திக்குவாய், குரல்போலி, கவிதை, மொழிபெயர்ப்பு

திக்குவாய் என்பது வெறும் பேச்சுக்குறைபாடு அல்ல. குரல்போலி என்பது வெறுமனே நகலெடுப்பது அல்ல. அன்றாட வாழ்வில், இந்தச் செயல்கள் பலவீனமாகவும் கேளிக்கையாகவும் பார்க்கப்படலாம்—ஒன்று இயலாமையின் வெளிப்பாடு, மற்றொன்று கேலியின் வடிவம். ஆனால், கைல்ஸ் தெலூஸின்  தத்துவப் பார்வையின் வழியே காணும்போது, திக்குவாயும் குரல்போலியும் சக்திவாய்ந்த, தீவிரமான செயல்களாகத் தங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவை மொழி சார்ந்த 'விடுபடு கோடுகள்' (lines of flight), ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட பேச்சின் அதிகார வரைபடத்திலிருந்து தப்பித்து, ஒரு குரல் என்னவெல்லாம் செய்யக்கூடும் என்ற அறியப்படாத நிலப்பரப்பிற்குள் நுழையும் முயற்சிகள்.

நாம் முதலில் சரளமாகப் பேசக் கற்றுக்கொள்கிறோம். "சாதாரண" பேச்சு என்பது ஒரு நிலப்பரப்பாக்கப்பட்ட (territorialized) செயல்; அது இலக்கணம், தொடரியல்,  சமூக எதிர்பார்ப்புகளால் வடிவமைக்கப்படுவது. அது அர்த்தத்தைக் கடத்தும் ஒரு கருவி, உலகின் தேவைகளால் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு செயல்பாடு. அது, சீராகச் செயல்படும் ஒரு குரலாக தன்னைக் காட்டிக்கொள்கிறது.

திக்குவாய் இந்த ஒழுங்கமைப்பைத் தகர்க்கிறது. இது குரலை நிலப்பரப்பற்றதாக்குதல் (deterritorialization) ஆகும். ஒருவர் திக்கும்போது, அவர் பயனளிக்கும், சரளமான பேச்சிலிருந்து உடைந்துபோகிறார். வார்த்தைகளுக்குப் பதிலாக ஒலிகள், மௌனங்கள்,  தசை இறுக்கங்கள் வெளிப்படுகின்றன. வாய், நாக்கு, மூச்சு ஆகியவை தெளிவான சொற்களை உருவாக்கும் கருவிகளாக மட்டும் இல்லாமல், அழுத்தத்தின், மீண்டும் மீண்டும் வரும் தடையின், மௌனத்தின் களங்களாக மாறுகின்றன. இது பேச்சிலிருந்து அர்த்தத்தைப் பிரித்து, அதன் உடல்சார்ந்த, மூலப்பொருளான ஒலிகளை வெளிப்படுத்துகிறது. இது சரளமான பேச்சின் ஆதிக்கத்திலிருந்து ஒரு விடுபடு கோட்டை வரைகிறது.

இந்த தருணத்தில், திக்குபவரின் வாய், தெலூஸும் கட்டாரியும் “உறுப்புகளற்ற உடல்" (Body without Organs ) என்று அழைத்ததின் ஒரு வடிவமாகிறது. இங்கு, பேச்சை உருவாக்கும் உறுப்புகள், அர்த்தத்தை உருவாக்கும் தங்களின் ஒரே நோக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, மொழிக்கு முந்தைய தூய உணர்வுத் தாக்கத்தை (affect) வெளிப்படுத்துகின்றன. இது மொழிக்கு எதிராகப் போராடும் உடலின் ஓசை; நாம் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளும் பேச்சின் பின்னிருக்கும் உடல் உழைப்பை இது அம்பலப்படுத்துகிறது.

திக்குவாய் என்பது மொழியின் அமைப்பிலிருந்து ஒரு விடுபடு கோடாக இருந்தால், குரல்போலி என்பது மற்றொருவரின் குரலை நோக்கிய ஒரு விடுபடு கோடு. பாரம்பரிய சிந்தனை அசலை உயர்த்தி, நகலைத் தாழ்த்துகிறது. ஆனால் தெலூஸ் இதைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறார். அவர் சாயலை (simulacrum)—அதாவது அசலே இல்லாத ஒரு நகலை, தனது சொந்த வித்தியாசத்தை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு செயல்திறனை—கொண்டாடுகிறார்.

