பெர்லின் பிராண்டென்பர்க் வாயிலின் முன்னால் ஒரு சுயமி

 

என்ன  எதிர்பார்ப்போடு பெர்லினிலுள்ள பிராண்டன்பர்க் நுழைவாயிலுக்கு (Brandenburg Gate) வந்தடைந்தேன் என நினைவில்லை. ஏறக்குறைய நான்காயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்கள் ஒரே மாதிரியான புகைப்படத்தை எடுத்துக் கொண்டிருப்பதைத்தான் கண்டேன். ஜோதியில் ஐக்கியமாகுதல் இப்படியாகத்தான் சுயமிப் புகைப்படங்கள் வழி நிகழ்கிறது.  அந்த நுழைவாயிலோ, மணற்கற்களால் ஆன கம்பீரத்தோடு, எல்லாவற்றையும் பார்த்துச் சலித்துப்போய், இனி தன் எண்ணங்களோடு தன்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டால் போதும் என்று நினைக்கும் ஓய்வுபெற்றப் போராளியைப் போல அது அங்கே நின்றிருந்தது.

பிராண்டன்பர்க் கேட் என்பது ஒரு நுழைவாயில் தான். ஆனால், ஒரு நுழைவாயில் என்பது சுவரின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும் அல்லவா? அது ஒரு எல்லையை வரையறுக்கும் திறப்பு. ஆனால், இந்த நுழைவாயிலுக்கோ சுவரே இல்லை. பாரிசர் பிளாட்ஸின் (Pariser Platz) ஒரு பக்கத்திலிருந்து மறுபக்கத்திற்குச் செல்லும் ஒரு கம்பீரமான வாசலாக, அது தனித்து நிற்கிறது. இது எந்தவொரு மாற்றமும் இல்லாத ஒரு நுழைவுநிலை. தத்துவார்த்த ரீதியாகப்  பார்த்தால், நீங்கள் இதன் வழியே நடந்து சென்றாலும், முன்பிருந்த அதே இடத்தில் தான் இருப்பீர்கள். இது ஒரு நுழைவாயிலின் பிளேட்டோனிக் வடிவம் : இது ஒரு நுழைவாயிலாகச் செயல்படாமலேயே, 'நுழைவாயில்' என்ற தன்மையில் பங்கெடுக்கிறது. அரிஸ்டாட்டில் கூறுவது போல், இதற்கு ஒரு நுழைவாயிலாக இருப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் மட்டுமே உள்ளன, ஆனால் அதன் நிஜ வடிவம் அதுவல்ல. இதன் நிஜ வடிவம் பெரும்பாலும் நினைவுப் பரிசு விற்கும் கடைகள் தான்.

