"பாதம் பற்றிய பூ" கவிதைத் தொகுப்புக்கு எழுதிய முன்னுரை
----
ஒரு கவிதைத் தொகுப்பின் தொடக்கம் எழுதப்பட்ட முதல் வரியில் அமைவதில்லை; மாறாக, அது ஒரு நீடித்த கேள்வி நனவில் வேரூன்றும் தருணத்தில் நிகழ்கிறது. “பாதம் பற்றிய பூ” என்ற இந்தத் தொகுப்பைப் பொறுத்தவரை, அந்தக் கேள்வி ஒரு எளிய, கவனிக்கப்படாத சித்திரத்திலிருந்து எழுவதாக இருக்கிறது: உதிர்ந்த மலரும், கடந்து செல்லும் பாதமும், ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்துகொள்ளும் அந்தச் சிறிய, கவனிக்கப்படாத தருணம். இந்த நூல், அந்த ஒட்டிக்கொள்ளும் கணத்தில் வாழ்வதற்கான ஒரு முயற்சி; நாம் கடந்துவிட்டதாக நம்பிய பின்னரும் நம்முடன் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் நினைவுகள், நிலக்காட்சிகள், துயரங்கள், தற்செயலான கருணையின் கணங்கள் போன்றவற்றை வெளிப்படுத்தும் ஒரு கவிதையியலை உருவாக்குவதற்கான முயற்சி. இது, ஒருவன் தன்னை ஆழமாக ஆனால் மென்மையாக அந்நியப்பட்டதாக உணரும் ஒரு உலகிற்குச் சாட்சியாய் இருப்பதன் அர்த்தத்தைக் கண்டறியும் ஒரு தேடல்.
"பாதம் பற்றிய பூ" என்ற தலைப்புக் கவிதை, இத்தொகுப்பின் மைய தரிசனமாகவும் அதன் கவிதைக்கான கோட்பாடாகவும் விளங்குகிறது. அக்கவிதை ஒரு மனப்பழக்கத்தின், ஆன்மாவின் அனிச்சைச் செயலின் அமைதியான அவதானிப்புடன் தொடங்குகிறது:
"உதிர்ந்ததை விலக்குதலும்
மலர்ந்ததை கைக்கொள்வதும்
மனப்பழக்கம்”
இது பயன்பாட்டின் தர்க்கம்; முன்னோக்கிய இயக்கத்தின் தர்க்கம்; உயிர்ப்புடன் இருப்பதை வைத்துக்கொண்டு தேய்ந்ததை உதறிவிடும் ஒரு வாழ்க்கையின் தர்க்கம். ஆயினும், இந்தக் கவிதையும், உண்மையில் இந்த முழுத் தொகுப்பும், இந்தப் பழக்கத்தை எதிர்ப்பதிலேயே தங்கள் நோக்கத்தைக் கண்டடைகின்றன.
இந்தத் தர்க்கத்திற்கு எதிராக, சிறிய, உதிர்ந்த, முக்கியமற்றதாகத் தோன்றும் ஒன்றின் நிலைத்திருத்தலை இந்தத் தொகுப்பு முன்வைக்கிறது. பாதத்தில் ஒட்டிக்கொள்ளும் சிறிய வேப்பம்பூ ஒரு அமைதியான கிளர்ச்சியின் செயல். அது கவனத்தைக் கோரவில்லை; அதன் இருப்பு ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு, ஒரு எச்சம். நீங்கள் அறியாத வரை மட்டுமே அது உங்களுடன் பயணிக்கிறது:
"நீங்கள் கவனிக்காதவரைக்கும்
கவனித்தால் நீங்கள் உதறிவிடுவீர்கள்தானே”
