்போதும் உறுதியாக இருக்கிறேன்: லுத்விக் தனக்காக விரித்த ஏமாற்று வலையில் ஹெலினா வந்து விழுகிறாள்; லுத்விக்கும் மற்ற அனைவரும் வரலாறு அவர்கள் மீது விளையாடிய ஒரு நகைச்சுவை (joke) என்ற வலையில் வந்து விழுகிறார்கள்:  வரலாறு ஒரு நல்ல நகைச்சுவையை ரசித்துச் சிரிக்கிறது என்ற உணர்வை எனக்குத் தருவது இத்தகைய காலங்கள்தான்.

ஸ்டெஃபி “எனக்கு ஹெலினா கதாபாத்திரத்தை மிகவும் பிடிக்கும்” என்று சொல்லிவிட்டு என் கைகளோடு தன் கைகளைக் கோர்த்துக்கொள்கிறாள்.

—-

புகைப்படம் 1: Czech artist David Černý aims giant middle finger at Prague Palace

புகைப்படம் 2 : trdelník - The Czech street  food that's not Czech

 

பிராக் (Prague) நகர வீதிகளில்: பகுதி 1 காஃப்கா

ஸ்டெஃபி எனக்கு  இத்தனை பத்தாண்டுகளாக நண்பராக இருப்பது எப்போது எப்படித் தொடங்கியது என்று யோசித்துப் பார்த்தால் வியப்பாக இருக்கிறது. ஜெர்மனியில், மே மாதத்தில் ஒரு நீண்ட பகல் நேர பஸ் பிராயணத்தில், நான் அவளை முதல் முதலில் சந்தித்தபோது பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்.  ஜெர்மனியில் மே மாதம் என்பது வசந்த காலம். மரங்களெல்லாம் பூத்துக்குலுங்கி கோலாகலமாய் இருக்கும். மேப்பிள்ஸ் மரங்களும் flame of the forest மரங்களும் வசந்த காலத்தைக் கொண்டாடுவது களேபரமாக இருக்கும்.  ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ஸ்டெஃபியோ ஜன்னல் திரையை இழுத்துமூடியிருந்தாள். எனக்கு மே மாத வசந்தத்தை வெளியே பார்த்தபடி பிரயாணம் செய்ய வேண்டும் என்று ஆர்வமாக இருந்தது. பஸ்ஸில் எல்லா இருக்கைகளும் நிரம்பியிருந்தன. ஸ்டெஃபி பொன்னிறக் கூந்தலுடன் உயரமாக இருந்தாள். நான் அவள் ஸ்வீடனைச் சேர்ந்தவராக இருக்ககூடும் என்று நினைத்தேன்.  அவளிடம் எப்படி ஜன்னல் திரைகளைத் திறக்க சொல்வது என்று எனக்குத் தவிப்பாக இருந்தது. பொறுக்க முடியாமல் நான் எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்வது போல உலகமே பூத்துக்குலுங்கிறது ஆனால் எனக்கு பார்க்கக் கிடைத்ததெல்லாம் இந்த அசட்டுத் திரைச்சீலைதான் என்று ஆங்கிலத்தில் சத்தமாக அலுத்துக்கொண்டேன்.  ஸ்டெஃபி உடனடியாக என்னிடம் திரும்பி உனக்கு இந்த ஜன்னலோர இருக்கை வேண்டுமா என்று கேட்டாள். நாங்கள் இருக்கைகளை மாற்றிக்கொண்டபின் அவள் தூங்கப்போவதாகவும் தூங்கி என் தோளில் விழுந்தால் மன்னிக்கவேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டாள். நான் ஜன்னல் திரை விலக்கி வெளியே ஜெர்மனியின் கிராமங்களின் எழிலையும் வசந்தத்தையும் பார்த்துக்கொண்டே வந்ததில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். அந்த ஏழு மணி நேர பயணத்தில் இரண்டு மணி நேரம் அவள் என் தோளில் தூங்கியிருப்பாள். மீதி நேரம் முழுக்க அவளோடு அரட்டை கலகலப்பாக, நகைச்சுவையாகப் பேசிச் சிரித்து மகிழும்படி இருந்தது. பிரயாணம் முடிந்து விடைபெறுகையில் “You are a good travel companion” என்று சொல்லி விடைபெற்றாள். எல்லா உறவுகளுமே அப்படித்தான் என்று சொல்லி வைத்தேன். பிராக் நகரில் வசித்த ஸ்டெஃபிக்கு வுர்ஸ்பர்க்கில் அவருடைய உறவினர் யாரோ இருந்தார்கள். நான் வுர்ஸ்பர்க் வரும்போதெல்லாம் ஸ்டெஃபியும் அங்கு வருவாள். நாங்கள் வார இறுதிகளில் எங்காவது பயணம் மேற்கொள்வோம். லிஸ்பன், பாரிஸ், வெனிஸ், பிராக் எனப் பல ஊர்களுக்கும் ஸ்டெஃபியே என்னைச் சுற்றுலா அழைத்துச் சென்றாள். ஸ்டெஃபியின் சொந்த ஊரான பிராக் நகரின் வீதிகளில் அவளோடு சுற்றியது அலாதியான  அனுபவம். பல முறை பிராக் நகரைச் சுற்றி அலைந்ததை  எழுத முயற்சிக்கிறேன். 