இதுதான் முதல் தத்துவப் புதிர். பிராண்டன்பர்க் நுழைவாயில் என்பது ஒரு தூய குறிப்பான் (pure signifier) மட்டுமே. இது எதையும் மூடிப் பாதுகாக்கவில்லை; யாரையும் வெளியே தடுத்து நிறுத்தவில்லை; யாரையும் உள்ளேயும் அனுமதிக்கவில்லை. இது தனக்குள்ளேயே திறந்து கொள்ளும் ஒரு கதவு. ஒரு வகையில், இது உலகிலேயே மிகவும் நேர்மையான நுழைவாயில் ஆகும்: ஏனெனில், அனைத்து எல்லைகளும் மனிதர்களால் தன்னிச்சையாக உருவாக்கப்படுபவை என்பதை இது ஒப்புக்கொள்கிறது. பழைய நகரச் சுவர் மறைந்துவிட்டது, ஆனால் இந்த நுழைவாயில் மட்டும் இன்னும் நீடிக்கிறது; தன் சூழலை இழந்துவிட்ட நிலையிலும், அழிய மறுத்து பிடிவாதமாக நிற்கும் ஒரு வாக்கியத்தைப் போல. சுவரை நீங்கள் இடித்துவிடலாம், ஆனால் அந்த வாசல் இன்னமும் தான் முக்கியமான ஒன்று என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது அடுத்து அங்கே குவாட்ரிகா (Quadriga) உள்ளது; நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய தேரை ஓட்டிச் செல்லும் விக்டோரியா தேவதையின் சிலை அது. அடிப்படையில் அமைதியின் அடையாளமாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு நுழைவாயிலின் உச்சியில், வெற்றிக்கான தேவதை வீற்றிருக்கிறாள். இது ஒரு மருத்துவமனையின் மேல் போர்க் கடவுளின் சிலையை வைப்பதைப் போன்றது. ஆனால், பெர்லின் நகரம் ஒருபோதும் முரண்பாடுகளைக் கண்டு அஞ்சியதில்லை. ராணுவப் படையோடு வந்த மாபெரும் கலைப் பொருள் சேகரிப்பாளரான நெப்போலியன், 1806-ல் இந்தக் குவாட்ரிகாவைத் திருடி பாரிஸுக்குக் கொண்டு சென்றார். இதனால் நியாயமாகவே கோபமடைந்த பிரஷ்யர்கள், 1814-ல் அதைத் திரும்பக் கொண்டுவந்து, விக்டோரியா தேவதைக்கு ஒரு இரும்புச் சிலுவையையும், பிரஷ்ய கழுகையும் பரிசளித்தனர்; ஏனெனில், உங்களின் வெற்றித் தேவதையை ராணுவமயமாக்குவதை விடச் சிறந்த 'அமைதி' குறியீடு வேறு என்ன இருக்க முடியும்? பெர்லினில் உள்ள ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பை விட, இந்த குவாட்ரிகா சிலைதான் அதிக முறை மறு வடிவமைப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது.  ஆனால் அந்தக் குதிரைகள் மட்டும் ஒருபோதும் நகரவில்லை. பெரும்பாலான மனிதர்கள் தங்கள் தலைமுடியை வெட்டிக்கொள்ளும் முறைகளை விட, அதிக முறை ஆட்சி மாற்றங்களைக் கண்ட ஒரு நகரத்தில், இந்த குதிரைகள் தான் பெர்லினிலேயே மிகவும் அசையாமல் நிலையாக இருக்கும் உயிரினங்கள் என்று சொல்லலாம். 

இந்த குவாட்ரிகா (Quadriga) சிலை, 'அர்த்தம்' என்பதற்கான ஒரு பாடம். இந்தச் சிலை பிரெஞ்சுக்காரர்களின் வெற்றி, பிரஷ்யர்களின் பழிவாங்கல், நாஜிக்களின் பிரச்சாரம், கிழக்கு ஜெர்மனியின் எதிர்ப்பு,  இப்போது 'இன்ஸ்டாகிராமிற்கான பின்னணி'  எனப் பல அர்த்தங்களைத் தாங்கி நின்றுள்ளது. இது எல்லாவற்றின் அடையாளமாகவும் இருந்துள்ளது, அதனால் ஒருவேளை, இது எதற்கும் அடையாளமில்லாத ஒன்றாகவும் இருக்கலாம். நீட்ஷே : 'இங்கே உண்மைகள் என்று எதுவும் இல்லை, விளக்கங்கள் மட்டுமே உள்ளன.' இந்த குவாட்ரிகா அதற்கு ஒரு சான்று: இது விளக்கங்களாலேயே மரணமடைந்த ஒரு உண்மை. நீங்கள் உற்று கவனித்தால், அந்த அத்தனை அர்த்தங்களின் பாரத்தையும் தாங்க முடியாமல் குதிரைகள் பெருமூச்சு விடுவதை உங்களால் கேட்க முடியும். அவை இதையெல்லாம் கேட்கவில்லை; அவை வெறும் குதிரைகளாக மட்டுமே இருக்க விரும்புகின்றன.