இந்த ஒட்டிக்கொள்ளும் செயல், அமைதியான, கவனச்சிதறலான ஒரு தருணத்தில் மட்டுமே கவனிக்கப்படும் இந்த நிலை, இந்தக் கவிதைகளின் முதன்மையான அக்கறைகளாக மாறியிருக்கின்றன. அவை, இந்தச் சிறிய வேப்பம்பூக்களைப் போன்றவை. அவை வாசகரின் நனவில் தங்களை இணைத்துக்கொள்ள முயல்கின்றன; பெரிய பிரகடனத்தின் வலிமையுடன் அல்ல, ஆனால் நீடித்த ஜீவனுடன் கூடிய சித்திரத்தின் அல்லது பாதி நினைவிலிருக்கும் ஒரு உணர்வின் நுட்பமான நிலைத்தன்மையுடன். அவை ஒரு கணத்தின், ஒரு நிலக்காட்சியின், ஒரு குறிப்பிட்ட ஒளிச்சாய்வின் எச்சங்கள். இக்கவிதையின் இறுதிப் பத்தி ஒரு முடிவல்ல; அது ஒரு நம்பிக்கையின் பிரகடனம்; இந்தத் தொகுப்பு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ள அடித்தள நம்பிக்கை:
“சின்னஞ் சிறியதில் பென்னம் பெரியதும்
பென்னம் பெரியதில் சின்னஞ் சிறியதும்
இருப்பதை நீங்கள் உணரும்போது
எனக்கு ஆரோக்கியம் திரும்பிவிடுகிறது
என் வரிகள் செயற்கையாய் மாறிவிடுகின்றன. “
அற்பமானதில் ஆழமானதையும், தனித்துவமானதில் பிரபஞ்சத்தன்மையையும் உணரும் செயலில் ஒரு முழுமையை, ஒருவித ஆன்ம ஆரோக்கியத்தைக் கண்டடைவதில்தான் இத்தொகுப்பின் மைய இலட்சியம் உள்ளது: இந்த உணர்தல் நிகழும் கணத்தில், கவிதையே இரண்டாம்பட்சமாகி, "செயற்கையாகி" விடுகிறது, அதன் வேலை முடிந்துவிடுகிறது.
இந்தக் குறிப்பிட்ட பார்வை, கைவிடப்பட்ட, விளிம்புநிலையில் உள்ளவற்றின் மீதான இந்த கவனம், ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டத்தில் இருந்து பிறக்கிறது. "பால் வடிதல்" கவிதையில், என் எழுத்தைப் பற்றிய அவதானிப்பை நான் ஒப்புக்கொண்டு வலியுறுத்த விரும்புகிறேன்:
"ஒரு அனாதையின் கண்கொண்டே
நான் எல்லாவற்றையும் பார்ப்பதாய்
நீ சொல்வது உண்மைதான்”
இந்த "அனாதையின் கண்" அனுதாபத்திற்கான ஒரு வேண்டுகோள் அல்ல, குறுகிய அர்த்தத்தில் ஒரு சுயசரிதை ஒப்புதல் வாக்குமூலமும் அல்ல. அது ஒரு கவிதை நிலைப்பாட்டின் விளக்கம். அது பற்றற்ற, ஆனால் ஆழ்ந்து கவனிக்கும் ஒரு பார்வை; அது கைவிடப்பட்ட நிலைகள், பலவீனமான நிலையற்ற அழகு ஆகியவற்றுக்கான உணர்கொம்புகளைக் கொண்டது.
இந்தக் கண்ணோட்டம், அய்யனார் சன்னதியின் அடிவாரத்தில் உள்ள "சிதிலமடைந்த மண் குதிரைகளை" நோக்கியும், தன் தோப்பில் தனியாக நிற்கும் பால் வடியும் இலுப்பை மரத்தின் மீதும், இத்தொகுப்பு முழுவதும் பரவியிருக்கும் துயரம் தோய்ந்த கவனிப்பின் தொனியையும் விளக்குகிறது.
அனாதையின் கண் உலகில் ஒரு நிலையான வீட்டையோ அல்லது பாதுகாப்பான இடத்தையோ கருதிக்கொள்வதில்லை; அது உலகைத் தற்காலிகத் தங்குமிடங்கள் எனவும் கண நேரத் தொடர்புகளின் தொகுப்பாகவும் பார்க்கிறது.