 என்னைப் பொறுத்தவரை பிராக் நகரம் முதன்மையாக காஃப்காவுடையது.

பிரான்ஸ் காஃப்காவிற்கும் (1883–1924) பிராக் நகரத்திற்கும் இடையிலான உறவு மிகவும் ஆழமானது, பதற்றம் நிறைந்தது  பிரிக்க முடியாதது. அவர் தனது கடிதம் ஒன்றில், பிராக் நம்மை விட்டுவிடாது... இந்தத் தாயின் நகங்கள் கூர்மையானவை என்று பிரபலமாக எழுதியிருக்கிறார். காஃப்காவைப் பொறுத்தவரை, பிராக் உளவியல் சிறையாகவும், அதே நேரத்தில் அவரது உன்னதமான படைப்பாற்றலின் பிறப்பிடமாகவும் இருந்தது.

காஃப்கா தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை பிராக்கின் பழைய நகர (Old Town - Staré Město) பகுதிக்குள் இருக்கும் ஒரு சிறிய சுற்றளவிற்குள்ளேயே கழித்தார்.  முன்னாள் யூதக் குடியிருப்பின் எல்லையில் இருந்த வீட்டில் பிறந்த அவர் பழைய நகர சதுக்கத்தில் பள்ளிக்குச் சென்றார், சார்லஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்றார்,  நா போரிசி (Na Poříčí) தெருவில் உள்ள தொழிலாளர் விபத்துக் காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தார். இந்தக் குறுகிய பிரதேசம் உண்டாக்கும் நெருக்கடி, அவரது “விசாரணை” (The Trial), “கோட்டை”  (The Castle) ஆகிய நாவல்களில் காணப்படும் மூச்சுத் திணறவைக்கும், பிரமை போன்ற இடங்களை உருவாக்குவதில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். 

ஆஸ்ட்ரோ-ஹங்கேரிய பேரரசின் வீழ்ச்சிக் காலத்தில், பிராக் நகரம் வேகமாக செக்-தேசியவாத நகரமாக மாறிக் கொண்டிருந்தபோது, காஃப்கா அங்கு வாழ்ந்த ஜெர்மன் மொழி பேசும் சிறுபான்மையைச் சேர்ந்தவராக இருந்தார். அவர் யூதராக இருந்ததால்,  ஜெர்மானிய  மக்களிடமிருந்து அன்னியமானவராக இருந்தார். அவர் மதச்சார்பற்ற வாழ்க்கையை மேற்கொண்டதால் பழமைவாத யூத மதத்திலிருந்தும் அவர் தனிமைப்பட்டிருந்தார். தன் சொந்த ஊரிலேயே ஏற்பட்ட இந்தத் தீவிரமான அன்னியப்பட்டுப் போன நிலைதான், அவரது படைப்புகளில் உள்ள தனிமை, முகமற்ற அதிகாரம்,  குற்ற உணர்ச்சி போன்ற காஃப்காவிய (Kafkaesque) பாணி அபத்தங்களை தீர்க்கதரிசனத்தோடு எழுத வைத்தது. 

நானும் ஸ்டெஃபியும் சார்ல்ஸ் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து காஃப்கா மாக்ஸ் பிராடை (Max Brod) சந்தித்த இடத்தை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தோம்.

எனக்கு எல்லா இடங்களிலும் காஃப்கா தெரிந்தார். மூச்சுத் திணற வைக்கும் அதிகாரத்தை தன் தீர்க்கமான் விழிகளால் பார்த்த  காஃப்கா அல்ல—அவை எப்போதும் வெகு தொலைவில் இல்லை என்றாலும்—ஆனால் இந்த நகரத்தின் கட்டிடக்கலையிலேயே உறைந்திருக்கும் காஃப்கா. 