ஆனால், இந்த நுழைவாயிலும் கூட விளக்கங்களின்  பலியாகத்தான் இருந்துள்ளது. 1791-ல் ஒரு சுங்க வாயிலாகவும், அமைதியின் குறியீடாகவும் கட்டப்பட்ட இது, விரைவில் பிரஷ்ய அதிகாரத்தின் அடையாளமாக மாற்றப்பட்டது. பின்னர் அது ஜெர்மானிய தேசியவாதத்தின் அடையாளமாக மாறியது. அதன்பின், நாஜிக்கள் தங்களின் அணிவகுப்புகளுக்கு இதனை ஒரு பின்னணியாகப் பயன்படுத்தினர்; இது ஒரு புத்தக எரிப்பு நிகழ்விற்கு நூலகத்தைப் பின்னணியாகப் பயன்படுத்துவதைப் போன்றது. பிறகு, இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின், இது கிழக்கு,  மேற்கு ஜெர்மனிகளுக்கு இடையே யாருக்கும் சொந்தமில்லாத ஒரு நிலப்பரப்பில்  கடக்க முடியாத ஒரு வாயிலாக நின்றது. 28 ஆண்டுகளாக, பெர்லின் சுவர் இதன் அருகிலேயே அமைந்திருந்தது, இந்த நுழைவாயிலும் மூடப்பட்டிருந்தது. இதுதான் ஒரு பெரிய முரண்: பிராண்டன்பர்க் நுழைவாயிலை எவராலும் கடக்க முடியாத ஒரு நிலை வந்தபோதுதான், அது ஒரு உண்மையான நுழைவாயிலாக மாறியது. அந்தச் சுவர் இதற்கு ஒரு சுவரைக் கொடுத்தது; அந்தச் சுவர் இதற்கு ஒரு நோக்கத்தைக் கொடுத்தது. அது மிகவும் இருத்தலியல் ரீதியான அர்த்தத்தில் ஒரு நுழைவாயிலாக இருந்தது—இரண்டு உலகங்களை வரையறுத்த ஒரு தடை அது. பின்னர், 1989-ல் அந்தச் சுவர் இடிக்கப்பட்டது, இந்த நுழைவாயில் ஒற்றுமையின் அடையாளமாக மாறியது. ஆனால், சுவர் மறைந்தவுடன், அது மீண்டும் எதற்கும் பயன்படாத ஒரு வெற்று வாயிலாக மாறியது. ஒரு நபர் இறுதியாகத் தன் வாழ்நாளின் இலக்கை அடைந்துவிட்டு, இனி அடுத்தது என்ன? என்று கேட்பதன் கட்டடக்கலை வடிவம்தான் இந்த நுழைவாயில்.

இதுதான் மனிதனின் நிலை, அல்லது குறைந்தபட்சம் பெர்லின் நகரின் நிலை. நாம் நுழைவாயில்களைப் பெறுவதற்காக நம் வாழ்நாள் முழுவதையும் சுவர்களை எழுப்புவதிலேயே செலவிடுகிறோம்; பின்னர் அந்தச் சுவர்களை இடித்துவிட்டு, நுழைவாயில்களை மட்டும் நினைவுப் பரிசுகளாக வைத்துக் கொள்கிறோம். ஒவ்வொரு திறப்பும் ஒரு மூடுதல்தான் என்பதையும், ஒவ்வொரு மூடுதலும் மீண்டும் திறப்பதற்கான ஒரு அழைப்புதான் என்பதையும் பிராண்டன்பர்க் நுழைவாயில் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இது எதையும் பிரிக்காத ஒரு நுழைவுநிலை; அதாவது, இது எல்லா இடங்களுக்கும், எந்த இடத்திற்கும் இல்லாத ஒரு நுழைவுநிலை. பிரிக்கப்பட்டு, மீண்டும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு, நவீனமயமாக்கப்பட்டு, புகைப்படங்கள் எடுக்கப்பட்ட ஒரு நகரத்திற்கு இதுவொரு மிகச்சிறந்த அடையாளமாகும்.