இந்தத் தொகுப்பின் தத்துவார்த்த, உணர்ச்சிகரமான கவலைகளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவம் தேவைப்பட்டது, அல்லது ஒருவிதமான வடிவமற்ற தன்மை தேவைப்பட்டது. "பாதம் பற்றிய பூ" கவிதைகளின் வடிவங்கள், தம் உணர்ச்சிகளாலேயே தங்களை வடிவமைத்துக் கொண்டவை.
வடிவத்திற்கும் தத்துவத்திற்கும் இடையிலான இந்த உறவு "தெரு உருகிக்கொண்டிருக்கிறது" என்ற கவிதையில் மிகத் தெளிவாக ஆராயப்படுகிறது. கவிதை, டேனிஷ் தத்துவஞானி சோரென் கீர்க்ககார்டை நினைவுகூர்ந்து தொடங்குகிறது:
"சோரென் கீர்க்ககார்ட் பதற்றத்தை
சுதந்திர உணர்வின் தலைசுற்றல்
என வருணிப்பார் என்பது
உங்களுக்குத் தெரியும்தானே?”
இந்த வரி, இத்தொகுப்பின் ஒட்டுமொத்த வடிவ உத்திகளுக்கான தத்துவத் திறவுகோல். "சுதந்திரத்தின் தலைசுற்றல்”—நம்பிக்கை, யதார்த்தம் ஆகியவற்றின் அடித்தளங்கள் அகற்றப்படும்போது எழும் திகிலூட்டும், மயக்கமூட்டும் உணர்வு—அதுவே இந்தக் கவிதைகள் நிகழ்த்த முற்படும் நிலை. இந்தச் சுதந்திரத்திற்கான விலை, நம் கால்களுக்குக் கீழே உள்ள நிலமே நழுவுவது போன்ற உணர்வு என கவிதை தொடர்கிறது:
“நம் காலடி மண் நழுவுவதை
விலையாகக் கொடுக்கவேண்டும்”
பின்னர் கவிதை இந்தச் சரிவை வெளிப்படுத்துகிறது. பழக்கமான தெரு உருகிச் சரியத் தொடங்குகிறது. சரளைக் கற்களை விழுங்கிய சிட்டுக்குருவிகள் மெதுவாக தலைகீழாக விழுகின்றன. பழ வண்டியிலிருந்து பழங்கள் உருண்டு, "இரத்த சதைக்கோளங்கள் போல அந்தரத்தில் மிதக்கின்றன", திடமான கட்டிடங்கள் கூட "நெய் போல / மணல் மணலாய் வழுகுகின்றன”. இது வெறும் வருணனைச் சித்திரம் அல்ல; இது ஒரு அக, இருத்தலியல் நிலையின் புறவயமாக்கல். திடமான உலகம் அதன் ஒத்திசைவை இழந்துவிட்டது, ஏனெனில் அதை ஒன்றாக வைத்திருந்த அகக் கட்டமைப்பு கரைந்துவிட்டது. கவிதையின் வடிவம் இந்தச் சிதைவைப் பிரதிபலிக்கிறது. வரிகள் நீண்ட, உரைநடை போன்ற, மூச்சுத்திணற வைக்கும், தடுக்க முடியாத வேகத்துடன் ஒன்றோடொன்று விழுகின்றன. தொடரியல் நெகிழ்வானது, திரண்டு வருவது, வாசகருக்குப் பேச்சாளரின் மனக்குழப்பத்தைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு திசைதிருப்பல் உணர்வை உருவாக்குகிறது. கட்டமைப்பு உருகுவதை விவரிக்கவில்லை; அதுவே உருகுதலாக இருக்கிறது.
