ஓராயிரம் நிலவுகளில் ஒன்று வெளியே காய்வதில்லை: காவபட்டாவின் மாஸ்டர்பீஸ் ‘பனி தேசம்’

ஐந்து வார்த்தைகளில் சொல்ல வேண்டியதை ஐந்நூறு வார்த்தைகளில் சொல்வது ஆபாசம். ஒரு தூரிகைத் தீற்றல், முழு உருவத்தையும் கற்பனைக்கு விட்டுவிட வேண்டும். சாயத்தை அள்ளிப் பூசினால், கல்யாண வீடுகளில் நகைக்கடை போலப் பட்டுப்புடவை சரசரக்க வளையவரும் பெண்களைப் போலப் பார்க்கவே கண்கள் கூசும். இவ்வாறு எளிமையின் அழகியலைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பிக்கலாம். என்றாலும், பாஷோவின் ஹைக்கூக்களிலும் காவபட்டாவின் நாவல்களிலும் எளிமை சாதிக்கும் நுட்பமும் தீவிரமும் உண்டு. மொழிச்சிக்கனம் அழகை எப்போதுமே கூட்டிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை நிரூபிப்பது போல இந்த உரையை ஆரம்பிப்பதே பொருத்தமாக இருக்கும்.

காவபட்டா தன்னுடைய நோபல் பரிசு ஏற்புரையை, ‘ஜப்பானிய இலக்கியத்தில் பனியும் நிலவும்’ என்றே தலைப்பிட்டிருந்தார். பாஷோவின் ஓராயிரம் நிலவுகளைச் சுட்டிக்காட்டும் காவபட்டா, பாஷோவின் பல ஹைக்கூக்களில் நிலவு வெளியே காய்வதில்லை என்கிறார். சங்க அகப்பாடல்களைப் பற்றித்தான் காவபட்டா பேசுகிறாரோ என்ற சந்தேகம் நமக்கு வலுக்கிறது.

அகவெளியில் காயும் நிலவின் மெல்லிய கிரணங்களை ஒரு வரியில் சொல்ல, அதன் அதீதம் பீடிக்கும் வாசகனுக்கு உன்மத்தம் ஏறும். முழு நாவல்களையுமே பல நூறு ஹைக்கூக்களின் தொகுதி போல எழுதும் காவபட்டா, பாஷோவின் அகவெளிக் கிரணம் ஏற்படுத்தும் உன்மத்தத்தை, மெல்லிய சித்திரமாய்த் தீட்டப்படும் கிமோனோவின் ஒற்றை முடிச்சு, புறாக்குஞ்சு போல விம்மும் ஒற்றை முலை, கண்ணாடியில் தெரியும் பாதி முகம், கூந்தலில் செருகியிருக்கும் சிறு கிளிப், கழுத்துப்பட்டியில் (scarf) இருக்கும் நாரை, சிறு பாதங்களின் மென்மையான நடை , வண்ணக்குடை என்பனவற்றின் மூலம் ஏற்படுத்திவிடுகிறார். படித்து முடித்தபின், ஒவ்வொரு நாவலும் உயர் கவித்துவப் பாலியல் வெளியாக விரிகிறது.

வீணாகிவிட்ட அழகின் துக்கம், அதனால் ஏற்படும் தனிமையின் துயரம் ஆகியவையே காவபட்டாவின் முதன்மையான கருப்பொருள்களாக அவருடைய நாவல்களில் எழுச்சி பெறுகின்றன. இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசைப் பெற்ற முதல் ஜப்பானியரான காவபட்டா, இருபதாம் நூற்றாண்டு உலக இலக்கியத்தின் தலைசிறந்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவராகக் கொண்டாடப்படுகிறார்.

ஒசாகாவில் ஜூன் 11, 1899-ல் பிறந்த காவபட்டாவின் குழந்தைப் பருவம், இழப்புகளின் பட்டியலாக இருந்தது. சீனக் கவிதைகளில் ஆர்வமுள்ள அவரது தந்தை, ஒரு மருத்துவர், காவபட்டாவுக்கு இரண்டு வயதாக இருந்தபோது இறந்துவிட்டார். ஒரு வருடம் கழித்து அவரது தாயும் இறந்தார். அவரது தாய்வழித் தாத்தா பாட்டியால் வளர்க்கப்பட்ட அவர், பின்னர் ஏழு வயதில் தனது பாட்டியையும், ஒன்பது வயதில் தனது ஒரே சகோதரியையும் இழந்தார். பதினைந்து வயதிற்குள், அவரது கடைசி நெருங்கிய உறவினரான தாத்தாவும் இறந்துவிட, அவர் அனாதையானார். இந்தத் தொடர்ச்சியான மரணங்கள் அவரது மனதிலும், அதன் விளைவாக அவரது இலக்கியப் படைப்புகளிலும் நீண்ட நிழலைப் படர்த்தியது என்பதில் ஐயமில்லை. அவரது நாவல்களில் பரவியிருக்கும் ஆழ்ந்த தனிமை உணர்வும், வாழ்க்கையின் நிலையாமைப் பற்றிய கூர்மையான விழிப்புணர்வும் இந்த ஆரம்பகால இழப்பு அனுபவங்களிலிருந்து ஊற்றெடுக்கின்றன எனலாம். பிற்காலத்தில், காவபட்டா தனது நெருங்கிய நண்பரான எழுத்தாளர் யூக்கியோ மிஷிமா உட்படப் பலருக்கு இரங்கற்பாக்களை எழுதினார். அவரது வாழ்க்கை இவ்வாறாக, அவரை மீண்டும் மீண்டும் துக்கம் அனுசரிப்பவரின் பாத்திரத்தில் இருத்தியிருந்தது.