பிராக் நகரில், கட்டிடங்கள் உங்களுக்கு வெறுமனே தங்குமிடங்களைத் தருவதில்லை; அவை உங்களைக் கண்காணிக்கின்றன.  பிராக் கோட்டையின் புகழ்பெற்ற கல் விலங்குச் சிலைகள் (gargoyle), கோட்டை வளாகத்தின் நடுவே கம்பீரமாக நிற்கும் கோதிக் பாணி தேவாலயமான செயின்ட் விட்டஸ் கதீட்ரலின் உயர்ந்த கூரை விளிம்புகளிலும் வெளிச் சுவர்களிலும் அமைந்துள்ளன. 14-ஆம் நூற்றாண்டில் செதுக்கப்பட்ட இந்த கல் அரக்கர்கள், கற்பனையான விலங்குகளையும் தீமையின் முகங்களையும் பிரதிபலிக்கும் அதே வேளையில், மழை நீர் வெளியேறும் குழாய்கள் (rain spouts) செயல்படுகின்றன.

ஒரு கட்டிட விளிம்பிலிருந்து கல் விலங்குச் சிலை வழிதவறிய பல ஆத்மாக்களைப் பார்த்து சலித்துப்போன  களைப்புடன் எட்டிப்பார்த்தது.  ஒரு திருப்பத்தில் திரும்பி 'அனுமதி'  என்று எழுதப்பட்ட ஒரு கதவைக் காண்பேன் என்று நான் அரைகுறையாக எதிர்பார்த்தேன், அது நிச்சயமாக 'அனுமதி இல்லை'  என்று எழுதப்பட்ட மற்றொரு கதவுக்குத்தான் இட்டுச்செல்லும், அதுவே இயல்பாக, வெளியேறுவதற்கான ஒரே வழியாகவும் இருக்கும்.

என் பார்வையைத் தொடர்ந்து, “இந்த கார்கோயில்கள்” என்றாள் ஸ்டெஃபி. “அவை வெறும் அலங்காரப் பொருட்கள் அல்ல. அவை இன்னும் செயல்பாட்டில் இருப்பவை.  அவைதான் இந்த நகரத்தின் அசல் கண்காணிப்பு அமைப்பு. கேமராக்கள் வருவதற்கு முன்பு, கார்கோயில்கள் இருந்தன. அவை அனைத்தையும் கவனித்தன. இப்போதும் கவனிக்கின்றன. அவை தங்கள் கண்டுபிடிப்புகளை யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்வதில்லை, அவ்வளவுதான். அவை மிகவும் விவேகமானவை.” 

“காஃப்காத்தனமானது”  என்றேன் நான்.

 “ஆமாம், ஆமாம். காஃப்காத்தனமானது. சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு மிகவும் பிடித்த வார்த்தை. அவர்கள் அதை எல்லாவற்றிற்கும் பயன்படுத்துகிறார்கள். தபால் நிலைய வரிசை காஃப்காத்தனமானது. டிராம் வண்டி கால அட்டவணை காஃப்காத்தனமானது. பியர் விலை காஃப்காத்தனமானது. அதன் உண்மையான அர்த்தம் அவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை.” 

“அப்படியென்றால் அதன் அர்த்தம் என்ன?”

 “அதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், எந்த அர்த்தமும் இல்லாத ஒரு அமைப்பிற்குள் நீங்கள் சிக்கியிருக்கிறீர்கள், ஆனால் உங்களால் வெளியேற முடியாது, ஏனென்றால் வெளியேறுவதிலும் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. இது வெறும் அதிகாரம் பற்றியது மட்டுமல்ல. இந்த பிரபஞ்சம் உங்களுக்காக ஒரு திட்டத்தைக் கொண்டிருக்கிறது என்ற உணர்வு, ஆனால் அந்த திட்டம் உங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளது, அதை நீங்கள் மொழிபெயர்க்க முயற்சி செய்யும் போதெல்லாம் உங்களுக்கு வேறு வேறு முடிவுகள் கிடைக்கின்றன. அதுதான் காஃப்காத்தனமானது. அப்புறம், அந்த தபால் நிலைய வரிசையும் தான்.”

ஜோதிடத்தைப் பற்றி நான் நினைத்தேன்.

பல மொழிகளில் 'அனுமதியின்றி நுழையக் கூடாது' என்று எழுதப்பட்ட பெயர்ப்பலகை கொண்ட ஒரு அரசு கட்டிடத்தைக் கடந்து சென்றோம். அதற்கு கீழே, ஒரு சிறிய பலகையில், 'அனுமதிக்கு, தயவுசெய்து உள்ளே நுழையவும்' என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பலகையின் முன்னால் நான் நீண்ட நேரம் நின்றதாக உணர்ந்தேன்.விட்கைன்ஸ்டனின் நகைச்சுவை “Private sign. Do not read” நினைவுக்கு வந்தது. 