வடிவச் சுதந்திரத்திற்கும் முழுமையான வடிவமற்ற தன்மைக்கும் இடையிலான இந்த மெல்லிய கோட்டைப் பற்றிய எனது சொந்தப் பதற்றங்கள், "இப்படியாக அல்லது இப்படித்தான்" என்ற கவிதை சார்ந்த உரைநடைப் பகுதியில் ஒப்புக்கொள்ளப்படுகின்றன. "பறத்தலில் உறைதல்" கவிதையின் ஒரு வரியின் உரைநடை வடிவத்தில் இரண்டு முற்றுப்புள்ளிகளைக் கண்டறிந்தபோது ஏற்பட்ட எனது "கவலை"யைப் பற்றி நான் சிந்திக்கிறேன். இந்தச் சிறிய இலக்கணக் கவலை, கவிதைக்கும் உரைநடைக்கும், வடிவமைக்கப்பட்ட வடிவத்திற்கும் குழப்பமான சரிவிற்கும் இடையிலான எல்லையைப் பற்றிய ஆழமான பதற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த வடிவ நிச்சயமற்ற தன்மையை, ஜெர்மானிய மகாகவி ஃபிரெட்ரிக் ஹோல்டர்லினின் பிற்கால ஆண்டுகளில் இருந்த "தொன்மமயக்கத்துடன்" நான் தொடர்புபடுத்துகிறேன். இந்த வடிவமற்ற தன்மையுடனான உறவு, ஒரு ஆழமான ஆன்மீக அல்லது இருத்தலியல் நெருக்கடியின் அறிகுறி என்று கூறலாம். தொடரியல் சிதைவு, ஒரு வகையில், ஒரு உலகின் சிதைவு. பழைய ஒழுங்குகள்—அவை கவிதை, மதம், அல்லது சமூகம் சார்ந்தவையாக இருந்தாலும்—இனி செல்லுபடியாகாதபோது, கவிஞன் அந்தத் தலைசுற்றும் சுதந்திரத்தில் பயணிக்க வேண்டியுள்ளது; கவிதைகள் அந்த அபாயகரமான பயணத்தின் தடயங்களைத் தாங்கி நிற்கின்றன.
எனவே, இந்தக் கவிதைகளின் வடிவப் பரிசோதனை, மேலோட்டமாக ஒரு "நவீன" பாணியை அடைவது பற்றியது அல்ல. இது யதார்த்தத்தை ஒரு நிலையற்ற, நெகிழ்வான, ஆழ்ந்த அகவய அமைப்பாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு திட்டமிட்ட முயற்சி. முடிவு, நிலையான பொருள் ஆகியவை தருகின்ற ஆறுதலை கவிதைகள் தொடர்ந்து எதிர்க்கின்றன. வாசகரை கவிதைகளின் பேசுகுரலின் அதே இருத்தலியல் "தலைசுற்றலை" அனுபவிக்க கட்டாயப்படுத்துகின்றன.
"மாற்று வாழ்வுகளின் ஆடி"யில் உள்ள ஆடி இந்தச் செயல்முறைக்கு ஒரு சரியான உருவகம். அது சுயத்தின் நிலையான பிரதிபலிப்பை வழங்கவில்லை, மாறாக வாழப்படாத சாத்தியக்கூறுகளின் ஒரு "சுழல்வட்டத்தை", நிகழ்காலத்தை அச்சுறுத்தும் மாற்று வாழ்க்கைகளின் ஒரு தொடர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. இது அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்தும் ஆடி அல்ல, அதைச் சிதறடிக்கும் ஒன்று. அதே போன்று, இந்தக் கவிதைகள் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட யதார்த்தத்தின் நிலையான பிரதிபலிப்புகளாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக எழுதப்படவில்லை. அவை உணர்தல், நினைவு ஆகியவற்றின் சாத்தியக்கூறுகளின் பல்பிரபஞ்சத்திற்கான நுழைவாயில்கள்.
இத்தொகுப்பின் நவீனத்துவம், கவிதைகளின் வடிவத்தைப் பயன்படுத்தி ஒரு ஒற்றை, புறவய யதார்த்தம் என்ற கருத்தையே கேள்விக்குட்படுத்துவதில் எழுச்சிபெறுகிறது. அது நனவை, உலகைக் கவனிக்கும் ஒரு நிலையான புள்ளியாக இல்லாமல், அது உணரும் உலகை தீவிரமாக உருவாக்கும் ஒரு தொடர்ச்சியான, பெரும்பாலும் குழப்பமான ஓட்டமாக முன்வைக்கிறது.