துயரத்தில் மூழ்குதல், ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்திறன் முறையை, ஒரு ‘அனாதையின் பார்வையை’ காவபட்டாவின் எழுத்துக்களில் வளர்த்தது எனலாம். இது இருப்பின் நிலையாமை, அழகின் பலவீனம், பிரிவின் தவிர்க்க முடியாத தன்மை ஆகியவற்றை, கூர்மையான கருப்பொருள்களாக காவபட்டாவின் எழுத்தில் மாற்றின. அத்தகைய பார்வை, காவபட்டாவே தன் படைப்புகளை ‘இரங்கற்பாக்கள்’ என்று அழைக்கும்படிக்குக் கூர்மையாக இருந்தது. சுமார் இருபது வயதில், காவபட்டா திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பிய இளம் பெண்ணான ஹட்சுயோ இடோவால் கைவிடப்பட்டார். இந்த அனுபவம், காதல்,  மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றை அடைவது குறித்த அவரது அவநம்பிக்கையான அணுகுமுறைகளை வலுப்படுத்தியிருக்கலாம்.

காவபட்டாவின் முறையான இலக்கியக் கல்வி, டோக்கியோ இம்பீரியல் பல்கலைக்கழகத்தில் தொடங்கியது. அங்கு அவர் 1920-ல் சேர்ந்தார்; ஆரம்பத்தில் ஆங்கில இலக்கியத் துறையிலும், பின்னர் ஜப்பானிய இலக்கியத்திற்கும் மாறி, 1924-ல் பட்டம் பெற்றார். இந்தக் காலகட்டத்தில், அவர் ஜப்பானிய இலக்கியத்தின் முன்னோடி நவீனத்துவ எழுத்து இயக்கத்தில் ஒரு முக்கியமான எழுத்தாளரானார். எழுத்தாளர் ரிச்சி யோகோமிட்சு போன்ற பிற ஜப்பானிய நவீனத்துவ எழுத்தாளர்களுடன் இணைந்து காவபட்டா, அக்டோபர் 1924-ல் ‘புங்கெய் ஜிடாய்’ ("கலைக் காலம்") என்ற இலக்கிய இதழை நிறுவினார். இந்த இதழ், ஜப்பானிய நவீனத்துவ இலக்கியத்தின் முதன்மை முகமாக மாறியது.

காவபட்டா 1925-ம் ஆண்டு ஒரு கட்டுரையில், வழக்கமான இலக்கணத்தின் சிறையிலிருந்து தப்பிக்கக்கூடிய ஒரு புதிய எழுத்து முறையை ஆதரித்தார். இது, உணர்வுகள், உணர்ச்சிகள், நினைவுகளின் தொகுப்பாக நவீன எழுத்து இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தியது. இந்தக் நவீனத்துவக் கோட்பாடு, காவபட்டாவுக்குக் கதை வடிவங்களை உளவியல் ஆழத்துடன் பரிசோதனை செய்வதற்கான ஒரு கட்டமைப்பை வழங்கியது.

இருப்பினும், மேற்கத்திய நவீனத்துவத்துடனான இந்த ஈடுபாடு, ஐரோப்பியப் பாணிகளின் வெறும் சாயலைக் காவபட்டாவிடம் ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவரை ஒரு தனித்துவமான ஜப்பானிய நவீனத்துவத்தை நோக்கிய பாதையை உருவாக்க அனுமதித்தது. அவரது பிற்காலப் படைப்புகள், குறிப்பாக ‘பனி தேசம்’, நவீனத்துவ நுட்பங்களான உளவியல் உள்நோக்கு, துண்டு துண்டான அத்தியாயக் கதை அமைப்பு போன்றவற்றை, ஆழமாக வேரூன்றிய பாரம்பரிய ஜப்பானிய அழகியல் கொள்கைகளான ‘மோனோ நோ அவாரே’ (பொருள்களின் பரிதாபம்), ‘யூஜென்’ (மர்மமான ஆழம்) ஆகியவற்றுடன் அவர் திறமையாக இணைப்பதைக் காட்டுகின்றன.