 “பார்த்தியா? இதைத்தான் நான் சொல்கிறேன். இந்த நகரம் இதுபோன்ற நகைச்சுவைகளால்  நிறைந்தது. இந்த பலகைகளை எழுதும் அதிகாரிகள் முட்டாள்கள் அல்ல. தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். அவர்கள் அபத்தங்களின் தத்துவவாதிகள். அவர்கள் காஃப்காவின் பேரக்குழந்தைகள்.”

“நாம் உள்ளே நுழைய முயற்சிக்கலாமா?”

“ஏன்? அந்த முரண்பாட்டைச் சோதிக்கவா? பிரபஞ்சம் நொறுங்கி விழுகிறதா என்று பார்க்கவா?”

1916-1917 இல், தனது சத்தம் மிகுந்த குடும்ப வீட்டிலிருந்து தப்பிக்க விரும்பிய காஃப்கா, பிராக் கோட்டை (Prague Castle) வளாகத்தின் சுவர்களுக்குள் அமைந்திருந்த 22ஆம் எண் கொண்ட நீல நிற சிறிய வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்தார். இந்த அமைதியான, விசித்திரமான கல் வீட்டில்தான் அவர் தனது பல சிறுகதைகளை எழுதினார். அவரது ஜன்னலுக்கு வெளியே அச்சுறுத்துவது போல்  நின்றுகொண்டிருந்த, நுழைய முடியாத அந்தப் பிரம்மாண்டமான கோட்டையின் தோற்றமே, அவரது சிறந்த படைப்பான “கோட்டை” (The Castle) நாவலுக்கு நேரடித் தூண்டுதலாக அமைந்தது.

ஸ்டெஃபி என்னிடம் பேசிக்கொண்டே வந்தாள்:

“இந்த நகரம் உன்னிடம் பேசும், ஆமாம். ஆனால் அது புதிர்களுடன் பேசும். உனக்குப் புரியாத நகைச்சுவைகளைக் கூறும். எங்கும் இட்டுச் செல்லாத வழிகளைக் காட்டும். இதுதான் செக் (Czech) வழிமுறை. ஜெர்மானியர்கள், ஆஸ்திரியர்கள், ரஷ்யர்கள் என அனைவராலும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட  மக்கள் நாங்கள்—எங்களிடம் இருந்த ஒரே ஆயுதம் எங்கள் நகைச்சுவை மட்டும்தான். எனவே, நாங்கள் அதை கூர்மையாக்கினோம். அதை ஒரு கத்தியாக மாற்றினோம். இப்போது, அர்த்தத்தைத் தேடி இங்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளின் வெட்டிப் பேச்சுகளை வெட்டி எறிய அதை நாங்கள் பயன்படுத்துகிறோம்.” 

அவள் சற்று இடைநிறுத்தி,  புன்னகையுடன் என்னை நோக்கித் திரும்பினாள். "நான் சும்மா விளையாட்டிற்குச் சொன்னேன், நிச்சயமாக. எங்கள் ரொட்டியில் வெண்ணெய் தடவவும் நாங்கள் நகைச்சுவையைத்தான் பயன்படுத்துகிறோம்.”

நாங்கள் பியர் அருந்துவதற்காக ஒரு உணவகத்தினுள் நுழைந்தோம்.

காஃப்காவின் குட்டிக்கதை, “The Little Fable” ஐ ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக்கொண்டோம். அந்தக் குட்டிக்கதை, பின்வருமாறு:

"ஐயோ!" என்றது சுண்டெலி, "உலகம் நாளுக்கு நாள் சுருங்கிக் கொண்டே வருகிறதே. முதலில் இது மிகவும் பரந்ததாக இருந்தது, எனக்கு பயமாக இருந்தது, அதனால் நான் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருந்தேன். தூரத்தில் வலது பக்கத்திலும் இடது பக்கத்திலும் சுவர்கள் தெரிவதைக் கண்டபோது நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். ஆனால் இந்த நீண்ட சுவர்கள் மிக வேகமாக ஒன்றோடொன்று நெருங்கி வருகின்றன, நான் ஏற்கனவே கடைசி அறைக்குள் வந்துவிட்டேன், அங்கே அந்த மூலையில் நான் ஓடி விழப்போகும் ஒரு பொறி இருக்கிறது.”

"நீ உன்னுடைய ஓடும் திசையை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்," என்றது பூனை, சுண்டெலியை அப்படியே கவ்விப் பிடித்து விழுங்குவதற்கு முன்னால்.

“நான்தான் பூனை” என்றாள் ஸ்டெஃபி.

அப்படியே ஆகட்டும் என்று நான் வாளாவிருந்தேன். 

---

புகைப்படம் 1: gargoyle கல் அரக்கன்

புகைப்படம் 2: பிராக் கோட்டை நுழைவாயில்

புகைப்படம் 3: காஃப்காவின் நீல நிற வீடு