இத்தொகுப்பு, இயற்கையை பரந்த, அறநெறியற்ற, இறுதியில் அக்கறையற்ற சக்தியாக முன்வைக்கிறது. மனித இருப்பின் நிலையற்ற நாடகம் அரங்கேறும் அமைதியான, பெரும்பாலும் கொடூரமான மேடையாக, இத்தொகுப்பில் இயற்கை வாசகர்களுக்குப் புதிதாக அறிமுகமாகக்கூடும்.
"காலைப் பொழுதில்", கிண்டி தேசியப் பூங்கா அருகே ஒரு மானைச் சந்திப்பது காதல் உணர்விற்கான சந்தர்ப்பமாக அமையவில்லை. அந்த மான், ஆழ்ந்த மௌனத்தின் ஒரு பாத்திரம், அதன் கண்கள்
"மௌனத்தையே உயிர்வாழ்வதற்கான உத்தியெனக்
கற்றறிந்தவற்றின் நிசப்தத்தைத் தாங்கியுள்ளன”.
அதன் இருப்பே காலைக் காற்றில் அலைவுறும் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: அது எதையாவது எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறதா, அல்லது வெறுமனே வாழ்வை சகித்துக்கொண்டிருக்கிறதா? மானின் அமைதியான சகிப்புத்தன்மை அதைச் சுற்றியுள்ள இயற்கை நிகழ்வுகளைப் பிரதிபலிக்கிறது. உதாரணமாக, வானம்,
"தன்னை வெறுமையாக்கிக் கொள்ளும்போது,
அதைச் சத்தமின்றிச் செய்கிறது”.
இயற்கையின் பெரும் நிகழ்வுகள்—வானம் தெளிவடைவது, ஒரு உயிர் நிலைத்திருப்பது ஆகியன — ஆரவாரமின்றி, ஒரு மனித சாட்சியைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நிகழ்கின்றன.
இயற்கையின் அக்கறையின்மை என்ற இந்தத் கருப்பொருள் "நாணல்கள் அறிந்தது" கவிதையில் மேலும் கலக்கமூட்டும் முடிவுக்குத் தள்ளப்படுகிறது. இங்கே, சதுப்பு நிலத்தின் நிலக்காட்சி, மெதுவான நுகர்வு, சிதைவு ஆகியவற்றுக்கான அண்டவியல் செயல்முறைக்கான உருவகமாகிறது. கவிதை "கொடுமை என்று தோன்றும் அளவுக்குக் கூர்மையானது" என்ற உண்மையைச் சொல்கிறது.
“அமைதி சமாதானம் அல்ல,
நிசப்தம் கருணை அல்ல”
ஆகிய வரிகள், இயற்கையில் ஆறுதலையோ அல்லது தார்மீக ஒழுங்கையோ காண முயலும் எந்தவொரு முயற்சிக்கும் நேரடியான மறுப்பாக இருக்கின்றன. சதுப்பு நிலம், "பிரபஞ்சம் தன்னை முடிவில்லாமல் உண்கிறது" என்பதற்கான ஒரு இடம். மேலும் நாம், மனிதர்கள், இந்தச் சுழற்சியின் ஒரு பகுதி மட்டுமே என்பதால் "தயக்கமின்றி விழுங்கப்படுகிறோம்”.
கவிதையின் பேசுகுரல் இந்த முடிவற்ற, அறநெறியற்ற சிதைவுச் செயல்பாட்டில் ஒரு வெறும் சாட்சியாக, ஒரு "அலைவுறுபனாக" நிற்பதோடு முடிகிறது.
இந்தத் தொகுப்பு இயற்கையின் உள்ளார்ந்த வன்முறையிலிருந்து விலகிச் செல்லவில்லை, பெரும்பாலும் அதற்குள் ஒரு கலக்கமூட்டும் அழகைக் காண்கிறது.