இந்த வகையில், குரல்போலி என்பது ஒருவரின் குரலை அப்படியே நகலெடுப்பது அல்ல. அது வெறும் குரல்வளப் பயிற்சி. உண்மையான குரல்போலி என்பது ஆகுதலின் (becoming) ஒரு செயல். ஒருவர் மற்றொருவரின் குரலைப் போலப் பேசும்போது, அவர் அந்த நபரின் குரலின் உணர்வுத் தாக்கங்களான  ஏற்ற இறக்கங்கள், வேகம், தாளம் அதன் தனித்துவமான அதிர்வுகள் ஆகியவற்றைத்  தொடுகிறார்: அவர் அந்த நபருடன் ஒரு கூட்டிணைவிற்குள் (assemblage) நுழைகிறார். இது அந்த நபராக இருப்பது அல்ல, மாறாக, குரலின் வழியாக பிற-ஆகுதல் (becoming-other). இது ஒரு குரலின் தனித்துவமான பாணியை, அதன் வேகங்கள் மற்றும் மெதுவான இயக்கங்களைப் பற்றியது.

குரல்போலி செய்யும் செயல், ஒருவரின் சொந்தக் குரலை, பேச்சின் தோரணையை நிலப்பரப்பற்றதாக்குகிறது. அது தனது குரலை மற்றொரு இருப்பு முறையுடன் அல்லிப்பரவல் போல (rhizomatically) இணைக்கிறது. குரல்போலி செய்பவர், "அந்தக் குரல் எப்படி ஒலிக்கிறது?" என்று கேட்பதில்லை, மாறாக, "அந்தக் குரலின் வழியாக என்ன சக்திகளும் உணர்வுகளும் கடந்து செல்கின்றன?" என்று கேட்கிறார். இதன்மூலம், நிலையான சுயம் என்பது கரைந்து, குரல் என்பது ஒரு எல்லையற்ற சாத்தியக்கூறுகளின் வெளி என்பதை நிரூபிக்கிறார்.

திக்குவாயும் குரல்போலியும் மொழி மற்றும் அடையாளத்தின் மீதான சோதனைகள். அவை ஒரு நிலையான, சாராம்சமான சுயம் என்ற கருத்தைச் சவாலுக்குட்படுத்துகின்றன. மொழி என்பது ஒரு பலவீனமான, உடல்சார்ந்த அமைப்பு என்பதையும், அது உடையும்போது அதன் அடியில் உள்ள தீவிரமான சக்திகளை வெளிப்படுத்தும் என்பதையும் திக்குவாய் காட்டுகிறது. சுயம் என்பது ஒரு தன்னிறைவான  முழுமை அல்ல மாறாக குரல் வழியாக நாம் உள்ளே நுழைந்து வெளியேறக்கூடிய ஒரு தற்காலிக வடிவம் என்பதை குரல்போலி காட்டுகிறது.

இந்த எளிமையான செயல்களில், குரல் ஒரு ஆய்வகமாக மாறுகிறது. அது தனது சொந்தப் பழக்கங்களிலிருந்து தப்பிக்கிறது, தனது சொந்த வடிவத்தைக் கரைக்கிறது, தனக்கு  வெளியில் இருப்பவற்றுடன்  கூட்டணிகளை உருவாக்குகிறது. இரண்டும் சேர்ந்து ஒரு அடிப்படை தெலூஸிய  உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன: நாம் யாராக இருக்கிறோம் என்பதால் வரையறுக்கப்படவில்லை, மாறாக நாம் என்னவாக ஆகிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதாலேயே வரையறுக்கப்படுகிறோம். எந்த நேரத்திலும், நாம் நமது தாளத்தை மாற்றலாம், ஒரு புதிய குரலை மேற்கொள்ளலாம்,  ஒரு புதிய இருப்பு முறைக்குள், ஒரு விடுபடு கோட்டில் பயணிக்கலாம் என்பதற்கு இவை நினைவூட்டல்கள்.

திக்குவாய் என்பது சரளமான பேச்சின் ஒழுங்கைத் தகர்க்கிறது. கவிதையும் அதையே செய்கிறது. அது சாதாரண உரைநடையின் இலக்கண விதிகளை, வாக்கிய அமைப்புகளைத் தகர்த்து, மொழியைப் புதிய வழிகளில் ஒழுங்கமைக்கிறது. இது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட, கலைப்பூர்வமான ‘திக்குவாய்' பேச்சு.

திக்குவாயில் காணப்படும் தன்னிச்சையான வார்த்தை மீள்வுகளும் (repetitions), இடைவெளிகளும் (pauses), கவிதையில் ஒரு கலை வடிவமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஒரு சொல்லை அல்லது வரியைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதன் மூலமும், வரிகளுக்கு இடையில் மௌனத்தை உருவாக்குவதன் மூலமும் கவிஞர்கள் தீவிரமான உணர்ச்சிகளை உருவாக்குகிறார்கள்.