‘பனி தேசம்’ நாவல் எழுதப்பட்ட காலம், ஜப்பானில் இராணுவவாதமும் இரண்டாம் உலகப் போரும் தீவிரமடைந்த காலகட்டமாகும். முக்கியமாக 1935-லிருந்து 1941 வரை ‘பனி தேசம்’ தொடர்கதையாகப் பல பத்திரிகைகளில் வெளிவந்தது. அதன் இறுதி வடிவம் 1948-ல் வெளியிடப்பட்டது. இரண்டாம் உலகப் போர் தன் எழுத்தின் மேல் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாகக் குறிப்பிட்ட காவபட்டா, போருக்குப் பிந்தைய ஜப்பானில் இரங்கற்பாக்களை மட்டுமே எழுத முடியும் எனக் குறிப்பிட்டார். அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட துக்கங்களும், போரின் விளைவுகளான வரலாற்றுக் காலமும் ஒன்றிணைந்தன. காவபட்டா அந்தக் காலத்தின் இராணுவவாத ஆர்வத்தில் பங்கேற்க மறுத்து, போருக்குப் பிந்தைய அரசியல் சீர்திருத்தங்களில் சிறிதும் ஆர்வம் காட்டாமல், நேரடி அரசியல் ஈடுபாட்டிலிருந்து பெரும்பாலும் விலகியிருந்தாலும், அவரது பொருள் தேர்வு அந்தக் காலத்தின் பின்னணியில் விளக்கப்படக்கூடியதாகவே இருக்கிறது. போரின் வெளிப்படையான சித்தரிப்புகளை விட, ‘பனி தேசத்தின்’ தொலைதூர, தனிமைப்படுத்தப்பட்ட உலகம், அதன் கெய்ஷாக்களின் வாழ்க்கையில் அவரது கவனம் ஆகியவை, அந்தக் காலகட்டத்தில் நிலவிய கடுமையான அரசாங்கத் தணிக்கையைச் சமாளிப்பதற்கான ஒரு வழிமுறையாக இருந்திருக்கலாம். மேலும், சில விமர்சகர்கள், தனது புனைகதைகளில் போரிலிருந்து வேண்டுமென்றே விலகிச் செல்வதன் மூலம், காவபட்டா ஒரு வகையான செயலற்ற எதிர்ப்பில் ஈடுபட்டார் என்றும், தேசியவாதக் கூச்சலுக்கு மத்தியில் அழகியல் சிந்தனைக்கும் மனித உணர்ச்சிக்குமான ஒரு இலக்கிய இடத்தைப் பாதுகாத்தார் என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர். இரண்டாம் உலகப் போரில் ஜப்பானின் தோல்விக்குப் பிறகு, 1948-ல் ‘பனி தேசத்தின்’ இறுதிப்படுத்தல், ஒருவேளை எப்போதும் இருந்திருக்கக்கூடிய இரங்கற்பாத் தொனியை, பேரழிவு இழப்புடன் போராடும் ஒரு தேசத்தின் கூட்டு மனநிலையுடன் எதிரொலிப்பதாக மாற்றியது.

1968-ம் ஆண்டில், காவபட்டா இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசைப் பெற்றபோது சர்வதேச இலக்கிய அங்கீகாரத்தின் உச்சத்தை அடைந்தார். இந்த மரியாதையைப் பெற்ற முதல் ஜப்பானிய எழுத்தாளர் ஆனார். நோபல் குழு, அவரைக் கூர்மையான உணர்திறனுடன் ஜப்பானிய மனதின் சாரத்தை வெளிப்படுத்தும் அவரது கதைசொல்லும் திறனுக்காகப் பாராட்டியது. இந்தத் திறனைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் படைப்புகளில் ‘பனி தேசம்’, ‘ஓராயிரம் நாரைகள்’, ‘பழைய தலைநகரம்’ ஆகிய நாவல்கள், குழுவால் சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்பட்டன.