ஜெர்மனியிலேயே மிக அதிகமாகப் புகைப்படம் எடுக்கப்படும் இடம் இந்த பிராண்டன்பர்க் நுழைவாயில் என்று தாராளமாகக் கூறலாம். உலகம் முழுவதிலிருந்தும் மக்கள் இதன் முன்னால் வந்து நின்று தங்களைப் புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்வதற்காகவே பயணம் செய்து வருகிறார்கள்.  இந்த நுழைவாயில் என்பது கடந்து செல்லுதல், மாற்றம் அடைதல், ஒரு நிலையிலிருந்து மற்றொரு நிலைக்கு மாறுதல் என்ற கருத்தின் நினைவுச்சின்னமாகும். நாம் அதன் முன்னால் நின்று ஒரு சுயமி எடுத்துக் கொள்கிறோம். நாம் அதைக் கடந்து செல்வதில்லை; மாறாகப் போஸ் கொடுக்கிறோம். நாம் ஒரு நுழைவுநிலையைப் வெறும் பின்னணியாக மாற்றுகிறோம். இயக்கத்தின் அடையாளமாக இருக்கும் ஒன்றை, அசையா நிலையின் அடையாளமாக மாற்றுகிறோம். ஒரு காலத்தில் கிழக்கிற்கும் மேற்கிற்கும் இடையிலான எல்லையைக் குறித்த இந்த நுழைவாயில், இப்போது உங்கள் முகத்திற்கும் இணையத்திற்கும்  இடையிலான எல்லையைக் குறிக்கிறது.

காம்யு (Camus) இதனை நிச்சயம் விரும்பியிருப்பார். பிராண்டன்பர்க் நுழைவாயிலின் முன்னால் நின்று செல்ஃபி எடுப்பது என்பது இறுதிக்கட்ட அபத்தமாக அவருக்குத் தோன்றியிருக்கும். எந்தவொரு உள்ளார்ந்த அர்த்தமும் இல்லாத ஒரு சட்டகத்திற்குள்  நம்மை நாமே பொருத்திக் கொள்வதன் மூலம், ஏதோ ஓர் அர்த்தத்தைப் பிடிக்க நாம் முயல்கிறோம். இந்த நுழைவாயில் தன் முக்கியத்துவத்தில் ஒரு பகுதியை நமக்கும் தரும் என்று நாம் நம்புகிறோம். ஆனால், பேரண்டத்தைப் போலவே இந்த நுழைவாயிலும் மௌனமாக இருக்கிறது. உங்களுடைய இன்ஸ்டாகிராம்  பற்றி அதற்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. அது நெப்போலியன், ஹிட்லர், டேவிட் ஹாசல்ஹாஃப் ஆகியோரைக் கண்டுள்ளது. உங்களின் செல்ஃபி அதற்கு ஒரு பெரிய விஷயமே அல்ல. ஆனால், அது ஃபேஸ்புக்கில் இருக்கும் உங்களின் அத்தைக்கோ அல்லது பெரியம்மாவுக்கோ நிச்சயம் ஒரு பெரிய விஷயம்தான்.

பெர்லினைச் சேர்ந்தவர் இல்லையென்றாலும், இதைப் பற்றித் தன் சொந்தக் கருத்தைக் கொண்டிருக்கக்கூடிய காண்ட் (Kant), இந்த நுழைவாயிலை நம்மால் ஒருபோதும் உண்மையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒரு 'பொருள்-அதன்-சுயவடிவில்' (thing-in-itself) என்று கூறியிருக்கலாம். அமைதியின் குறியீடாக, போரின் குறியீடாக, ஒற்றுமையின் குறியீடாக, ஒரு பின்னணியாக என அதன் தோற்றங்களை மட்டுமே நாம் அறிவோம். இந்த நுழைவாயில், வரலாற்று விளக்கங்களின் அடுக்குகளுக்குப் பின்னால் மறைந்து, எட்டாத ஒன்றாகவே நீடிக்கிறது. ஆனால், காண்ட்டின் தத்துவார்த்தக் கோட்பாட்டிற்கு  மாறாக, இந்த நுழைவாயில் மணற்கற்களால் ஆனது, அதனைத் தொட்டுப் பார்க்க முடியும். நான் அதைத் தொட்டேன். அது ஒரு சுவரைப் போலவே உணர்ந்தது. Transcendental லட்சியவாததின் எல்லை இதுதான்: அது மணற்கல்லின் தொடு உணர்வு சார்ந்த நிஜத்தை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்வதில்லை.