"நீல கண்ட அறிக்கை" என்ற கவிதை, இயற்கை அழகை தெய்வீக அருளுடன் சமன்படுத்தும் மரபார்ந்த போக்கைச் சிதைக்கிறது. நீலகண்டன் (நீலக் கழுத்துடையவன், சிவபெருமானின் ஒரு பெயர்) என்று அழைக்கப்படும் பறவை தெய்வீகத்தின் சின்னமாக இல்லாமல், "சிறு பூச்சிகளை ஈவு இரக்கமில்லாமல் வேட்டையாடும்" ஒரு இரக்கமற்ற உயிரியாக விவரிக்கப்படுகிறது. அது தன் இரையைத் துன்புறுத்தி, காற்றில் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு உண்கிறது. இந்தச் செயலைப் பார்ப்பது "தெய்வாம்சம் கூடிய சௌந்தர்யத்தை தரிசிப்பது" என்று கவிதை ஒரு சிலிர்ப்பூட்டும் அவதானிப்பை முன்வைக்கிறது, இதன் மூலம் தெய்வீகத்தை ஒரு சாதாரணமான குரூரத்துடன் சமன்படுத்துகிறது.
இதேபோல், "பூந்தேன் உறிஞ்சுதல்" கவிதையில், கரிச்சான் மற்ற உயிரினங்களை விரட்ட பருந்தின் குரலைப் போல போலியாகக் கத்தி ஏமாற்றுகிறது, பின்னர்
"சாவகாசமாய்க் கீழிறங்கி
பூந்தேன் உறிஞ்சுகிறது”.
இந்தக் கவிதைகளில் இயற்கை, உத்தி, வன்முறை, அறநெறியற்ற உயிர்வாழ்வின் ஒரு மண்டலம் மட்டுமே. எனக்கு இயற்கை மனித ஆன்மாவிற்கான ஒரு கிராமியப் புகலிடம் அல்ல.
இந்தக் கவிதைகளில் புற உலகம் அக்கறையற்ற இயற்கையின் ஒரு அம்சமாக இருந்தால், அக உலகம் சமமான சிக்கலும் அபாயகரமான நிலப்பரப்பாகவும் இருக்கிறது. இத்தொகுப்பு, நமது சுயம், யதார்த்த உணர்வைக் கட்டமைக்க நாம் பயன்படுத்தும் திறன்களான நினைவு, நனவு, உணர்தல் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. அவற்றை நம்பமுடியாதவை, குரூரமானவை, இறுதியில், ஒரு கனவைப் போல நெகிழ்வானவை என்று கண்டடைகிறது.
நினைவின் நெருக்கடி "காலைப் பொழுதில்" மிகவும் கடுமையாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. தனது தந்தை ராபர்ட் பிரௌனிங்கை மேற்கோள் காட்டியதை நினைவுகூர்ந்த பிறகு, கவிதையின் பேசுகுரல் நினைவின் தன்மையைப் பற்றிச் சிந்தித்து, நினைவு கொடூரமானது என்ற முடிவுக்கு வருகிறது. அதன் குரூரம் அதன் ஆழ்ந்த போதாமையில் உள்ளது:
"அது உனக்கு பொருட்களின்
வடிவத்தை மட்டுமே தருகிறது,
அவற்றின் சாரத்தை
ஒருபோதும் தருவதில்லை”
கடந்த காலம் நமக்கு ஒரு வெற்று ஓடாக, அவற்றின் அசல் உணர்ச்சி வாழ்க்கையிலிருந்து வறண்டுபோன வடிவங்களாகவும் வார்த்தைகளின் தொகுப்பாகவும் மட்டுமே அணுகக்கூடியனவாக இருக்கின்றன. உணர்வும் சாரமும் என்றென்றைக்குமாக இழக்கப்படுகின்றன. இந்த நெருக்கடி இத்தொகுப்பு முழுக்க விரவியிருக்கிறது.
"அப்பா சொன்னது" கவிதையில் தந்தையின் நீண்ட காலத்திற்கு முந்தைய எச்சரிக்கை—"கடல் நோக்கி / எப்போதும் ஓடக்கூடாது” என்பது—ஒரு விதியின், ஒரு வடிவத்தின் நினைவு. கவிதையின் பேசுகுரல் வார்த்தைகளைச் சரியாக நினைவில் வைத்திருக்கிறது. ஆனால் கடலின் உண்மையான, திகிலூட்டும் சாரம் அந்த நினைவில் அடங்கவில்லை. அது ஒரு நிகழ்கால, தொடர்ச்சியான யதார்த்தம். "கடல் அழைக்கிறது / கடல் அழைக்கிறது” என்று வலியுறுத்தும் ஆழ்ந்த, அகக் குரல், ஆடைகளைக் களைந்து அதை நோக்கி ஓடத் தூண்டும் ஒரு பகுத்தறிவற்ற, அடக்க முடியாத உந்துதல். நினைவு நேர்த்தியான எச்சரிக்கையை வழங்குகிறது, ஆனால் யதார்த்தம் ஒரு குழப்பமான, ஆதிகால, ஆழ்ந்த தனிப்பட்ட அழைப்பாக இருக்கிறது. அதை நினைவால் விளக்கவோ அல்லது கட்டுப்படுத்தவோ இயலவில்லை.