காவபட்டாவின் நோபல் சொற்பொழிவு, அவரது கலைக் கோட்பாட்டின் ஆழ்ந்த வெளிப்பாடாக இருந்தது. அதில், அவர் ஐரோப்பிய இலக்கிய மரபுகளிலிருந்து வேண்டுமென்றே தன்னைத் தூர விலக்கிக் கொண்டார். அதற்குப் பதிலாக, இடைக்கால ஜென் துறவிகளின் ‘டங்கா’, ‘ஹைக்கூ’ போன்ற பாரம்பரிய ஜப்பானியக் கவிதை வடிவங்களுடனும், ஜென் பௌத்தத்தின் பரந்த தத்துவ நீரோட்டங்களுடனும் தனது ஆழ்ந்த ஆன்மீக, அழகியல் உறவை வலியுறுத்தினார். அவர் "வெறுமை" என்ற அழகியலை மேற்கத்திய சூனியவாதமாக அல்ல, மாறாகக் கிழக்கின் ஆன்மீக அடித்தளமாக முன்வைத்தார். இந்தச் சொற்பொழிவு, ‘பனி தேசம்’ உட்பட அவரது படைப்புகளை உயிரூட்டும் பார்வையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இன்றியமையாதது. அவருக்கான நோபல் பரிசு, ஜப்பானிய இலக்கியத்திற்கு முன்னோடியில்லாத உலகளாவிய கவனத்தை ஈர்த்தது. அவரது தனித்துவமான உரைநடையும் இந்த சர்வதேசப் பாராட்டுகளின் மையத்தில் இருந்தது.

காவபட்டாவின் வாழ்க்கை ஏப்ரல் 16, 1972 அன்று ஜப்பானின் ஜூஷியில் முடிவுக்கு வந்தது. எரிவாயு நச்சுப்படுத்தலால் ஏற்பட்ட அவரது மரணம் தற்கொலை என்று பரவலாக அறிவிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், அவரது விதவை ஹிடேகோ உட்படச் சில நெருங்கிய நண்பர்கள் இது தற்செயலாக நடந்திருக்கலாம் என்று வாதிட்டனர். 1970-ல் மிகவும் சடங்கு ரீதியான தற்கொலை செய்துகொண்ட அவரது நண்பர் யூக்கியோ மிஷிமாவின் மரணம், அவரை ஆழமாகப் பாதித்தது. காவபட்டா எந்தக் குறிப்பையும் விட்டுச் செல்லவில்லை. அது உண்மையில் தற்கொலையாக இருந்தால், அவரது நோக்கங்கள் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அவரது மரணத்தின் புதிரான சூழ்நிலைகள் இருந்தபோதிலும், காவபட்டாவின் இலக்கிய மரபு தொடர்ந்து வளர்ந்து வருகிறது. எண்ணற்ற மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அவரது படைப்புகள், மனித உணர்ச்சிகளின் நுட்பமான சித்தரிப்பு, அவற்றின் ஆழ்ந்த அழகியல் உணர்திறன், ஜப்பானியப் பாரம்பரியம், நவீனப் பிரக்ஞை இரண்டுக்குமான தனித்துவமான இணைவு ஆகியவற்றிற்காக உலகளவில் படிக்கப்பட்டும் ஆய்வு செய்யப்பட்டும் வருகின்றன. அவரது இலக்கிய முத்திரைகளில் ஜென் பௌத்தத்தின் ஆழ்ந்த செல்வாக்கு, குறிப்பாகத் தனிமை மூலம் அடையப்படும் நுண்ணறிவு, ஹைக்கூவின் ஆன்மா, அதன் சொற்சிக்கன வெளிப்பாடு, சூசகம், கற்பனையைத் தூண்டும் காட்சிப்படுத்துதல்கள் ஆகியவற்றிற்காக உலக இலக்கியத்தில் தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. காவபட்டாவின் பாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் தொலைதூரத் தனிமையாளர்களாக, உலகை ஒரு துக்ககரமான கூர்மையுடன் கவனித்து, அழகு, தனிமை, வாழ்க்கையின் துயரமான நிலையாமை ஆகியவற்றைப் பற்றி ஒளி வீசும் தருணங்களைத் தரக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