ஹைடெக்கர் (Heidegger) இவ்வாறகச் சொல்லியிருக்கக்கூடும்: இந்த நுழைவாயில் என்பது பூமி, வானம், தெய்வீகத்தன்மை, மனிதர்கள் ஆகிய நான்கையும் ஒன்றிணைக்கும் ஒரு 'பொருள்' (thing) என்று. பூமி என்பது அந்த மணற்கல்; வானம் என்பது பெரும்பாலும் சாம்பல் நிறத்தில் இருக்கும் பெர்லின் வானம்; தெய்வீகத்தன்மை என்பது சுற்றுலா,  அதிகாரம் ஆகியவற்றின் கடவுள்கள்; மனிதர்கள் என்பது செல்ஃபி எடுக்கும் சுற்றுலாப் பயணிகள். இந்த நுழைவாயில், தன் பொருள்-தன்மையால் இவை அனைத்தையும் தன்னைச் சுற்றி ஒன்றிணையச் செய்கிறது. 

உண்மையிலேயே பெர்லினில் வாழ்ந்த ஹெகல் (Hegel), இந்த நுழைவாயிலை ஒரு முரண்பாட்டு இயக்கமாக (dialectical movement) பார்த்திருக்கலாம். இதன் முதல் கோட்பாடு (thesis) அமைதியின் குறியீடாக இருக்கும் நுழைவாயில். இதன் முரண்பாட்டுக் கோட்பாடு (antithesis) பிரிவினையின் குறியீடாக இருக்கும் நுழைவாயில். இதன் ஒருங்கிணைந்த தொகுப்புதான் (synthesis) செல்ஃபி பின்னணியாக இருக்கும் நுழைவாயில். வரலாறு தன் இறுதிக்கட்டத்தை எட்டிவிட்டது, அது கரடி உடையில் ஒரு மனிதன் சுற்றுலா விளம்பரங்களை  விற்கும் ஒரு காட்சியோடு முடிகிறது. ஒருவேளை, இதுதான் பகுத்தறிவின்  தந்திரம் போலும்.

பாக்கின் (Bach) பிராண்டன்பர்க் கன்செர்ட்டோக்களில் (Brandenburg Concertos) இருக்கும் தத்துவார்த்தப் பிரச்சினையே அவை மிக மிகக் கச்சிதமாக, குறையற்றதாக இருப்பதுதான். அவை கணித ரீதியாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன, உணர்வுபூர்வமாகச் சமநிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன,  அறிவுப்பூர்வமாகத் திருப்தியளிக்கின்றன. அதனால்தான் நமக்கு  சந்தேகம் ஏற்படுகிறது. ஏனெனில், பிரபஞ்சம் அப்படிப்பட்டதல்ல. பிரபஞ்சம் என்பது குழப்பங்கள் நிறைந்தது, தன்னிச்சையானது, பெரும்பாலும் சுருதி தப்பியது .  பாக்கின் இசையானது ஒரு மறைந்திருக்கும் ஒழுங்கையும், ஒரு பிரபஞ்சத் திட்டத்தையும், லீப்னிசியன் கோட்பாட்டின்படி முன்கூட்டியே நிறுவப்பட்ட ஒரு இணக்கத்தையும் (Leibnizian pre-established harmony) நமக்கு உணர்த்துகிறது.

ஆனால், மார்கிரேவ் (Margrave) என்ற பிரபு இந்த இசையை உதாசீனப்படுத்திய வரலாற்று உண்மையிலிருந்து, இந்த பிரபஞ்சத்தால் ஒரு மிகச்சிறந்த மாஸ்டர்பீஸைக் கூட அலட்சியப்படுத்த முடியும் என்பதை நாம் அறிவோம். இந்த பிரபஞ்சம் என்பது யாரும் இல்லாத ஒரு வெற்று அறைக்காக வாசிக்கப்படும் பியூக்  இசை போன்றது. 

அதனால்தான் நான் என் அப்பாவின் திபெத்திய குடையோடு ப்ராண்டென்பர்க் வாயிலுக்குச் சென்றேன். அந்தக் குடை என்னை பூமியோடு பிணைத்திருக்கிறது