நினைவு கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு குறைபாடுள்ள கருவியாக இருந்தால், நனவு நிகழ்கால சுயத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு நிலையற்ற அடித்தளமாகும்.
இத்தொகுப்பு ஒற்றை, ஒத்திசைவான அடையாளம் என்ற கருத்தை மீண்டும் மீண்டும் கரைந்து போகச் செய்கிறது. "மாற்று வாழ்வுகளின் ஆடி" கவிதையில் பழைய வீட்டில் காணப்படும் ஒரு தூசி படிந்த ஆடி, கவிதையில் பேசுபவரின் தற்போதைய முகத்தைப் பிரதிபலிக்கவில்லை, மாறாக சாத்தியமான, வாழப்படாத வாழ்க்கைகளின் தலைசுற்றும் தொடர்ச்சிகளைப் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தக் கனவு போன்ற தர்க்கம் படைப்பின் செயலுக்கே நீட்டிக்கப்படுகிறது. "மறக்கப்பட்ட ஆதியாகமத்தின் மணித்துளிகள்" ஒரு படைப்புப் புராணத்தை ஒரு வரலாற்று அல்லது நேரியல் நிகழ்வாக அல்ல, மாறாக குழப்பமான உளவியல் பயணமாக விவரிக்கிறது. ஆறு மாதுளை விதைகள் ஆறு வெவ்வேறு, தர்க்கமற்ற உலகங்களுக்கான நுழைவாயில்களாகின்றன: இது பிரபஞ்சத்தின் ஆதியாகமம் அல்ல, மாறாக ஒரு நனவின் ஆதியாகமம்; வேறுபட்ட, கனவு போன்ற துண்டுகளிலிருந்து ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டது. கவிதையின் முடிவில் பூனைக்குட்டிகளின் பிறப்பு, இந்த உள் உலகங்கள் வழியான பயணத்தின் உச்சக்கட்டமாகும்.
இறுதியில், இந்தத் தொகுப்பு "யதார்த்தம்" என்பது ஒரு கொடுக்கப்பட்ட, புற உண்மை அல்ல, மாறாக மொழி, நினைவு, உணர்தல் ஆகிய பலவீனமான கருவிகள் மூலம் தீவிரமாக, தொடர்ச்சியாகக் கட்டமைக்கப்படும் ஒன்று என்று முன்வைக்கிறது. யதார்த்தத்தில் வேரூன்றிய சொற்கள், யதார்த்தத்தைப் போலவே ஒரு மாயத் தோற்றத்தையும் உருவாக்க வேண்டும்.
இந்தத் தொகுப்பின் இறுதி இலட்சியம், அதன் கருப்பொருள் கவலைகளையும் வடிவ உத்திகளையும் ஒருங்கிணைத்து, விளிம்புநிலைகளில் வாழக்கூடிய கவிதை மொழியை உருவாக்குவதாகும். இது வாசல்களுக்கான ஒரு மொழி: இருப்புக்கும் இல்லாமைக்கும், அர்த்தத்திற்கும் அர்த்தமற்ற தன்மைக்கும், பகலுக்கும் இரவுக்கும், வாழ்விற்கும் சாவிற்கும் இடையிலான வெளிகளுக்கானது. கவிதைகள் இடைவெளிகளில் வாழ்கின்றன.