‘பனி தேசம்’ நாவல், பல்வேறு இலக்கிய இதழ்களில் வெளியிடப்பட்ட, தளர்வாக இணைக்கப்பட்ட சிறுகதைகள், அத்தியாயங்களின் தொடராகத் தொடங்கியது. ஜனவரி 1935-ல் ‘ஒரு மாலைக் காட்சியின் கண்ணாடி’ வெளியீட்டுடன் இந்தப் பயணம் தொடங்கியது. இது ஷிமாமுரா, கோமாகோ ஆகிய மையப் பாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்தியது. இதழின் காலக்கெடு காரணமாகத் தனது அனைத்துப் பொருட்களையும் இந்த முதல் பகுதியில் பொருத்த முடியாததால், காவபட்டா கதையை ‘ஒரு வெண்ணிறக் காலையின் கண்ணாடி’யில் தொடர்ந்தார். இது சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு மற்றொரு இதழில் வெளியிடப்பட்டது. அடுத்த சில ஆண்டுகளில், மேலும் தவணைகள் தோன்றின: 1935-ன் பிற்பகுதியில் "கதை" அல்லது “கதை”, "டோரோ", "வீணான முயற்சிகள்"; 1936-ல் “மிஸ்காந்தஸ் மலர்”, அதைத் தொடர்ந்து 1936, 1937 ஆகிய ஆண்டுகளில் ஆறாவது, ஏழாவது கதைகளைக் காவபட்டா வெளியிட்டார். இந்தப் பகுதிகள் சேகரிக்கப்பட்டு 1937-ல் ‘யுகிகுனி’ என்ற முதல் புத்தகப் பதிப்பாக வெளியிடப்பட்டன. இந்த ஆரம்பகாலத் தொகுப்பு நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது. 1937-ம் ஆண்டு வெளிவந்த பதிப்பில் காவபட்டா, ‘பனி தேசம்’ நாவலின் புனைவுலகத்தை விரிவுபடுத்தினார். 1939, 1940 ஆகிய ஆண்டுகளில் இதழ்களில் மேலும் இரண்டு அத்தியாயங்களை வெளியிட்டார்.  1946, 1947 ஆகிய ஆண்டுகளில் மேலும் திருத்தங்கள் செய்தார். எட்வர்ட் சீடென்ஸ்டிக்கரின் செல்வாக்குமிக்க ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு, அடுத்தடுத்த சர்வதேசப் பதிப்புகள் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட ‘பனி தேசத்தின்’ உறுதியான பதிப்பு, இறுதியாக 1948-ல் வெளியிடப்பட்டது. இதற்குப் பிறகும், கோமாகோ, யோகோ ஆகிய பாத்திரங்களுக்கு இடையேயான தெளிவற்ற உறவைத் தெளிவுபடுத்த மற்றொரு அத்தியாயத்தைச் சேர்ப்பது பற்றிக் காவபட்டா சிந்தித்தார், ஆனால் இறுதியில் அதைக் கைவிட்டார். இந்தச் சிக்கலான, நீட்டிக்கப்பட்ட வெளியீட்டு வரலாறு, நாவலின் அமைப்பு, சூழல், அதன் நீடித்த செல்வாக்கு ஆகியவற்றுடன் ஆழமாகப் பின்னிப்பிணைந்துள்ளது.

‘பனி தேசம்’ நாவலின் இந்தத் துண்டு துண்டான உருவாக்கம், ஒரு ஒருங்கிணைந்த பார்வையின் பற்றாக்குறையைக் குறிப்பதற்குப் பதிலாக, அதன் பாத்திரங்கள், கருப்பொருள்கள் மற்றும் ‘பனி தேசத்தின்’ சூழல் ஆகியவற்றின் மேல் தொடர்ந்த தியானத்தை அதன் ஆசிரியருக்கும் வாசகர்களுக்கும் ஏற்படுத்தின. இந்தச் செயல்முறை, காவபட்டாவுக்கு அர்த்தங்களை அடுக்கடுக்காக வைக்கவும், அவரது தனித்துவமான காட்சிப்படுத்துதல்களைச் செம்மைப்படுத்தவும், ஒரு நீண்ட காலத்திற்கு உளவியல் நுணுக்கங்களை ஆழப்படுத்தவும் அனுமதித்தது. இந்த மெதுவான அணுகுமுறையால், நாவலில் தீர்க்கப்படாத உணர்ச்சிகள், தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வெப்ப நீரூற்று மலைக் கிராமத்தின் காலத்தின் மெதுவான ஓட்டம் ஆகியவற்றை பிரதிபலிப்பதாக மாறின. காவபட்டாவின் படைப்புகளில் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் சிறப்பியல்பான முற்றுப்பெறாத உணர்வு, இந்த நாவலில் உச்சம் பெற்றது. மேலும், காவபட்டாவின் தொடர் தியானம், நாவலை ‘ரெங்கா’ (இணைக்கப்பட்ட வசனக் கவிதை) போன்ற பாரம்பரிய ஜப்பானியக் கலை வடிவங்களுடன் சீரமைப்பதாகவும், அங்கு ஒரு படைப்பு முன்கூட்டியே திட்டமிடப்படாமல், அடுத்தடுத்து வாழ்க்கை போலவே காலப்போக்கில் விரிவதாகவும் அமைந்தது.

‘பனி தேசம்’, காவபட்டாவின் தலைசிறந்த படைப்பு என்று குறிப்பிடுவது தற்செயலான விமர்சனக் கருத்தொற்றுமை அல்ல. மாறாக, அதன் ஆழ்ந்த கலைச் சாதனைகள், அதன் புதுமையான கதை அணுகுமுறை, அதன் நீடித்த செல்வாக்கு, ஜப்பானிய இலக்கியத்தை உலகளாவிய முக்கியத்துவத்திற்குக் கொண்டு வந்ததில் அதன் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு ஆகியவற்றில் வேரூன்றியுள்ளது. நாவலின் புகழ், அதன் ஆரம்பகால வரவேற்பு முதல் நோபல் குழுவின் அங்கீகாரம், வாசகர்கள், விமர்சகர்கள் மீது அதன் நீடித்த செல்வாக்கு வரை பல காரணிகளின் சங்கமத்திலிருந்து உருவாகிறது.