கவிஞர்கள் பெரும்பாலும் தன் சொந்தக் குரலில் பேசுவதாக எடுத்துக்கொள்வது   தமிழில் நிலைபெற்றுவிட்ட தவறான பார்வை.  கவிஞர்கள்   'கவிக்குரலை' அல்லது 'கவிதை ஆளுமையை' (persona) உருவாக்குகிறார்கள். அதன் மூலமாக குரல்ப்போலிகளைக் கொண்டு பேசுகிறார்கள். கவிதை என்பது மொழியை அர்த்தங்களைக் கடத்தும் ஒரு கருவியாக மட்டும் இல்லாமல், புதிய உணர்வுகளையும், யதார்த்தங்களையும் உருவாக்கும் ஒரு பரிசோதனைக் களமாக இருக்கிறது;  அது சொற்களின் வழியாக 'ஆகுதலின்' கலையாக விளங்குகிறது. 

மொழிபெயர்ப்பிலும் இந்த கவிதாதன்மைகள் செயல்படுகின்றன. ஒரு மொழிபெயர்ப்பின் முக்கிய நோக்கம், மூல மொழியின் (source language) அர்த்தத்தை இலக்கு மொழியில் (target language) சரளமாக மாற்றுவதே என்று பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது.  மேற்சொன்ன  'சாதாரண பேச்சை'ப் போன்றது.

ஆனால், ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் வேண்டுமென்றே ஒருவித 'திக்குவாயை' உருவாக்க முடியும். மூல மொழியின் வாக்கிய அமைப்பையும், அதன் தனித்துவமான சொற்களையும், கலாச்சாரக் கூறுகளையும் அப்படியே இலக்கு மொழியில் கொண்டுவர முயலும்போது, அந்த மொழிபெயர்ப்பு இலக்கு மொழியில் சற்று அந்நியமாக, திக்கித் திக்கி ஒலிக்கும்.

 இந்த 'திக்குவாய்' மொழிபெயர்ப்பு, இலக்கு மொழியின் இலக்கண, வாக்கிய மரபுகளை (territory) மீறுகிறது. இது வெறும் அர்த்தத்தைக் கடத்துவதைத் தாண்டி, மூல மொழியின் 'உடல் உழைப்பை', அதன் ஓசை மற்றும் வடிவத்தின் தனித்துவத்தை வாசகருக்கு உணர்த்துகிறது. இது இலக்கு மொழியின் சரளத்தன்மையிலிருந்து ஒரு 'விடுபடு கோடு' (line of flight) ஆகும். வாசகரை வசதியாக உணர வைப்பதற்குப் பதிலாக, நீங்கள் ஒரு அயல் படைப்பை  வாசிக்கிறீர்கள் என்று அது நினைவுபடுத்துகிறது.

ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் ஒரு படைப்பை மொழிபெயர்க்கும்போது, அவர் அந்த மூல ஆசிரியரின் குரலை நகலெடுக்கிறார். இது வெறுமனே  சொற்களை இன்னொரு மொழியில்  மாற்றுவதல்ல.

 சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளர் மூல ஆசிரியராகவே 'ஆக' (becoming) முயற்சிக்கிறார். அவர் அந்த ஆசிரியரின் நடை, லயம், சிந்தனை முறை  உணர்வுத் தாக்கங்களை (affect) உள்வாங்கிக் கொள்கிறார். அவர் அந்த ஆசிரியருடன் ஒரு 'கூட்டிணைவிற்குள்' (assemblage) செல்கிறார்.

 இதன் விளைவாக உருவாகும் மொழிபெயர்ப்பு, மூலத்தின் சரியான நகல் அல்ல; அது ஒரு புதிய மொழியில் நிகழ்த்தப்படும் மூலத்தின் 'சாயல்'. அது மூல ஆசிரியரின் குரலை ஒரு புதிய உடல் (மொழி) கொடுத்து உயிர்ப்பிக்கிறது.

சுருக்கமாக, ஒவ்வொரு மொழிபெயர்ப்பாளரும் இந்த இரண்டு பாதைகளுக்கும் இடையில் ஒரு முடிவை எடுக்கிறார்: மூல மொழியின் அந்நியத்தன்மையை தக்கவைக்க ஒருவித 'திக்குவாயை' உருவாக்குவதா? அல்லது மூல ஆசிரியரின் குரலை உள்வாங்கி ஒரு முழுமையான 'குரல்போலியை' நிகழ்த்தி, இலக்கு மொழியில் இயல்பாக ஒலிப்பதா?  இந்தத் தேர்வு மொழிபெயர்ப்பின்  தொழில்நுட்பப் பிரச்சனை  என்பதைத் தாண்டி, மொழிபெயர்ப்பை படைப்புப்பூர்வமான, தத்துவார்த்தமான செயலாகப் பார்க்க உதவுகிறது. 

“This Almost-Unfolding “ என்ற கவிதையில் முன்பு எழுதியிருக்கிறேன், 

“You’re not done.  

Even here,  

you stretch,  

not with limbs,  

but with memory.  

The tree feels nothing,  

but the soil shifts.  

There’s still a need,  

a pull,  

to become again.

But the becoming  

is no longer yours.  

It’s the hunger of the ground.”