இதுதான் ஒரு கவிஞனாக நான் எனக்கு அமைத்துக்கொண்ட பணி: நிலையற்றதற்கு ஒரு தற்காலிகப் பெயரை வழங்குவது, கரைந்து போவதற்கு ஒரு வடிவத்தைக் கொடுப்பது, அதன் மறைவாலேயே வரையறுக்கப்படும் ஒன்றைப் பற்றிப் பேசுவது. "திரும்பிப் பார்த்தல்" கவிதை இந்த நேர நிலையைத் தெளிவாகக் கூறுகிறது, நிகழ்கணத்தின் தன்மையை ஒரு நிரந்தர வாசலாக வரையறுக்கிறது:
“இப்போது என்பது எப்போதுமே
அந்திப்பொழுதுதான்”
அந்தி, அந்த இடைப்பட்ட நேரம், இந்தக் கவிதைகளின் இயல்பான காலநிலை. அவை அதன் அரை-ஒளி, அதன் தெளிவின்மை, அதன் ஒரு முடிவின் அமைதியான உணர்வு, அதுவே ஒரு தொடக்கமாகவும் இருக்கிறது என்ற அவதானம் ஆகியவற்றால் நிரம்பியுள்ளன.
அத்தகைய நிலையற்ற, நிச்சயமற்ற தன்மையின் முகத்தில், இத்தொகுப்பு பெரிய தத்துவ அமைப்புகளின் அல்லது ஆழ்நிலை ஆன்மீகத் தப்பித்தல்களின் ஆறுதலை வழங்கவில்லை. கடவுள்கள், தோன்றினால், ஒன்று அக்கறையற்றவர்களாக அல்லது குரூரமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஒரு அமைதியான கருணை, ஏற்றுக்கொள்வதில், சிறுமையில், ஒரு தீவிரமான, பௌதிக, தொட்டுணரக்கூடிய உலகிற்குத் திரும்புவதில் கண்டுபிடிக்கப்படுகிறது.
"சிறுமை" கவிதையில் அது "உன்னை சிறியதாக்கிக் / கொள்ளும் கலை" என அறிவிக்கப்படுகிறது. அதனால் விழுந்த சிட்டுக்குருவியின் துயரத்தை உங்கள் மார்பில் ஒரு கண்டம் பிளப்பதைப் போலவும், முதல் மழைத்துளியின் மகிழ்ச்சியை உங்கள் தொண்டையில் ஒரு பெருங்கடல் எழுவதைப் போலவும் உணர முடிகிறது.
"பாதங்களில் உணர்தல்", அக, புற நிலப்பரப்புகள் வழியான ஒரு பயணத்திற்குத் தேவையான முடிவாகச் செயல்படுகிறது. தெரு உருகிய பிறகு, ஆடி உடைந்த பிறகு, நினைவு குரூரமானது என்று நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகு, என்ன மிஞ்சுகிறது? கவிதை, இறுதி "முடிவு" வானத்திலோ அல்லது ஒரு மலை உச்சியிலோ காணப்படவில்லை, மாறாக ஒருவனின் பாதங்கள் பூமியில் படும் எளிய, ஆழ்ந்த, பௌதிக உணர்வில் உள்ளது என்று வலியுறுத்துகிறது:
“இறுதியாக,
நன்றியுணர்வுடன்,
உன் மனிதப் பாதங்கள்,
உறுதியான, ஆரவாரமற்ற,
முற்றிலும் அற்புதமான
தரையைத் தொடுவதை
உணர்வதில் உள்ளது.”
“பாதம் பற்றிய பூ”, இறுதியில், பெரிய நம்பிக்கை அமைப்புகளின் சரிவிற்குப் பிறகும் நிலைத்திருக்கக்கூடிய ஒரு சிறிய நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. இது தொட்டுணரக்கூடிய, கணநேர, விளிம்புநிலை, சிறியவற்றின் மீதான ஒரு நம்பிக்கை. பிரபஞ்சம் அதன் அக்கறையின்மையை வெளிப்படுத்திய பிறகும், பாதத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மறக்கப்பட்ட மலருக்கு—ஒரு அர்த்தமுள்ள, ஒருவேளை புனிதமான செயல் இருக்கக்கூடும் என்ற நம்பிக்கை.
No comments:
Post a Comment