‘பனி தேசத்தின்’ உயர் இலக்கிய அந்தஸ்திற்கு நாவலின் பல முக்கிய அம்சங்கள் பங்களிக்கின்றன.

நாவல் மூன்றாம் நபரில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், புறநிலை என்பதற்கு நேர்மாறான ஒரு உலகக் கண்ணோட்டத்தை அது அளிக்கிறது. வாசகர், ஷிமாமுராவின் அகநிலை உணர்வுகள் மற்றும் அவரது மாயைகள் மூலம் உலகை அனுபவிக்கிறார். இந்த அணுகுமுறை, அந்தக் கால ஜப்பானிய நாவல் எழுத்தில் முன்னோடியில்லாதது.

நாவலின் எழுத்துப்பணியின் நுட்பமான அழகு, அதன் ஓவியம் போன்ற காட்சிகளின் சித்தரிப்புக்காகத் தொடர்ந்து பாராட்டப்படுகிறது. இந்தக் கலைத்திறன், ‘யதார்த்தம் இல்லாத’ ஆனால் அழகான கற்பனையாக வாசகரை ஈர்க்கும் ஒரு உலகத்தை உருவாக்குகிறது. நாவலின் உரைநடை, அதன் துல்லியம், சொற்சிக்கனம், தொனியின் சூசகம் ஆகியவற்றில் ஹைக்கூவைப் போன்றதாக இருக்கிறது. அங்கு கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட காவபட்டாவின் சொற்சித்திரங்கள், சிக்கலான உணர்ச்சிகளையும் சூழல்களையும் வாசக மனதில் தூண்டுகின்றன.

‘பனி தேசம்’ நாவல் ஒரு குறிப்பிட்ட மலைதேசக் கிராமத்தில் நிகழ்ந்தாலும், அது உலகளாவிய மனித அனுபவங்களை ஆராய்கிறது. மனிதத் தொடர்புக்கான ஏக்கம், காதலின் வலி, தனிமை உணர்வு, வீணடிக்கப்பட்ட ஆற்றல், அழகுடன் ஏற்படும் காவிய மோதல் ஆகியவற்றின் சித்தரிப்புகள், நாவலை வெவ்வேறு கலாச்சாரப் பின்னணியில் உள்ள வாசகர்களுடன் ஆழமாக எதிரொலிக்க வாய்ப்புகளை உண்டாக்கிக் கொடுக்கின்றன.

வெளிப்படையான சித்தரிப்புகளை நாடாமல், தீவிரமான சிற்றின்பம்  காமப் பதற்றம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் காவபட்டாவின் உரைநடைத் திறன், அவரது அதிநவீனக் கலைத்திறனின் ஒரு அடையாளமாகும். பேசப்படாதவை, சூசகமாகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டவை, சூழல் சார்ந்தவை அனைத்தும் வாசகரின் கற்பனையைத் தூண்டும் ஒரு சக்திவாய்ந்த ஆசையின் அடிநாதத்திற்குப் பங்களிக்கின்றன.

‘பனி தேசத்தில்’ மனித உறவுகள் தெளிவற்ற தன்மையால் நிறைந்திருக்கின்றன. அழகு, துக்கத்துடன் பிரிக்கமுடியாதபடி இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நிலப்பரப்பே உணர்ச்சி, இருத்தலியல் நிலை ஆகியவற்றின்  ஆழ்ந்த குறியீடாக மாறும் ஒரு நுணுக்கமாக வடிவமைக்கப்பட்ட கதை உலகை  வெளிப்படுத்துகிறது.

‘பனி தேசத்தின்’ உணர்ச்சி மையம், அதன் மூன்று முக்கியப் பாத்திரங்களான ஷிமாமுரா, கோமாகோ, யோகோ ஆகியோருக்கு இடையிலான சிக்கலான, இறுதியில் நிறைவேறாத உறவுகளில் உள்ளது. தொலைதூர வெப்ப நீரூற்றுக் கிராமத்தின் பேரெழிலின் பின்னணியில் அவர்களின் தொடர்புகள், தனிமை, மனித உறவுகளின் மழுப்பலான தன்மை ஆகியவற்றின் துயரமான சித்திரத்தை நாவல் வரைகிறது.

பற்றற்ற அழகியலாளரும் மெய்நிகர் தேடலும் கொண்ட கதாநாயகனான ஷிமாமுரா, டோக்கியோவிலிருந்து வரும் ஒரு ஓய்வுநேர மனிதர். திருமணமானவர்,  மனைவி குழந்தைகளுடன் டோக்கியோவில் வாழ்பவர்.  ‘பனி தேசத்திற்கு’ ஓய்வெடுக்கவும், தனது திருமணத்தின் வெறுமை.அவரது டோக்கியோ வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பிக்கவும் வருகிறார். அவர் பார்த்திராத பாலேவைப் பற்றி எழுதும் ஒரு சோம்பேறித்தனமான மூன்றாம் தர எழுத்தாளர் என விவரிக்கப்படுகிறார். இது, வாழும் யதார்த்தத்தில் அவரது பற்றின்மையையும், கலை, அழகு ஆகியவற்றிற்கு அறிவுசார்ந்த, இரண்டாம் நிலை அனுபவத்திற்கான அவரது விருப்பத்தையும் உடனடியாக நிறுவுகிறது. நாவல் முழுவதும், ஷிமாமுரா முதன்மையாக ஒரு பார்வையாளராக இருக்கிறார். அவர் வாழ்க்கையையும் உறவுகளையும், குறிப்பாகக் கோமாகோவுடனான தனது உறவை, ஒரு அழகியல் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க விழைகிறார். அவர் எந்தவொரு வழக்கமான அர்த்தத்திலும் யாரையும் காதலிக்க இயலாதவர். அவரது பாசங்கள் சீரற்றதாகவும் நிச்சயமற்றதாகவும் இருக்கின்றன. மெய்நிகர் மீதான அவரது மோகம், நாவலின் புகழ்பெற்ற தொடக்கக் காட்சியில் ரயிலில் சுருக்கமாகக் காட்டப்படுகிறது. அவர் யோகோவின் உடல் இருப்பால் அல்ல, மாறாக ரயில் ஜன்னலில் அவளது பிரதிபலிப்பால் கவரப்படுகிறார். இது ஷிமாமுராவின் நேரடி மனித அனுபவத்திலிருந்து தன்னை அழகியல்மயமாக்குவதற்கும் தூர விலக்குவதற்கும் உள்ள போக்கை கச்சிதமாக உள்ளடக்கியுள்ளது. அவர் கனவு போன்ற, இறுதியில் அருவமான அழகுக்கு ஈர்க்கப்படுகிறார். இந்த அழகியல் பற்றின்மை, இருப்பினும், ஒரு உளவியல் பற்றாக்குறையிலிருந்து வருகிறது. அவரது தீவிர அழகியல் பாராட்டுதலின் தருணங்கள், பெரும்பாலும் அவரைத் தன்னுணர்வற்ற, கொடூரமான செயல்களுக்கு இட்டுச் செல்கின்றன. கோமாகோவால் அவர்களின் சாத்தியமற்ற எதிர்காலத்தையும், அவருக்கான மற்றொரு கெய்ஷா அனுபவமாக அவளது இறுதி வகைப்படுத்தலையும் ஷிமாமுராவின் சொற்கள் உறுதிப்படுத்துவதாக அவள் உணர்கிறாள். இந்த உணர்தல், அவளை அடிக்கடி நிலையிழக்கச் செய்கிறது. ஷிமாமுராவுக்கு கோமாகோவின் பெரும் உணர்ச்சிப் பிழம்பான காதல் புரிவதில்லை. அவர் தன்னுடைய உணர்ச்சிப் பற்றாக்குறையுடனேயே யோகோவினால் அடிக்கடி ஈர்க்கப்படுபவராக இருக்கிறார்.

ஷிமாமுராவைப் போலல்லாமல், கோமாகோ தீவிரமான, நேரடி உணர்ச்சிப் பிழம்பின் வடிவம். அவள் ஷிமாமுரா மீது ஆழமாகவும் உண்மையாகவும் காதல் கொள்கிறாள். இது ஒரு கெய்ஷாவிடம்  எதிர்பார்க்கப்படும் தொழில்முறைப் பற்றின்மையை மீறும் ஒரு காதல். கெய்ஷாவின் தொழில் என்பது உணர்ச்சிச் சிக்கல் இல்லாமல் பொழுதுபோக்குத்  தோழமையை வழங்குவதாகும். ஷிமாமுரா மீதான அவளது காதல் ஒரு வீணடிக்கப்பட்ட முயற்சி; ஆனால் தூய்மையானது, தன்னலமற்றது, அனைத்தையும் உட்செரிப்பது. ஆயினும்கூட, ஷிமாமுராவின் உணர்ச்சியற்ற தன்மை, அவரது தற்போதைய திருமணம், அவர்களின் சந்திப்புகளின் உள்ளார்ந்த நிலையாமை ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு பார்த்தால், கோமாகோவின் காதல் இறுதியில் பயனற்றது. தியாகங்களால் நிறைந்த கோமாகோவின் வாழ்க்கையில் இந்தக் காதல் இன்னொன்று. அவள் தனது இசை ஆசிரியரின் மகனான யூக்கியோவின் மருத்துவக் கட்டணத்தைச் செலுத்த கெய்ஷாவானவள் அவள். அவருக்கும் அவளுக்கும் நிச்சயதார்த்தம் செய்யப்பட்டதாக வதந்தி, கிராமத்தில் பரவியது. அவளது தொழிலின் கடுமையான யதார்த்தங்களை மீறி, அவள் அக வாழ்க்கையைப் பராமரிக்கப் பெரும்பாடு படுகிறாள். விடாமுயற்சியுடன் ஒரு நாட்குறிப்பை வைத்திருக்கிறாள். தனது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட மலைக் கிராமத்தில் சாமிசென் பயிற்சி செய்கிறாள். ஷிமாமுரா அவளது முயற்சிகளின் தூய்மையையும் தீவிரத்தையும் அங்கீகரிக்கிறார்; ஆனால் அத்தகைய தொலைதூர அமைப்பில் அவை இறுதியில் வீணடிக்கப்படுவதாகவும், சிதைவுக்கு விதிக்கப்பட்ட ஒரு அழகு என்றும் உணர்கிறார். அவளது உணர்ச்சிவசப்பட்ட இயல்பு, அதிகமாகக் குடிக்கும் அவளுடைய போக்கு, அவளுடைய பதப்படுத்தப்படாத, வடிகட்டப்படாத நேர்மை ஆகியவை ஷிமாமுராவின் ஒதுங்கிய, பெரும்பாலும் கொடூரமான பற்றின்மைக்கு ஒரு தெளிவான மாறுபாட்டை வழங்குகின்றன.

கோமாகோவிடமிருந்து வேறுபட்ட, வேறொரு வகை அழகியாக யோகோ இருக்கிறாள். நோய்வாய்ப்பட்ட யூக்கியோவை விடாமுயற்சியுடன் கவனித்துக்கொள்ளும் அவள், ஷிமாமுராவுக்குக் கிட்டத்தட்ட ஒரு தெய்வ தரிசனம் போல அறிமுகமாகிறாள். தூய்மையான, இவ்வுலகிற்கு அப்பாற்பட்ட அவளுடைய குரல், சோகம் தாக்கும் அளவுக்கு அழகாய் இருக்கிறது. யோகோ, நாவல் முழுவதும் ஒரு புதிரான நபராகவே இருக்கிறாள். கோமாகோவுடனான அவளது உறவு தெளிவாக வரையறுக்கப்படவில்லை; அவ்வுறவு யூக்கியோவின் மரணத்திற்குப் பிறகு மிகவும் பதற்றமானதாக மாறுகிறது. நாவலின் முடிவில் கிடங்குத் தீயில் அவளது திடீர் வியத்தகு மரணம், ஒரு சக்திவாய்ந்த குறியீட்டு நிகழ்வாகும். இது அழகில் உள்ளார்ந்த அழிவுகரமான ஆற்றல், நிலையாமையின் இறுதி வெற்றி ஆகியவற்றுக்கு ஒரு நினைவூட்டலாகச் செயல்படுகிறது. ஒரு விதத்தில், காவபட்டா யோகோவின் மரணத்தின் மூலம் அவளது தூய்மையைப் பாதுகாக்கிறார்; கெய்ஷா வாழ்க்கையில் கோமாகோவுக்குக் காத்திருக்கும் தவிர்க்க முடியாத சிதைவிலிருந்து யோகோவைக் காப்பாற்றுகிறார். யூக்கியோ மீதான யோகோவின் தன்னலமற்ற பக்தி, அவளுடைய புனிதத்தையும் புதிரையும் மேலும் அதிகமாக்குகிறது. யோகோவின் பாத்திரம், ஜப்பானிய அழகியலான நிலையாமையின் அழகை உணர்த்துவதாய், நம் மனதில் சதா நிழலாடிப் பேரெழில் கொள்கிறது.

காவபட்டாவின் உரைநடை மிகவும் கவித்துவமானது. ‘பனி தேசம்’ பல நூறு ஹைக்கூக்களின் தொகுப்பைப் போல எழுதப்பட்டு மிளிர்கிறது. ஜப்பானிய அழகியலில் மர்மமான ஆழம் (‘யூஜென்’) எனக் குறிப்பிடப்படும் சௌந்தர்யம், காவபட்டாவின் சின்னஞ்சிறு வாக்கியங்களால் ஆன உரைநடைக்குள் ஒளிந்திருக்கிறது.